WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 44
Roedel : yeah... no thanks
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Why would i want someone that can hold me down?
Profiel bekijken

The unseeing (open)

op zo feb 07, 2016 10:04 pm
Een goud bruine wolf trippelde door het bos. Haar witte poten plaatste ze in een sierlijke bewegingen op de grond. Haar tong hing lichtjes half uit haar mond en haar ademhaling was nog regelmatig ook al had ze nu al een redelijk lange afstand afgelegd. Haar vacht plakte nog wat omdat ze nog geen uur geleden een rivier was tegen gekomen en zich daarin had gewassen. Het had deugt gedaan om haar vacht volledig te kunnen wassen. Ze had zich nogal vuil gevoeld. Niet dat ze daar problemen had maar ieder wolf heeft zo zijn limit. En Akina had de hare die dag wel bereikt. Voor nu kon ze weer een lange tijd mee. Naast dat haar tong half uit haar bek hing, was er wel een grijns op haar lippen te zien. Haar oren waren gespitst en draaiden naar alle kanten. Op zoek naar geluid dat er niet hoort te zijn, of geuren van anderen in het bos. Voor zover had ze niks anders geroken of gehoord. Niet dat dat iets wilt zeggen. Met een sierlijke beweging sprong ze zonder problemen op een omgevallen boom en kroop omhoog. Nog geen paar seconden geleden had ze een geur geroken van een ander. Nog te ver om meer te weten te komen. aangezien ze van karakter nogal achterdochtig kon zijn op momenten kroop ze op de opgevallen boom tussen te takken door zodat ze niet direct te zien was als je niet naar haar zocht. Wel was ze niet verstopt. gewoon... uit zicht. Ze was terug van weggeweest.
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op ma feb 08, 2016 4:09 pm
Aan een trage looppas liep Tristan door het bos heen. De koude wind sneed door de witte vacht heen tot op zijn vel, maar het leek hem niet te deren. Op verschillende plekken waren de haren aan elkaar geklit en in feite was zijn pels ook niet meer wit te noemen. Samen met zijn slordige houding waarbij hij zijn hoofd laag bij de grond hield en zijn passen niet sierlijk waren, was het niet zo dat hij een pacht verschijning was.
Ondanks zijn houding was hij zeer oplettend voor alles in de omgeving. Alls wilde Tristan gezien, gehoord of geroken hebben. Niets ging aan hem voorbij. Zo ook dat hij het zachte geritsel had gehoord, afkomstig van een omgevallen boom. Tristan was niet meteen blijven stil staan, maar vertraagde toch zijn pas tot dat hij volledig stil stond. Met zijn eeuwige grijns op zijn bek keek hij bestuderend naar het grootte stuk hout, maar zag niet meteen iets. Toch rook hij de geur van een soortgenoot, maar hij opende zijn mond niet om met woorden duidelijk te maken dat de andere was opgemerkt.
Zijn voorpoten schoven door de sneeuw naar voor zodat hij zich kon uitrekken en overdreven geeuwde hij in het proces. De geeuw was zeer luid en om duidelijk te maken dat hij af wist van het gezelschap. Zijn kop draaide hij ook wat opzij naar de boom zodat hij het zag liggen en dat was nog een extra teken om het duidelijk te maken.

_________________


avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 44
Roedel : yeah... no thanks
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Why would i want someone that can hold me down?
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op ma feb 08, 2016 5:42 pm
Beide oren waren richting de kant van de wolf gespitst, haar tong hing nog steeds uit haar bek. Haar staart zwiepte af en toe van de ene kant naar de andere kant. Het was voor haar niet zo moeilijk om zich ongezien te houden. Niet vanwege haar vacht, maar vanwege ze hier geboren was. Ze kende iedere verstop -en open plaats. Ze had hier vaak met een andere wolf gespeeld. Beide nog zo onschuldig en onwetend... Gewoon zo naïef. Sinds die ene gebeurtenis was alles veranderd. Ze verhuisde, hier ver weg. Niet uit angst, maar uit nood. Vanaf dan was Akina veranderd. Of dat was het moment dat ze begon te veranderen. In stilte keek ze toe hoe een witte wolf, nou ja wit kon je hem niet meer noemen- iets verder van haar weg stoppen. Meteen had ze door dat hij wist dat ze er was. En zijn overdreven geeuw maakte het daar nog eens mee duidelijker. Voor haar geen enkel probleem, en kwam vanuit haar schuilplaats tevoorschijn. " Ah geen fun" sprak ze droogjes en sprong van de boom op de grond vlak naast de rue. Ondertussen schudde ze zich even uit. haar houding zelf was nonchalant, al zei dat niks over haar. "Je zou best wel eens een bad kunnen gebruikte" Voegde ze er aan toe terwijl ze hem aandachtiger bestudeerde.
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op ma feb 08, 2016 5:59 pm
Een rode wolf kwam uit de boom gesprongen en lande soepel op haar poten. Tristan keek even, maar ging vervolgens zitten op zijn kont. Zijn hoofd hing nog altijd een beetje naar beneden en stond niet mooi rechtop zoals iemand met trots zou doen. Blijkbaar was hij niet leuk. Too bad. Zijn staart zwiepte bij de opmerking wel enkele keren heen en weer over de grond terwijl hij met een tevreden glimlach haar bewegingen volgde.
Tristan liet een korte schrille lach horen bij haar commentaar. Ja zijn vacht was vies, nee het maakten hem niet uit. ‘Bedankt voor je vriendelijk aanbod,’ zei hij met een grijns terwijl dat hij zijn rug naar de wolvin draaide en over zijn schouder naar haar keek. ‘Begin maar met de rug, daar kan ik het slechtste bij,’ ging Tristan verder met een korte grinnik gevolgd. Het was niet één of andere versiertruc van hem, gewoon omdat hij niet deed aan versieren. Hij vond het belachelijk en je verdeed je tijd ermee.

_________________


avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 44
Roedel : yeah... no thanks
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Why would i want someone that can hold me down?
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op ma feb 08, 2016 9:32 pm
Hij zag er echt vuil uit. Al had ze daar niet zozeer problemen mee, nog geen enkele uren geleden had ze er ook zo uitgezien. Nu nog steeds als ze die rivier niet tegen was gekomen. Daarom had ze weer het voordeel dat ze het gebied vanbuiten kende en dus ook wist waar de rivier zat. In stilte en op het gemak bestudeerde ze de onbekende wolf. Hij rook onbekend, was hij een nieuweling? Kort snoof ze even. Van die wolven hield ze niet. Die pakten toch alleen maar gebieden af. De haat die ze voor hen koesterde liet ze wel niet zien, o nee daar had ze andere plannen mee. Meteen zei ze wat ze zag, sloeg niet rond de bosjes of verzweeg het. Gewoon rechtuit gezegd. Wat hij nu van haar dacht kon haar veel schelen. ‘Bedankt voor je vriendelijk aanbod,’ Lichtjes haalde ze haar schouders nonchalant op. ‘Begin maar met de rug, daar kan ik het slechtste bij,’ Ging de vuile wolf verder. Hierbij keek ze hem weer droogjes aan. "Nee bedankt, niet mijn ding. Zoek een rivier op dan ben je sneller gewassen dan wanneer ik het zou doen." was haar makkelijk antwoord. Opnieuw bestudeerde ze hem en cirkelde hem even.
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op ma feb 08, 2016 9:56 pm

In vergelijking met veel andere wolven hield Tristan ervan om nieuwelingen te ontmoeten. Niet meteen wolven van een heel andere plek, maar gewoon iemand die hij niet kende. Iedere wolf was speciaal en interessant. Het gaf hem meteen ook weer iets om te doen, want zo kon hij steeds opnieuw opzoek gaan naar limieten. Tristan was begonnen met lachend te reageren op haar opmerking, maar ze waaide het weg. Wat jammer, een bad had hij wel kunnen gebruiken, maar niet als hij er zelf moeiten voor moest doen.
Ondertussen was de wolvin ook al om hem heen beginnen cirkelen en zonder recht te gaan zitten volgde Tristan haar met zijn ogen. ‘Sneller maar niet beter,’ zei Tristan lachend. Zijn achterpoten gebruikten hij om zich af te zetten en recht te springen uit zijn zittende houding. Hij voegde er nog een paar sprongen aan toe zodat hij weer voor haar neus stond. ‘Daarbij zit een rivier ook vol smerigheid en rotzooi, erg proper wordt je daar niet van,’ verklaarde hij verder nog, maar geen moment was hij haar uit zijn ogen verloren.
Uiteraard meende Tristan geen woord van wat hij zei, deels toch. Een rivier was inderdaad vuil en smerig, who cares. Toch wilde hij niet door haar gewassen worden. Het was meer dat hij wilde weten wat de wolvin allemaal in orde vond en wat niet, maar vooral wat haar zou irriteren. Daarbij vond hij zichzelf gewoon grappig. Hij hield van zijn stem, hield van zijn woorden en kon er uren naar luisteren.
T    R    I    S    T    A    N


Laatst aangepast door Tristan op di feb 09, 2016 2:54 pm; in totaal 2 keer bewerkt

_________________


avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 44
Roedel : yeah... no thanks
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Why would i want someone that can hold me down?
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op di feb 09, 2016 1:10 pm
De rode wolvin was volledig ontspannen. Of dat leek toch zo. Haar staart hing ontspannen bijna tot aan de grond. Haar oren nog steeds naar hem gericht maar deze keer alleen maar om te luisteren. Volledig ontspannen... niet dus. Haar alertheid was er nog volledig en haar lichaam kon in een fractie van een seconde in de verdediging of aanval schieten. Iets dat ze een lange tijd heeft moeten leren voor ze het onder de knie kreeg. Het heeft haar vele keren een dienst bewezen. Sommige wolven zijn dommer dan ze leken.
Op haar gemakjes cirkelde ze rond hem heen. Bestudeerde alles.  ‘Sneller maar niet beter,’ zei de witte wolf lachend. Meende hij dat nu serieus? De wolf stond recht in een actieve beweging. Ze krimpte niet terug wanneer hij vlak voor haar neus eindigde. ‘Daarbij zit een rivier ook vol smerigheid en rotzooi, erg proper wordt je daar niet van,’ Haar staart zwiepte voor een seconde heen een weer. " Ik betwijfel dat je vuiler kunt worden dan dat je nu al bent"  Dat was Akina haast zeker achter hem beter te hebben bekeken. Zelf zij had er nog niet zo vuil uit gezien.
Even rekte zich geeuwend uit. Later op de dag gaat ze eens moeten gaan kijken voor een slaapplaats... Zou haar eigen plaats er nog zijn waar ze geboren was? Het maakte haar nu nieuwsgierig.... Kort kapte ze haar gedachten af om zich weer op de wolf te richten. " Ben je hier nieuw?" Vroeg ze dan maar. Het antwoord wist ze natuurlijk al lang maar het vragen was altijd 'beleefder'. Niet dat het haar veel zou kunnen schelen of hij vond dat ze beleefd was of niet. Gewoon haar schuil houden. Dat is wat ze nu al de hele tijd deed.


avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: The unseeing (open)

op di feb 09, 2016 3:18 pm

Tristan begreep eigenlijk niet waarom ze zo een probleem had met zijn vieze vacht. Moest zij ermee rond lopen? Nee toch. Als ze het echt verschrikkelijk vond moest ze hem maar wassen. Ze begon over het wassen in een rivier, waarop de reu een slim antwoord gaf. Ahum, hij vond het in ieder geval een zeer slim antwoord, de teef duidelijk niet. Ze vroeg zich af of hij nog viezer kon worden. Tristan keek enkele tellen nadenkend naar de donkere lucht om uiteindelijk zijn hoofd te schudden. ‘Nee, dat ik vast niet mogelijk,’ gaf hij haar gelijk.
Heel de tijd bleef Tristan rustig toekijken, zelfs wanneer de wolvin zich aan het uitrekken was. Hij wachten gewoon rustig af of ze wat zou zeggen of niet en zijn geduld werd beloond. Een vraag werd gesteld. ‘Na vier lange lange jaren hier te hebben geleefd noem ik mezelf niet nieuw,’ zei Tristan overdreven dramatisch. Alsof dat hij een heel zwaar leven achter de rug heeft gehad tijdens zijn verblijf in Serigala. Nadien liet hij ook nog eens een luide zucht horen. Doordat Tristan zich niet snel iets aantrok leefde hij een zeer zorgeloos leven en was hij gelukkig. Meer moest het voor hem ook niet zijn. Zolang er maar wat gebeurde en hij zich niet verveelde was het voor hem allemaal goed. ‘Waarom de vraag?’ vroeg hij en zijn kop hield hij even scheef. ‘Ho wacht, wacht, wacht,’ ging hij opgewekt verder en bij iedere ‘wacht’ maakte hij ter plekken een klein sprongetje. ‘Je vind het jammer dat je me nu pas ontmoet,’ zei hij gevolgd door een bevestigende knik.
T    R    I    S    T    A    N

_________________


Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum