IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  HandboekHandboek  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  Kaart  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  FAQFAQ  ZoekenZoeken  KalenderKalender  

Welkom op Serigala!

Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.

Wolf van de maand

Account switch

Gebruikersnaam:

Wachtwoord:

Het team

Kai

Seizoen

Het is lente en dat betekent dat de temperaturen weer omhoog gaan en dat het overgrote gedeelte aan sneeuw verdwenen is. Toch lijkt er iets vreemds aan de hand, want waar er vorig jaar nog een overvloed aan voedsel was, lijken veel prooidieren nu in aantallen zijn afgenomen. Komt dit door de strenge winter of is er iets anders aan de hand?

credtis

Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl


Deel | 
 

 In my Time of Dying [open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Fenris

avatar

Berichten : 6
Pawprints (₱) : 5
Roedel : The strength of the wolf is the pack, and the strength of the pack is the wolf
Leeftijd : 10 Months
Partner : Love, I have wounds only you can mend

BerichtOnderwerp: In my Time of Dying [open]   wo mei 11, 2016 7:34 pm

De wereld wist langzamerhand weer terug te kruipen in zijn bewustzijn, maar had moeite zich eraan vast te houden. Alles was een grote waas van kleuren en vormen. De jonge wolf deed zijn best om alles van elkaar te onderscheiden, maar het was lastig te concentreren met al die harde tonen die zijn oren bombardeerde. Wat was dat helse gekrijs? Hij verzamelde alle kracht die hij in zich had en vocht hij om zijn ogen open te houden en bij bewustzijn te blijven. Een verloren strijd. Het was allemaal te veel, zijn ogenleden waren te zwaar en de wereld leek te ver weg om zich er een weg naartoe te vechten. Duisternis was alles wat hij zich daarna nog kon herinneren.

Het oorverdovende gekrijs was het eerste wat weer terugkwam en meteen snakte hij naar adem die hij niet leek te kunnen krijgen. Het deed pijn. Rood gloeiende, brandende pijn. Het was alsof zijn hele linkerzijde in vlammen stond en hem levend verslond. De wolf wist genoeg adem in zijn longen te krijgen om een zachte jank te laten horen, maar het klonk schor en misvormd. Hij herkende zijn eigen stem er niet eens in. Paniek borrelde in hem op en hij zocht iets - wat dan ook - om steun in te vinden en zich op te concentreren, maar zijn gedachten werden overspoeld door het gekrijs en zijn zicht was zo wazig dat hij niets zag. Waarom was het zo wazig? Waarom was het zo.. zo rood? Dat was het moment dat hij zich realiseerde dat er iets over zijn gezicht kroop, langzaam en haast onopmerkbaar: bloed. Zijn bloed. Nog meer paniek welde in hem op en hij probeerde zijn spieren aan te spannen om op te kunnen staan, maar ze voelde slap en nutteloos, en bij iedere inspanning die hij maakte, voelde hij de brandende pijn weer door zijn zijde en hals schieten. Nogmaals drukte hij een jank over zijn lippen, dit maal luider en meer gevuld met paniek. Het was het enige waartoe hij nu instaat was. Spijt kreeg hij er echter alweer snel van, want opnieuw moest hij snakken naar adem. Het hielp niets om hem te kalmeren.


OOC: Open voor vriendelijke/behulpzame wolven of iets dat daarop lijkt Razz
P.S. Gekrijs = vogelgezang en zij + nek bloedden ook..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Scarleg

avatar

Berichten : 576
Pawprints (₱) : 378
Roedel : OKami
Leeftijd : 4,5 jaar
Partner : there is no fear in het (Amatariseu)

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   do mei 12, 2016 8:18 pm

De witte reu was weer naar de bossen af gedaald omdat hij het daar veiliger vond. Tenminste in de situatie waar hij nu in zat. Scarleg moest nadenken over wat hij allemaal had mee gemaakt, en waarschijnlijk als hij tegen Ama zou zeggen dat hij een roedel was begonnen werd ze kwaad. Plots kwam een luide piep zijn oren binnen. Scarleg zuchtte even, en liep op zijn gemakje op het gehuil af. Eigenlijk had hij hier helemaal geen zin in, maar goed. De reu besloot toch even te gaan kijken. Er volgde een tweede huil en nu klonk het alsof iemand in paniek was. De witte albino schudde zijn kop en versnelde op het gehuil af. Even huilde hij terug, als teken dat hij eraan kwam. hij rende zo snel als zijn poten hem konden dragen door de bossen. In de verte lag een gedaante op de grond. Scarleg ging langzamer lopen, want hij kon nog niet zien wat of wie het was. Toen hij zag dat het een andere wolf was, rende hij naar hem toen. De vogels floten hard tussen de bomen door. De wolf snakte naar adem maar leek het niet te kunnen krijgen. Scarleg dacht na over wat hij kon doen. O Was Game maar hier. Die hij verstand van bloemen, welke hielpen en welke giftig waren. HIj probeerde op te staan, maar dat bleek nog niet te lukken. Bloed liep over de reu zijn gezicht. Dit was nog een jonge wolf, dat was duidelijk te zien. Weer probeerde de wolf op te staan. De reu keek om zich heen plots zag hij wat laag hangende bladeren 'OKe, Blijf liggen, ik ben zo terug'. Snel liep de wolf naar de bladeren toe, rukte ze van de boom af, en liep weer terug naar de wolf. Hij pakte een blad 'Ik ga nu het bloed van je gezicht afhalen. Niet bewegen dan doet het zo min mogelijk pijn' sprak hij geruststellend

_________________
Klik hier:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Game

avatar

Berichten : 68
Pawprints (₱) : 55
Roedel : Terra Squad || Ōkami
Leeftijd : 6.
Partner : I guess you weren't the one for me. Don't worry, I've already forgotten about you.

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   do mei 12, 2016 8:25 pm


Game hoorde vrolijk vogelgezang. Ze had net geslapen en gegeten, en was erg vrolijk. Ze had Ama teruggevonden! Anderen zouden haar gestuiter kinderachtig noemden, maar als je haar had gekend... De grijze wolvin had een brede glimlach op haar snuit terwijl ze door het bos racend, zoekend naar planten die nog weleens van pas konden komen. Ze vond dingen die ze kon gebruiken. Vooral voor verwondingen. Dat was het belangrijkst. Die kwamen namelijk vrij vaak voor. Zelf was Game op het moment niet gewond, maar iedereen die ze kende zou kunnen bezwijken aan bloedverlies, wat de grijze teef absoluut niet wou.
Game minderde vaart toen ze de geur van bloed rook. Ze wist dat er iedere dag wel wolven stierven op aarde, maar dat betekende nog niet dat ze wolven zou laten sterven zonder dat ze hen had geprobeerd te helpen. Daar zag ze hem liggen. Een welp, nog geen jaar oud. Veel te veel bloed. Langzaam naderde ze het kleintje. Een witte wolf zat er al bij, die zacht praatte. Scarleg?! "Scarleg? Weet je wat, ik doe zijn lichaam wel. Daarna zoek ik naar wat handige dingen," sprak ze zacht voordat ze zich over de pup boog en zijn wonden begon schoon te likken. Het smaakte walgelijk, maar ze stopte niet. Deze pup had nu hulp nodig.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Fenris

avatar

Berichten : 6
Pawprints (₱) : 5
Roedel : The strength of the wolf is the pack, and the strength of the pack is the wolf
Leeftijd : 10 Months
Partner : Love, I have wounds only you can mend

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   za jun 11, 2016 7:42 pm

Er was iemand in de buurt. Dat of hij begon dingen te horen die er niet waren. De korte afleiding was echter genoeg voor hem om zijn paniek ietwat aan de kant te kunnen schuiven, en zijn aandacht te richten op zuurstof in zijn longen krijgen. Hij sloot zijn ogen en deed zijn best de brandende pijn te vergeten. Adem in, adem uit en repeat. Zijn concentratie werd echter snel verbroken toen hij het gevoel kreeg niet langer alleen te zijn. In slechts een paar seconden schoten verschillende scenario's door zijn hoofd, de een nog erger dan de ander. Zijn ogen vlogen open en vonden een wazige, witte vorm. Een andere wolf. Was dat goed? Kon hij deze vreemdeling vertrouwen? Hij ontblote zijn tanden, lippen ver naar achter getrokken in onzekerheid en lichte angst. Hij drukte beide oren zo dicht mogelijk tegen zijn nek aan terwijl hij een nieuwe poging deed zich op zijn poten te krijgen, maar tot zijn frustratie en angst lukte dat niet; hij voelde zich compleet machteloos.
"Oke, blijf liggen, ik ben zo terug." De stem was vrijwel alles waar de jonge wolf op af kon gaan, maar tot zijn opluchting klonk deze niet dreigend. Was dit de hulp die hij zo hard nodig had nu? Hij hoopte zo hard dat dit het geval was en de wolf zijn pijn weg kon halen, maar als hij beweerde terug te komen, waar bleef hij dan? Het leek hele dagen te duren voor de witte wolf weer terugkeerde en iets naast hem neer legde. "Ik ga nu het bloed van je gezicht af halen. Niet bewegen dan doet het zo min mogelijk pijn." De jonge wolf knipperde nog een paar keer met zijn ogen in een poging de wereld scherper te krijgen. En daar was het dan: het gezicht van diegene die hem probeerde te helpen. Een reu met twee blauwe ogen... en een blad in zijn bek. Hij was toch niet.. "No.., don't!" snauwde hij terug met opgeheven hoofd, zijn stem zo rauw en schor dat hij er haast van schrok. De korte inspanning bleek al snel te veel
en zijn kop viel met een plof weer terug op de grond. Zijn zicht werd wederom wazig en hij moest alle aandacht terug brengen naar zijn ademhaling om deze onder controle te houden. Hij was zo bezig met de diepe, onrustige teugen dat hij haast uit zijn vel sprong van schrik toen iets de wonden op zijn gezicht raakte, maar hij kalmeerde weer toen hij zich realiseerde dat dit de tong van een wolf was. Het liet hem voor een moment weer geloven dat hij terug was in zijn warme hol, met zijn twee broers en zijn moeder. De gedachten alleen al stelde hem gerust.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Scarleg

avatar

Berichten : 576
Pawprints (₱) : 378
Roedel : OKami
Leeftijd : 4,5 jaar
Partner : there is no fear in het (Amatariseu)

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   wo jun 15, 2016 10:42 pm

"No.., don't!" snauwde de reu met opgeheven hoofd. toen Scarleg zijn bloed begon weg te vegen. Met een ruk hield de albino op, en keek de reu vragend aan. De inspanning werd hem al snel te veel, en zijn hoofd plofte weer op de grond. Al snel kwam er een bekende geur zijn neus binnen. "Scarleg? Weet je wat, ik doe zijn lichaam wel. Daarna zoek ik naar wat handige dingen," De witte reu keek om en zag Game, Snel ging hij aan de kant en keek toe. Meteen begon de teef aan de wonden te likken. 'Game, wat kan ik doen?' zijn vriendin wist veel van dit soort dingen. Welke planten giftig waren, of welke plant je waarvoor kon gebruiken. Scarleg wou dat hij deze kennis ook had, maar hij was veel te druk, om dat soort dingen te gaan leren. Misschien kwam dat later wel. De kop van Scarleg hield de wolf in de gaten, en tegelijkertijd keek hij wat zijn vriendin aan het doen was. Door zijn kop schoot elke keer de zelfde vraag: Hoe kan ik deze pup het beste geruststellen? Zou hij het nu vragen? Of als de teef klaar was met de wonden van de pup. Hij besloot te wachten, en ging zitten en keek rustig toe

_________________
Klik hier:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Game

avatar

Berichten : 68
Pawprints (₱) : 55
Roedel : Terra Squad || Ōkami
Leeftijd : 6.
Partner : I guess you weren't the one for me. Don't worry, I've already forgotten about you.

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   za jun 18, 2016 5:12 pm


Scarleg vroeg wat hij kon doen. "Hm.. Bij die boom daar liggen wat van de planten die ik heb gevonden onderweg hiernaartoe. Kun je ze pakken?" zei ze tussen het likken door. Met haar staart wees ze naar de boom waar ze haar planten had neergelegd. Scar moest toch iets doen? Game kende de partner van haar goede vriendin al lang, en ze wist hoe vriendelijk hij was. Het was dus geen wonder dat hij probeerde te helpen. Ze was van plan om hem nog eens te leren over de verzorging van wonden en ziektes. Toen ze klaar was met likken keek ze naar Scarleg. Hij was jong, niet heel erg groot. Al maakten zijn blauwe ogen hem wel een beetje schattig. "Deze planten zorgen ervoor dat de wonden niet ontsteken. Wil je een wond schoonmaken, moet je likken. Een blaadje doet pijn en kan juist ervoor zorgen dat de wond gaat ontsteken. Ook doet het echt heel veel pijn," legde Game uit.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Scarleg

avatar

Berichten : 576
Pawprints (₱) : 378
Roedel : OKami
Leeftijd : 4,5 jaar
Partner : there is no fear in het (Amatariseu)

BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   zo jun 19, 2016 1:37 am

"Hm.. Bij die boom daar liggen wat van de planten die ik heb gevonden onderweg hiernaartoe. Kun je ze pakken?"zei Game tussen het likken door, en ze wees met haar staart naar de boom. Scarleg stond op rende er naartoe, pakte de blaadjes, en liep weer naar Game. En legde ze voor de pootjes van De teef. En de albino ging weer zitten "Deze planten zorgen ervoor dat de wonden niet ontsteken. Wil je een wond schoonmaken, moet je likken. Een blaadje doet pijn en kan juist ervoor zorgen dat de wond gaat ontsteken. Ook doet het echt heel veel pijn," legde ze uit. Scarleg keek Game aan 'Wil je nu zeggen dat ik een wond mag doen?'. De albino bleef zitten totdat hij de bevestiging kreeg. Hij wilde niks fout doen. Zodat deze pup nog meer pijn kreeg

_________________
Klik hier:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: In my Time of Dying [open]   

Terug naar boven Go down
 
In my Time of Dying [open]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Thank StarClan it's dinner time. [+open]
» Time for a celebration [OPEN]
» Running out of time {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Serigala :: Valley :: Sanvi Forest-
Ga naar: