WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 13
Pawprints (₱) : 3
Leeftijd : 8 months
Partner : "Knowing that he could hurt you in an instant... But trusting that he never will."
Profiel bekijken

Gotta Be Somebody

op ma jun 05, 2017 11:25 am


Peinzend keek de jonge wolvin naar boven, kijkend waar ze haar volgende stap zou zetten, waarbij ze rekening hield met de mogelijkheden en de bijbehorende gevaren. Het was alsof ze op het punt stond de keuze van haar leven te maken, wat in feite ook zo was, aangezien ze maar één verkeerde stap hoefde te zetten om een paar pijnlijke botbreuken op te kunnen lopen. Reeve bevond zich op een rots, waar ze een gevaarlijke helling probeerde op te klimmen. Een zucht verliet haar bek wanneer het volgende stroompje regenwater van haar voorhoofd over gleed op haar neus. Het regende pijpenstelen, wat het er voor haar niet gemakkelijker op werd. Haar vacht was doorweekt en zwaar, daarbij raakte haar spieren ook nog eens vermoeid. Toch was ze niet in de positie haar tocht op te geven, ze had nog een klein stukje te gaan voordat ze zich op een veiligere plek bevond. Om die reden besloot ze de volgende stap omhoog te zetten.

Maar wanneer ze dat deed, gleed haar poot naar beneden. Reeve raakte daarbij in paniek, besloot haar evenwicht te herstellen door snel een paar volgende stappen te klimmen, maar ook dat hielp niet. Door dat ze steeds minder grip kon krijgen, gleed ze steeds verder naar beneden. Toch kreeg ze het voor elkaar, na een paar moeilijke handelingen, nam ze een laatste sprong wat haar op het even plateau bracht. Hijgend van angst en inspanning, van haar ‘bijna’ val, probeerde ze zichzelf weer bij elkaar te rapen. De inpakt was zo groot geweest dat haar lichaam zelfs nog na trilde en haar spieren pijnlijk verzuurde. Toen ze merkte dat ze naar enkele seconden nog steeds niet tot bedaren kwam, schudde ze zachtjes haar kop, waarna ze zich omdraaide. Met haar blik naar beneden kijkend, slikte ze moeizaam, zo van bovenaf leek de helling die ze had geklommen nog steiler. “Bloody hell, waar ben ik aan begonnen?” Mompelde ze zachtjes op een hulpeloze toon.

[Open]


Laatst aangepast door Reeve op za okt 14, 2017 9:09 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Berichten : 91
Pawprints (₱) : 62
Roedel : Okami
Leeftijd : 7 maand
Profiel bekijken

Re: Gotta Be Somebody

op ma jul 03, 2017 5:11 pm
Hij was in de Taiga terechtgekomen. Een gebied, wat in tegenstelling tot de vallei, nog niet propvol zat met wolven en andere wezens. Hier kon je nog gewoon in stilte een wandeling maken zonder dat je elke honderd meter iemand tegenkwam. Bovendien waren de wolven die zich constant met hem bemoeiden niet hier. Geen oma, geen moeder en ook geen vader, want die had hij ook niet. Tenminste, die was niet bij hem. Hij scheen een of andere schurft te zijn van een vijandige roedel. Dat wist hij, omdat zijn oma er graag over praatte. Misschien iets té graag. Hoe dan ook, hij was in de Taiga. Het viel hem tot nu toe allemaal best wel mee. Ja, je moest zo nu en dan uitkijken waar je liep, maar het was redelijk vlak hier. Toch was hij nu ergens belandt waar je toch wel je hersens erbij moest houden. Hij betrapte zich erop dat hij nu al ruim een minuut naar een soort bergwand aan het staren was. Fuck, hoe kwam hij daarboven? De enige met die gedacht moest hij niet zijn geweest, want hij hoorde plots een stem. Verstaanbaar was het niet, maar duidelijk werd dat het iemand niet geheel mee zat. Tijd om een kijkje te nemen. Al gauw zag hij hoe een wildkleurige teef ergens aan de bergwand vastgeplakt zat. Hij had geen idee wat ze precies aan het doen was, maar het leek niet echt van een leien dakje te gaan. ”Hoe doen die steenbokken dat toch altijd,” sprak hij. Ja, hoe deden die mormels dat toch ook. Op een één of andere manier waren die stinkbeesten binnen no time een berg opgeklommen. Zelfs de meest steile hellingen leken geen punt te zijn voor hen. Niet dat hij sowieso veel kans maakte om ze te vangen.

_________________

klikkerdeklik:
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum