WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 39
Pawprints (₱) : 18
Roedel : Wolfsicles on the North Pole
Leeftijd : Nearing 2 years
Partner : If someone breaks your heart, just punch them in the face. Seriously, punch them in the face and go get some ice cream
Profiel bekijken

Through the Rabbit Hole

op za apr 29, 2017 2:46 pm
[Voor een van Lo's wolfjes]

De kleine reu was tot de conclusie gekomen dat hij alle warmte van dit gebied geen sneeuwbal aan vond. Met de minste inspanningen hing zijn tong al buitenboord om zo snel mogelijk zijn lichaamstemperatuur weer omlaag te krijgen, en zijn wollige witte vacht jeukte en kribbelde aan alle kanten in de warme lentezon. Zou hij last hebben van die kleine beestjes die hij de laatste paar dagen in zijn vacht vond of had het gewoon te maken met de dikke ondervacht die er in hele plukken tegelijk uitviel? Hij hoefde zijn tanden maar één keer door zijn pels te halen en het leek alsof hij een sneeuwhaas tussen zijn tanden had had geklemd. Speaking of which... Hazen - of eerder konijnen zoals de locals ze noemde - waren precies hetgeen waar hij al sinds de ochtendgloren achteraan holde in de hoop nog een maaltijd te vangen voor vandaag. Als een dolle eend zonder kop holde hij achter de beesten aan, over de rollende heuvels en door de struiken, maar de langoorige klootzakken wisten iedere keer aan hem te ontkomen. De schuld daarvoor kon hij alleen maar leggen op zijn sneeuwwitte vacht, die in het jonge groene landschap opviel als een eik midden op de noordpool, maar hij zou niets zijn als hij geen doorzettingsvermogen had, dus met de kaken op elkaar geklemd deed hij nog een poging.
Met de buik bijna plat tegen de koele grond gedrukt en grassprieten in zijn gezichtsveld, sloop hij stilletjes dichter en dichter bij een niets vermoedend konijn dat rustig op wat paardenbloemen zat te knabbelen. Zijn hart bonkte ritmisch in zijn borstkas, het geluid galmend door zijn kop, terwijl hij watertandend zijn ogen strak gericht hield het malse vlees voor hem. De kleine wolf kon zijn maaltijd al bijna proeven en schoot naar voren. Het bruine konijn merkte hem nog net op tijd op en maakte zich uit de voeten voor hij zijn tanden in zijn rug kon plaatsen. De reu holde het dier achterna in volle concentratie. Voedsel was zo dichtbij! Hij opende zijn mond, maar zijn kaken sloegen dicht op de huilende wind die in zijn gezicht sloeg en in zijn oren floot. Nog voor het registreerde in zijn brein, kwam de grond wel heel dicht bij en verdween zijn maaltijd in de duisternis van een diep gat. In volle vaart schoot zijn lichaam achter het beest aan het hol in en kwam abrupt tot stilstand in de smalle gang. Niet erg toch? Het was net zoals de sneeuw induiken achter de lemmingen aan, toch?
In de duisternis klauwde hij nog tevergeefs rond in het zand, het konijn al lang ver buiten het bereik van zijn poten. Grommend en hoestend vanwege het rondvliegende stof, smeet hij met giftige woorden die zelfs een ijsbeer neer konden halen, tot zijn creativiteit uiteindelijk opdroog en hij hijgend in het hol lag, alleen zijn witte achterwerk zichtbaar voor de buitenwereld. Weet je wat? Bekijk het maar, dacht hij en zette zich af in het losse zand om achteruit te kunnen kruipen. Dat was het moment dat hij zich realiseerde niet genoeg grip te kunnen krijgen op de bodem en helemaal muurvast zat. Nog een vuil woord vloog over zijn lippen en met alle kracht die hij in zijn achterpoten had probeerde hij zichzelf uit het gat te trekken. Er kwam geen beweging in. Dit vervloekte zand was toch anders dan de sneeuw die hij was gewend; daarbij had hij nooit problemen gehad om er weer uit te komen. In een lichte paniek bleef hij trekken, duwen en zich afzetten op de grond die steeds onder zijn poten uit gleed, tot hij concludeerde dat er niets anders op zat dan om hulp roepen.  



_________________


Caerwyn, Darayvian, Polaris, Loki | Sucic, Aedan, Fenris
avatar
Berichten : 254
Pawprints (₱) : 98
Roedel : Ōkami
Leeftijd : 6 Months
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op zo apr 30, 2017 1:20 pm


Khyvan vond het warme weer een stuk aangenamer dan het koude seizoen waarin ze geboren was. Toen de sneeuw eenmaal was gesmolten en de temperaturen begonnen te stijgen, kon ze een stuk verder op onderzoek uitgaan zónder rillend terug te rennen naar de warme grot. Nee, wat haar betrof mocht het weer zo blijven.
Vandaag dwaalde ze weer eens doelloos in haar eentje door de heuvels, hier en daar snuffelend aan een interessante struik of steen. Meestal trok ze er alleen op uit, zodat niemand haar in de weg liep. Ze kon haar weg inmiddels prima terugvinden aan de hand van geursporen.

Het was een onbekende geur die haar aandacht trok. Nieuwsgierig als ze was, stak ze haar neus in de lucht en snoof. Ze begon tegen de wind in te lopen. Heuvel af, heuvel op. Eenmaal bovenaan zag ze een witte gestalte, beneden in het dalletje. Opgetogen zette Khyvan de afdaling in. Toen ze dichterbij was gekomen, herkende ze een wolf in het figuur. Althans, een halve wolf. Alleen zijn achterlijf stak uit de aarde omhoog, de rest van zijn lichaam zat verborgen in iets wat op een konijnenhol leek. Hij - want het was een reu - bewoog krampachtig heen en weer en maakte woedende geluiden. Had hij beet?
Khyvans blik werd getrokken naar zijn pluizige staart. Haar oranje ogen begonnen te glimmen. Ze had dit spelletje vaak gespeeld met een roedellid en kon er geen genoeg van krijgen. Haar eigen staart schoot enthousiast heen en weer terwijl ze geobsedeerd naar de witte pluim staarde. Ze wilde... ze zou...

En zonder er verder bij na te denken richtte ze zichzelf op, sloot haar kaken om de staart en schudde haar kop wild heen en weer. De machtige jager had haar prooi te pakken!

_________________
.

Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

avatar
Berichten : 39
Pawprints (₱) : 18
Roedel : Wolfsicles on the North Pole
Leeftijd : Nearing 2 years
Partner : If someone breaks your heart, just punch them in the face. Seriously, punch them in the face and go get some ice cream
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op zo mei 07, 2017 5:30 pm
Hoe hij zich ook wende of keerde, hoe hard hij zich ook afzette, hij wist zichzelf niet los te wrikken uit het gat. Hoestend alsof hij zat te keffen als een klein rot hondje, besloot hij dat het wijzer was gewoon om hulp te roepen en niet nog meer stof in de rondte te slingeren. Het rond dwarrelende zand drong zijn luchtwegen binnen en prikte en irriteerde de hele boel, om een droge hoestbui aan te stichten die de pijn en het gevoel dat hij aan het stikken was alleen maar erger maakte. De schorre stem waarmee hij de wereld toeriep, leek eerder thuis te horen bij een oude, grijze reu van acht jaar en niet een jong ding zoals hij, maar om eerlijk te zijn voelde hij zich op het moment ook wel zo belabberd als een steen oude bok.
Ietwat verslagen liet hij zijn hoofd rusten op het zand tussen zijn voorpoten, er niet van overtuigd dat zijn kreten een ziel hadden bereikt. Er moest toch iets zijn wat hij kon doen om uit deze situatie te ontsnappen? Maar wat? Dat was de grote vraag waar hij nu wel een moord voor kon doen om er een antwoord op te krijgen. Op z'n minst zat zijn reet nog buiten de deur en zou een voorbijganger na ever verward op te kijken hem hopelijk wel een pootje komen helpen. Dat was dus wachten geblazen, maar in de tussentijd kon hij nog altijd iets bedenken om vrij te komen uit dit hell hole.
De witte wolf sprong bijna uit zijn vel toen hij plots iets puntig in zijn staart voelde prikken en er hard aan werd getrokken. Wat nu weer? Een vos? Een coyote die hoopte wraak te nemen op het grotere roofdier dat zo nu en dan nog wel eens een soortgenoot tussen de kaken nam? Hij hoopte van niet, maar het feit dat iets in zijn staart zat te bijten stelde hem niet gerust. Onhandig en ietwat wankel op een enkele poot probeerde hij met de ander zijn aanvaller van zijn staart los te schoppen. Het laatste wat hij wilde was als diner eindigen van een dier dat hij nog nauwelijks kende. "Laat los of ik doe je wat zodra ik los kom!" gromde hij zijn half gebakken dreigement. Als ik los kom, that is, bromde hij er in gedachten nog achteraan.

_________________


Caerwyn, Darayvian, Polaris, Loki | Sucic, Aedan, Fenris
avatar
Berichten : 254
Pawprints (₱) : 98
Roedel : Ōkami
Leeftijd : 6 Months
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op zo mei 07, 2017 5:49 pm


Zodra Khyvan haar tanden in de pluizige staart had gezet, begon de wolf woedend te grommen en te spartelen. 'Laat los of ik doe je wat zodra ik los kom!' Met een achterpoot probeerde de reu haar weg te trappen, waarna de jonge welp piepend losliet en achteruit krabbelde. Oops...
Maar al gauw ging ze zitten en begon ze te lachen. 'Voorlopig zit je nog aardig vast!' Ze stelde zich voor hoe het moest zijn, om als een kleine pluis in de grond vast te zitten. Khyvan kwam tot de conclusie dat het niet erg aangenaam kon zijn, dus besloot ze - vriendelijk als ze was - om een pootje uit te steken. Dapper zette ze weer een aantal stapjes dichter naar de witte wolf toe, ontweek zijn achterpoten om een trap te ontwijken. Ze snuffelde even aan de opening van het gat in de grond en kwam al gauw tot de conclusie dat trekken geen zin had. Dat had de wolf zelf ook al geprobeerd.
'Goed gedaan, superspeurder!' grijnsde ze breed. Vervolgens begon ze te graven, vlak naast het gat. Zand en kleine graspollen vlogen langs haar heen, terwijl ze enthousiast probeerde om de holte breder te maken zodat de wolf kon ontsnappen. Dit was een leuk spelletje! Zoiets had ze niet verwacht om tegen te komen tijdens haar zwerftocht.
Toen de ene kant van het gat breder was geworden, dribbelde ze naar de andere kant om ook daar te gaan graven. 'Probeer het nu nog eens,' moedigde ze na een tijdje aan. Ze hoopte dat het zou werken, anders zou ze nog wat meer moeten graven.

_________________
.

Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

avatar
Berichten : 39
Pawprints (₱) : 18
Roedel : Wolfsicles on the North Pole
Leeftijd : Nearing 2 years
Partner : If someone breaks your heart, just punch them in the face. Seriously, punch them in the face and go get some ice cream
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op zo mei 07, 2017 8:13 pm
Tot zijn grote opluchting verdwenen de scherpe punten uit zijn witte staart en hij kon het niet laten even te grijnzen in overwinning, maar tot zijn verrassing werd zijn slappe dreigement beantwoord door een jonge, vrouwelijke stem. "Voorlopig zit je nog aardig vast!" waren de gesproken woorden. Nogmaals trapte de wolf naar achter in zijn ergernis, maar alles dat hij raakte was de frisse lente wind die zachtjes buiten het konijnenhol waaide. "Get me out!" Dat hij vast zat was niet aan hem ontgaan, dus dat hoefde ze niet nog eens te zeggen. Wat hij wilde was loskomen en tot zover hadden de acties van wat hij nu vermoedde dat een jonge wolvin was, niet geholpen. Pas nadat enkele secondes waren verstreken en hij nog een hopeloze poging had gemaakt los te komen, realiseerde hij dat zijn toon niet bepaald vriendelijk was geweest, dus voegde hij er nog snel een "Alsjeblieft," achteraan. Het was te hopen dat hij zijn mogelijke redder niet had gekwetst en ze met een frons op haar gelaat was weggelopen om hem aan zijn lot over te laten. Tot zijn grote opluchting leek dit niet het geval te zijn, want eerst kon hij aan zijn rechterzijde twee pootjes voelen die de aarde weg groeven - weliswaar tegen zijn witte vacht, maar hij mocht niet klagen in deze situatie - daarna gebeurde hetzelfde aan zijn linkerzijde. De witte reu kon de jonge wolvin wel een lik over haar kop geven zo blij was hij.
"Probeer het nu nog eens," hoorde hij nadat het gegraaf ophield en de reu liet het hem geen twee keer vertellen. Zijn achterpoten zette hij weer ietwat opzij zodat het in theorie makkelijker werd zichzelf los te trekken uit het gat, maar de positie waarin hij zich verkeerde was zeker geen comfortabele: zijn schouders zaten muurvast in de smalle gang en zijn voorpoten lagen bijna gestrekt voor hem uit. Afzetten ging niet erg makkelijk - zeker niet met de losse ondergrond - en ondanks dat het aan zijn spieren trok, probeerde hij zich af te zetten. Alle kleine beetjes hielpen, maar het leek niet genoeg te zijn om de vrijheid weer tegemoet te kunnen rennen. "Geen beweging, captain!" rapporteerde hij aan de teef, zijn woorden grappend om toch nog een beetje humor in de situatie te houden en zichzelf ervan te weerhouden nog eens met scheldwoorden te gaan smijten. Dat was nou niet iets waarvoor hij graag twee boze ouders op zijn dak kreeg, omdat hun dochtertje ineens thuiskwam met een bredere vocabulaire.

_________________


Caerwyn, Darayvian, Polaris, Loki | Sucic, Aedan, Fenris
avatar
Berichten : 254
Pawprints (₱) : 98
Roedel : Ōkami
Leeftijd : 6 Months
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op wo mei 10, 2017 5:45 pm


De witte reu zette zich schrap en trok uit alle macht. Zijn poten klemden zich vast in de aarde, zag Khyvan. Maar hoe hij ook zijn best deed, het leek er niet op dat hij eruit kwam. 'Geen beweging, captain!' De jonge welp keek even geringschattend naar het hele probleem. Zijn schouders waren te breed om door het smalle konijnenhol te passen.
Het idee om hem aan zijn staart te trekken kwam in haar op, wat haar hardop deed lachen. Nee, dat zou hij vast niet waarderen. En ze vroeg zich af of ze daar wel sterk genoeg voor was.
'Ik ga je schouders uitgraven,' deelde ze vervolgens mee. Want dat leek het probleem te zijn. Khyvan liep naar de kant waar het hoofd van de wolf moest zijn, en begon daar met graven. Alweer schepte ze zoveel mogelijk aarde en steentjes weg met haar voorpoten, zette af en toe een stapje opzij om het gat zo breed en wijd mogelijk te maken. 'Kan je nog ademen?' vroeg ze even later nieuwsgierig. Van beneden moest het vast voelen als een aardverschuiving, dacht ze. En wat als de gang zou instorten, omdat zij er zo vrolijk boven stond te graven? Ach, dan kon de wolf zich waarschijnlijk een stuk beter uit de aarde krabbelen, als het makkelijk te breken was.

_________________
.

Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

avatar
Berichten : 39
Pawprints (₱) : 18
Roedel : Wolfsicles on the North Pole
Leeftijd : Nearing 2 years
Partner : If someone breaks your heart, just punch them in the face. Seriously, punch them in the face and go get some ice cream
Profiel bekijken

Re: Through the Rabbit Hole

op ma jun 05, 2017 3:40 pm
Een plots gelach bereikte zijn witte oren en liet hem zijn kaken op elkaar klemmen in lichte irritatie. Oke, hij had een grapje gemaakt, maar zo grappig was het niet - of zat ze ergens anders om te lachen? Wat het ook was, hij had het idee dat hij er zelf niet zo hard om zou kunnen lachen. "Ik ga je schouders uitgraven," vertelde ze nadat het gelach op was gehouden. Hij zuchtte en moest vervolgens weer hoesten vanwege al het opvliegende stof. Hopelijk zou het dit keer wel lukken, want hij werd helemaal gek in dit gat. Hij kon haast dat konijn dat hij achterna had gezeten horen lachen met leedvermaak. Jammer dat hij dat kreng niet te pakken kon krijgen op het moment. "Kan je nog ademen?" hoorde hij eventjes later van boven komen. Tegen die tijd zat hij ondertussen al manieren te bedenken om dat konijn toch nog te pakken te krijgen, ondanks dat geen van die ideeën ooit gingen werken. Het was niet alsof hij het hol kon opblazen. "Afgezien van al het stof, prima," meldde hij. Ergens vandaan kon hij frisse lucht ruiken. Er was vast nog een andere uitgang van het hol, maar jammer genoeg kon hij daar niet naartoe kruipen. De gangen waren te smal en oh ja! Hij zat muurvast.
De hele situatie spuugzat begon hij een nieuwe poging om zich los te trekken, dit keer met minder geduld en een stuk meer geweld, waaronder af een toe een scheldwoord. Consequences be damned. Al het wrikken trok aan zijn gewrichten en hij kon ze voelen protesteren met pijn, maar desondanks stopte hij niet. Hij zette zich af met zijn achterpoten zo hard hij kon en probeerde met wat draaiende bewegingen van zijn torso zich los te trekken. Hij gromde van de pijn, maar zijn volharding werd beloond: als een kurk uit een fles schoot hij los het hol uit en belandde hard op zijn rug. De lucht werd uit zijn longen geslagen en terwijl hij op zijn zijde rolde, hapte hij naar de ontsnapte adem. Met nieuwe lucht eenmaal in zijn longen, drong de realiteit weer tot hem door en sprong hij op van geluk "VRIJHEID!"


_________________


Caerwyn, Darayvian, Polaris, Loki | Sucic, Aedan, Fenris
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Soortgelijke onderwerpen
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum