WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 751
Pawprints (₱) : 291
Roedel : Not yet..
Leeftijd : 9 Moons
Profiel bekijken

Sad Times KOVA

op wo aug 16, 2017 1:35 pm







Sad Times


Het was nacht, maar Aimey was nog wakker. Ze keek recht voor zich uit, de duisternis in. Ze was alleen.. Geen vrienden om haar heen.. Haar siblings waren bij de vijandige roedel, haar oma had haar andere oma vermoord- dacht ze nog steeds - haar moeder deed geen moeite voor haar. Het maakt niet uit waar ze was, ze was alleen. Bij Okami had ze alleen haar siblings, maar nu.. Niet dat ze terug wou, Okami was haar vijand en dat bleef zo. Maar nu had ze alleen nog maar Kova, haar stiefmoeder. Haar vader had ze nu al dagen niet gezien. Zijn moeder was overleden, maar zijn dochter was nu alleen in een nieuwe roedel, waar ze nog niet eens helemaal lid van was. Als Aissar de nieuwe leider niet werd, werd ze waarschijnlijk uit het kamp gedonderd.. Wat als.. Wat als ze haar gingen vermoorden omdat Aissar toch weg was. Nee, Kova ging dat vast niet toestaan, en haar vader ging haar vast wel beschermen als het nodig was. Maar als ze eruit gestuurd werd, was ze helemaal alleen, want terug naar Okami was geen optie. Wat had ze gedaan? Ze was een soort wandelende mislukkeling, ze kon niemand trots maken. Ze was zo groot en sterk geworden, maar niemand leek erop te letten. Ze heeft nu al een paar keer gejaagd en het was zo vaak gelukt om een snack bij elkaar te rapen, ook al was er een tekort aan prooi. Haar vader was verdrietig, ze snapte het, maar wat moest ze nu doen? Alleen. Aimey keek verdrietig naar beneden. Aimey ging liggen tegen een boom. Okami wou haar niet meer, en als de Shadows haar wel wilde, hadden ze haar niet van een toren afgedonderd. Het waren misschien Loki en Skylar alleen, maar niemand bleek echt blij te zijn met de zwarte teef. Maar Kai deed niets tegen haar, ze was misschien een beetje eng, maar dat ze niets deed was genoeg om te weten dat ze niet dood mocht. Nu moest er een nieuwe leider komen. Aimey legde haar kop op haar voor poten, en zuchtte. Ze wist dat niemand trots op haar was, maar Aimey was van het noorden naar het zuiden gereisd terwijl ze nog klein en jonger was. Waarom was niemand trots op haar? Wat moest ze dan doen om iedereen te bewijzen dat ze goed genoeg was voor de Shads?

~Voor de meeting met Zayn enz c;~




_________________
Bedankt voor het geweldige setje Mel <3
avatar
Berichten : 927
Pawprints (₱) : 397
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : " He makes me feel like nobody else, nobody else." [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Sad Times KOVA

op vr aug 18, 2017 9:17 pm
Met krampachtige bewegingen door de stijfheid van haar poten bewoog de witte, slanke wolvin zich door het duistere bos waar de nacht nu ondertussen was gevallen. Haar blauwe ogen stonden een beetje vermoeid en lichtjes bloeddoorlopen, maar haar hoofd stond nu even niet naar slaap. Ze wilde Aimey eerst vinden voordat ze zich even rustig momentje gunde. Liefst was een teruggekomen met een prooi tussen haar kaken, al was het maar een magere rat of zelfs een muisje geweest, maar haar gedachten van Aissar hadden haar teveel afgeleid en ervoor gezocht dat ze een kale aftocht had geleden. Na het eervolle rouwen bij Kais lijk was hij spoorloos verdwenen, zonder een woord te zeggen of maar een hint gegeven te hebben dat hij zou vertrekken, maar ze wilde ergens wel begrijpen dat hij zijn verdriet liever op z'n eentje wou verwerken. Ais was nooit erg een open of extreem spraakzaam type geweest, dus leek het opkroppen zijn manier van probleem te laten verdwijnen - al had ze het iets liever gehad als hij haar hart tegen haar kwam luchten. Daar dienden immers partners voor - ze moesten elkaar steunen in goede en slechte tijden, elkaars problemen aan elkaar vertellen, eerlijk tegen elkaar zijn en elkaar begrijpen, zelfs op zulke cruciale momenten als nu. Dat was precies wat Kova nu ging doen. Ze tilde haar snuit op en merkte dat Aimey in de buurt was. Zoals ze al wat vaker had gemerkt de laatste tijd had de zwarte teef zich afgezonderd onder een zielige boom, wiens schrale verschijning bijna dezelfde gemoedsstemming als de bewoners van diens wortels leek te hebben. Haar witte oren gleden opzij, ergens vanbinnen toch wel een glimpje medelijden hebbend. Het was niet gemakkelijk geweest om de half-Okami-pup zomaar geaccepteerd te laten worden bij de Shadow's. Eerst hadden de jochies van Kai haar van een toren gedonderd, daarna moest ze het lijk van haar grootmoeder aanzien en vervolgens haar moeder en andere grootmoeder in een uiterst pijnlijke situatie ter ogen te komen.

Ze kwam langzaam dichterbij en voelde zich enkel maar slechter door het fiet dat ze haar niks te eten kon geven. Haar neus ging even door de vacht van haar pleegouder waarna ze zich met een diepe kreunende zucht door haar benen liet zakken op grond, zij aan zij met Aims. "Ik weet het, het is lastig," zei ze naar een poosje om de stilte te doorbreken. "Het is moeilijk te geloven, maar het enige dat zij nodig hebben is tijd om je te accepteren. Op een bepaald moment zal je zelf groot en sterk genoeg zijn om zelf te bewijzen dat je het waard bent, geloof me." Haar blauwe ogen dwaalden naar de kop van haar [pleeg]dochter en ze probeerde een klein glimlachje op haar lippen te krijgen, zonder al te veel succes. "En tot die tijd kan je op mij rekenen." Er kwam een klein knipoogje van af, al wist Kova niet echt hoe Aims hier op ging reageren. Hoe kon ze daar nog in geloven nadat ze haar van die toren had laten vallen? Ze was de meest onverantwoordelijke pleegmoeder aller tijden, dat was zeker.

_________________
avatar
Berichten : 751
Pawprints (₱) : 291
Roedel : Not yet..
Leeftijd : 9 Moons
Profiel bekijken

Re: Sad Times KOVA

op zo aug 20, 2017 4:16 pm







Goodbye


Ze staarde nog steeds vooruit.. Nadenkend over de toekomst totdat ze een snuit door haar vacht voelde gaan. Aimey keek op, het was Kova, die zich met een zucht liet vallen. "Ik weet het, het is lastig," Klonk er na een poosje stilte. Aimey keek Kova in de ogen aan. Het was zeker lastig als niemand je mocht.. "Het is moeilijk te geloven, maar het enige dat zij nodig hebben is tijd om je te accepteren. Op een bepaald moment zal je zelf groot en sterk genoeg zijn om zelf te bewijzen dat je het waard bent, geloof me." Ze was groot, ze was al aardig sterk, wat moest ze doen dan? En het gaat moeilijk geaccepteerd te worden als je vader geen alfa wordt, en ze willen je weg. "En tot die tijd kan je op mij rekenen." Zei ze met een knipoog. Aimey wou best glimlachen naar haar pleegmams maar het ging nogal moeilijk met de gedachten die ze had. ‘’En wat als papa geen alfa wordt, en ze sturen me weg, zal ik dan ook op je kunnen rekenen.’’ Zei ze hopeloos, want ze wist dat dat nooit ging gebeuren, ja, Kova was geweldig, maar ze zag haar niet de Shadows opgeven voor Aimey. Aimey keek even weg. Ze voelde zich best schuldig, het was niet de bedoeling het op zo’n toon te zeggen. ‘’Sorry,’’ Zei ze toen zacht. Haar hart voelde zwaarder, en ze voelde verdriet terugkomen. Aimey keek naar Kova en kroop toen tegen haar aan. Haar kop legde ze in de vacht van haar hals. ‘’Je bent de beste moeder ooit.’’ Zei ze toen. Ze kon niet gelukkiger zijn met zo’n iemand die haar zo steunde.




_________________
Bedankt voor het geweldige setje Mel <3
avatar
Berichten : 927
Pawprints (₱) : 397
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : " He makes me feel like nobody else, nobody else." [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Sad Times KOVA

op ma aug 21, 2017 1:58 pm
Aims leek er nog steeds diep van in te zitten. Ze leek niet haar gewone zelve, eerder diep depressief en verdrietig. "En wat als papa geen alfa word, en ze sturen me weg, zal ik dan ook op je kunnen rekenen?" In Kova's oren werden de woorden steeds maar norser en kouder waardoor haar mond een strakke streep vormde en ze haar gezicht scherp naar haar pleegdochter toedraaide. In haar blauwe ogen vlamde het ijs even dat ze vroeger altijd in haar emotieloze ogen had gedragen, en hoewel ze nu nog totaal niet 'open' was, waren deze momenten toch wel wat zeldzamer geworden, zeker vanaf Ais' haar partner was geworden. Dat er vanbinnen even wel wat woede in haar borst flakkerde was wel te zien, al wist deze al snel onder de controle te hebben en hervond ze haar geduld. Ze moest dit rustig aanpakken. "Je vader heeft her meeste recht op het leiderschap - hij is per slot de zoon van de voormalige alfa die toen aan de macht was. Daar kan Zayn niet tegenop." Zayn was zowat de enige andere geschikte kandidaat. Neveah en Nemy hadden het afgeblazen en de rest waren allemaal pups. Zayn had dan ook wel shadowbloed, zijn moeder was al lang geleden vertrokken en had geen teken van leven gegeven sindsdien. Haar ogen werden iets zachter en ze haalde eens diep adem voordat ze opnieuw sprak. "En ja Aimey, zelfs dan zal je op mij kunnen rekenen." Al zag ze geen reden waarom Zayn haar weg zou sturen - als ze een loyaal en trouw lid bleek te zijn zou ze toch wel gewaardeerd kunnen worden in de Shadow's, waren de vooruitzichten van de witte wolvin. Het was precies zoals zij geweest - ook Kova was helemaal onderdaan begonnen en nu had ze toch wel een redelijke plaats in de rangorde en een fantastische mate erbij.

Opeens sloeg Aims' gemoedstoestand om en leek ze ergens spijt te hebben waardoor de ogen van de kleine teef even medelevend stonden. Ze excuseerde zich en schuifelde tegen haar flank aan, haar snuit tegen haar hals waardoor er een kleine, zwakke glimlach om haar lippen speelde. "Je bent de beste moeder ooit," kwam er nog achter aan, niet harder dan een fluistering maar krachtiger dan het grootste compliment in haar smalle oren. Er knapte iets vanbinnen, een soort van mengeling van geluk en emotie, een groot deel omdat de zwarte welp haar niet "pleegmoeder" maar "moeder" noemde en ze antwoordde door haar neus even door haar zwarte vacht te woelen. "Jij de beste dochter," glimlachte ze zwakjes en sloot haar ogen voor enkele seconden. Het moest verschrikkelijk zijn voor zo'n jong dier haar ouder en slibings al achter te laten voor een helemaal nieuwe familie, vervolgens al meteen weggepest en van een toren geduwd en tenslotte verdween haar vader. Ze tilde haar kop op toen ze iets hoorde kraken, hopend op een glimp van gouden ogen en zwarte vacht, maar ze zag enkel een klein prooidier wegspurten en verder niks. Haar teleurstelling kon ze deze keer maar moeilijk verbergen en liet een kleine zucht ontsnappen voordat haar kijkers weer dwaalden naar de pup bij haar zij en ze besefte dat ze ze iets moest zeggen. "Je vader komt wel terug, Aim. Hij is waarschijnlijk wat ... verward," sprak ze half als een geruststelling tegen zichzelf uit en keek toen weer voor zich uit.

_________________
avatar
Berichten : 751
Pawprints (₱) : 291
Roedel : Not yet..
Leeftijd : 9 Moons
Profiel bekijken

Re: Sad Times KOVA

op ma aug 21, 2017 2:35 pm







Goodbye


Rustig reageerde Kova over dat haar vader waarschijnlijk wel alfa zou gaan worden, en dat was een grote opluchting. Maar toen kwam een grotere opluchting toen ze zei dat Aims zelfs al word ze weggestuurd, dat ze op haar kon rekenen. Aimey voelde het geluk in haar opkomen. Zij, Kova, was haar moeder, en niemand zou haar plaats innemen.
Zacht voelde ze de witte neus door haar vacht heen gaan. ‘’Jij bent de beste dochter,’’ Klonk er tussendoor. Aimey glimlachte, maar ze wist dat dat niet zo was. Plots klonk er geritsel en Aims keek op, het was een prooidier dat ze had gezien, en was gevlucht. Ze hoorde een kleine zucht achter haar. Aims keek naar Kova, ze leek wel graag wat te eten. Later, toen Aims haar kop weer had neergelegd had in het witte vacht, begon Kova weer met spreken. "Je vader komt wel terug, Aim. Hij is waarschijnlijk wat ... verward," Verward? Eerder verdrietig. Ze wist het best, hij had haar moeder verloren, niets is erger dan het verliezen van fami.. Zij had haar familie achtergelaten. Een schuldgevoel ging door haar kleine, maar toch grote lichaam heen. Ze moest afleiding, dat was het. Aimey sprong op en keek naar Kova die erbij lag. ‘’Genoeg.’’ Greens ze. Het was lastig om haar gevoelens zo snel opzij te leggen, maar als ze geen vrienden had om dingen mee te doen, moest ze het maar met Kova doen. ‘’Wat dacht je van..’’ Aimey dacht even na, en kreeg toen idee. Kova leek hongerig, dus dan was jagen de beste optie! Aimey had net nog een konijn opgevreten, dus wat ze vingen kreeg Kova. Aimey duwde haar kont omhoog tot speelhouding. ‘’Jagen.’’ Haar grijns werd groter toen ze het uitsprak.




_________________
Bedankt voor het geweldige setje Mel <3
Gesponsorde inhoud

Re: Sad Times KOVA

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum