WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 24
Pawprints (₱) : 16
Roedel : X
Leeftijd : 2,7 Years
Partner : She took the leap of faith and grew her wings on the way down.
Profiel bekijken

Trouble never comes alone.

op wo feb 10, 2016 12:23 pm

Poppy keek over het praktisch volledig bevroren meer. Hier en daar was het water niet dichtgevroren, wat haar deed vermoeden dat het ijs niet dik was. Zich dus over het meer wagen hield ze dus voor bekeken. Onder het oppervlak zag ze een rijk aantal vissen voorbij zwemmen, helaas onbereikbaar. In de herfst, lente en zomer kon je hier wel een poging wagen tot vissen. Ze zat nog een tijdje bij de oever, voor ze besloot verder te gaan. Nu het meer niet langer toegankelijke bron water was, was zij op dit moment een van de weinige levende wezens in de buurt. Op haar doodse gemakje vervolgde ze haar pad aan de oever. Haar gedachten dwaalden alle kanten op, waardoor haar aandacht niet was gevestigd op haar omgeving. Haar poten voerden haar automatisch het bekend terrein over. De afgelopen dagen had het vaak geregend, wat de ondergrond sompig en modderig maakte in de vallei. Poppy haar poten, borst en buik waren bedekt onder de modder-klonters. Veel zin had het niet om zichzelf proper te maken, de regen spoelde het ene moment de vuiligheid toch weg en voor je er erg in had was je weer onder het bruine goedje bedekt door de vochtige grond. Het was glibberig, en uitglijden was een waar risico. Poppy had geen vaste grip, en door haar lak aan oplettendheid vergat ze dat ze dit vroeg of laat zou kunnen bekopen.

Er was één misstap voor nodig geweest, meer niet. Voor ze kon registreren wat ze zichzelf over de hals had gehaald, stond ze al met vier onstabiele poten op het dichtgevroren meer. Haar ogen had ze kort gesloten, zichzelf schrap zettend voor de impact die nooit was gekomen. Ze had haar val kunnen breken, maar niet kunnen vermijden dat ze naar voren was geschoven om op het ijsdek te belanden. Met priemende ogen keek ze nu naar haar ondergrond. Het zat haar niet mee vandaag. Meestal was ze geen verstrooide ziel, die zichzelf in dit soort problemen werkte. Gelukkig kon ze zoals bijna altijd het geval was, haar kalmte bewaren. Intern raasde de paniek wel door haar aderen. Langzaam nam ze schuifelend een paar passen richting het vaste land, ze was niet ver verwijderd van haar redding. Nog een klein stukje... Kleine scheuren begonnen zich onder haar en rondom haar te vormen, het geluid dat zich vormde deed haar stokstijf stilstaan. Ze durfde geen stap meer voorruit te zetten, slikkend probeerde ze haar zenuwen weg te werken. Haar poten stonden krampachtig stijf, ze kon zich er niet toe brengen om ze voorruit te dwingen. Haar instinct weerhield haar er van iets ondoordacht te ondernemen. Doordat ze helemaal opging in haar tijdelijke situatie, had ze niet door dat er een wolf in de geburen was. Maar toen haar zintuigen de aanwezigheid niet langer konden afsluiten, keek ze op. Waarom moest er nou net nu iemand langs lopen, de hoop op hulp kon ze niet opbrengen. Ze had zin om te zeggen `Don't mind me´, maar het leek haar verstandiger om voor nu haar bek te houden.

{Open}

_________________
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum