WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 69
Roedel : I only hunt with the moon
Leeftijd : II winters
Partner : What are feelings anyway?
Profiel bekijken

[Open] The long way home

op zo maa 05, 2017 2:03 pm
Daar was hij dan. Langzaam kwam hij tevoorschijn van achter de besneeuwde bergtop. Nog één stap met zijn voorpoot en hij zou het nieuwe gebied betreden. De lange reis had zijn poten intussen week gemaakt en hij ademde de vreemde lucht diep in. De reu kon zich niet herinneren hoe lang hij al onderweg was geweest. Misschien waren het een paar dagen. Misschien meer. Het enige wat hij met zekerheid besloot, was dat hij nu eindelijk op zijn bestemming moest zijn. Velen hadden erover gesproken. Er werden verhalen over verteld. De wind leek hem onderweg de weg te hebben gefluisterd naar hier. Hij wist dat Serigala het nieuwe land zou zijn waar alle roedels en wolven zich hadden gevestigd na de val van Wolf Story, waar ook hij vandaan kwam. Maar dit was al een lange tijd geleden, en hij wist dat er nu een andere periode aanbrak.
De wolf was gespierd en iets groter dan de meeste andere soortgenoten. Zijn lijf was zilvergrijs, met hier en daar witte stukken, en op zijn kop en rug had hij zwarte stukken vacht. Zijn amberkleurige ogen schoten in het rond terwijl hij even rustig ging zitten. De reu wilde het landschap dat zich voor hem uitstrekte waarnemen. Het was prachtig; net achter de rotsen zag hij een toendra, niet veel verder daarvan een groot bos. Een warm gevoel vulde zijn borst toen hij dit zag. In het bos voelde hij zich thuis. Hij wist zeker dat hij het eindelijk gevonden had. Terwijl hij de sneeuw tussen zijn pootkussentjes klauwde om tot rust te komen, kwispelde hij een beetje met zijn staart. Dit was zijn nieuwe gebied. Serigala.

- open voor iedereen!

_________________
Wat minder actief tem 11/08 door vakantiejob

zoekt topics! Meer info, klik
.:.:


The Woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep...

avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op wo maa 15, 2017 11:47 am
 

Stap voor stap kwam ze steeds hoger het zeeniveau. De witte wolvin was te vinden in Acrine Mountains, een besneeuwd gebied vol met bergen. Hoe ze precies hier was beland wist ze niet, wel was ze aangenaam verrast door het landschap waar ze zich bevond. Het was weliswaar koud, zelfs haar warme wintervacht had er moeite mee om haar lichaamstempratuur aangenaam te houden, maar ze gaf zich niet zo snel toe. Vamp had dan ook een koppig karakter met de wil om haar doel te behalen. Op dit moment was dat dus het topje van de berg bereiken.

Vast beraden stapte ze dapper verder al voelden haar poten al vermoeid aan. Stuk keek ze omhoog waarna een kleine zucht haar bek verliet, ze was dicht in de buurt van haar doel en het zou niet lang meer bereiken dat ze zich op het puntje van de besneeuwde berg bevond. Met haar laatste krachten sprong ze naar voren, versnelde ze haar tempo om vervolgens buiten adem uiteindelijk op de top aan te komen. Haar ogen waren in eerste instantie naar de grond gericht, maar al snel wendde ze zich naar de omgeving om haar heen, waar ze dus de blik van een vreemdeling op ving.

Voor een moment verstijfde ze, ze had niet verwacht hier een andere wolf tegen te komen. Terwijl ze hem even bestudeerde kwam ze tot de conclusie dat ze de ander niet kende en reageerde daar nieuwsgierig op door haar oren naar voren te richten en haar kop voor een moment schuin te houden. “Eh, hai hai.” Glimlachte ze, waarna ze zich eens uitschudde en er een klein beetje sneeuw van haar vacht af kwam – onderweg had ze namelijk een sneeuwbui te voordeuren gehad.

_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 69
Roedel : I only hunt with the moon
Leeftijd : II winters
Partner : What are feelings anyway?
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op zo maa 19, 2017 7:19 pm

Met het plan om de helling af te gaan nam hij de geur waar. Het kwam plots, en het bevond zich ergens links van hem. Hij moest niet lang nadenken om te weten dat het een soortgenoot was.
Nieuwsgierig keek de reu die kant op, maar zag niks. Vreemd. De indringer moest namelijk wel niet ver weg meer zijn, aangezien hij het anders niet zou kunnen ruiken omdat dit niet overeenkwam met de windrichting. Aralon nam zijn sluiphouding aan en wandelde rustig, maar langzaam naar de richting van de geur toe. Hij legde zijn oren plat en liet bij voorbaat al zijn tanden zien. Het mocht dan wel nog maar net zijn gebied zijn, toch wist hij niet of hij de wolf welkom zou heten of niet. En al zeker niet als het een Shadow zou zijn. Hij liet een korte grom uit zijn bek ontsnappen bij die gedachte. De indringer zou niet lang leven als dat het geval bleek.
In een mum van tijd was de geur heel dichtbij gekomen, maar hij zag nog steeds niks. Aralon hief zijn kop op en snoof diep. Het was doodstil.
"Eh, hai hai," rees een stem op van achter hem. Met een ruk sprong hij ernaartoe. "Wie? Wat? Waar?" de reu was volledig in de war en zijn hart bonkte in zijn keel toen hij een witte wolvin voor zich zag. Opnieuw liet hij een grom ontsnappen. Niemand had het recht om hem zomaar te doen schrikken! "Ik hoop dat je hier een goede reden voor hebt," zei hij met een ijzige, lage stem. "Spreek, teef. Hoe heet je? Waar kom je vandaan?" Met een grijns hoopte hij dat zijn eis dreigend genoeg overkwam.

_________________
Wat minder actief tem 11/08 door vakantiejob

zoekt topics! Meer info, klik
.:.:


The Woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep...

avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op wo maa 22, 2017 1:02 pm
 

Haar komst op de berg kwam geheel onverwachts bij de ander. Ze had nog maar net een paar begroetende woorden uitgesproken of de ander had zich vliegensvlug naar haar omgedraaid. “Wie, wat, waar?” sprak de wolf verwart. Vamp antwoorde niet, ze was totaal verbaast over de reactie van de vreemdeling en wachtte dan ook rustig af tot de – zo te zien- grijze reu was gekalmeerd. Haar oren wiebelden nieuwsgierig heen en weer, waarna ze haar kop even schuin hield. Wie was deze wolf?

Plots nam de vreemdeling een andere wending aan. “Ik hoop dat je hier een goede reden voor hebt,” sprak de reu kil uit, wat resulteerde in een rilling over haar rug. “Spreek teef. Hoe heet je?” Haar smaragdgroene ogen verwijdden zich, waarbij haar oren wat angstig naar achteren draaiden. Misschien had ze de besneeuwde berg maar beter niet kunnen beklimmen. “Waar kom je vandaan?” Vamp slikte, niet in staat om direct te kunnen antwoorden. Ze stapte onzeker een paar stappen naar achteren, al stopte ze daarmee toen ze voelde hoe een achterpoot al weer langzaam de tocht naar beneden maakte. “Ik uh.. “ Stamelend begon ze te praten, al had dat niet veel resultaat.

Het liefste had ze zich alweer omgedraaid en haar weg richting de vallei gemaakt, toch deed ze dit niet. Immers had ze al een lange weg gemaakt om de berg op te klimmen en zou het zonde zijn om direct weer om te keren. “Wat voor reden zou ik moeten hebben?” sprak ze zacht, nog weer terug komend naar de eerste vraag die de reu had gesteld.


_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 69
Roedel : I only hunt with the moon
Leeftijd : II winters
Partner : What are feelings anyway?
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op zo maa 26, 2017 8:44 pm

De teef voelde zich zichtbaar niet op haar gemak. Het doel was precies geweest om spanning bij haar te veroorzaken, dus voelde de wolf zich daar voldaan over. Een vertrouwd gevoel van rust keerde terug in zijn binnenste. Angst creëren bij anderen was voor hem geen enkel probleem en daarom een psychologisch spelletje dat hij regelmatig opriep.
En toch voelde Aralon ook nog iets anders in hem opborrelen toen hij het bij de wolvin herkende. Het mannetje keek haar in de ogen, zag hoe haar pupillen verbreedden. Hij zag hoe haar nekharen recht overeind gingen staan, hoe ze angstig achter zich keek. De reu deed zijn kop naar omlaag en deed heel hard zijn best om niet stil te staan bij het gevoel dat hij daarbij kreeg. Maar toen hij zag hoe ze net haar kop terug van het prachtige uitzicht naar hem toedraaide en hem vroeg; "Wat voor reden zou ik moeten hebben?", ging er een verbaasde blik op zijn gezicht staan. Wat was er toch mis met hem? Wat bracht hem zo plots uit evenwicht? Aralon voelde voor het eerst sinds tijden medelijden met een andere wolf.
Toen de reu haar nog eens goed van kop tot teen bekeek, wist hij precies waarom. Ontwijk haar ogen, dacht hij zenuwachtig, maar zijn instinct besliste daar volledig anders over en keek toch. Ze waren groen. Ze waren prachtig. De ogen van zijn moeder...
Een ongemakkelijk, knagend gevoel overspoelde hem terwijl zijn oren heen en weer wiebelden."Ik had hier niet moeten komen," fluisterde hij, bijna onhoorbaar. Toen probeerde hij, waarschijnlijk tevergeefs, zijn houding weer te veranderen door zijn stem hard te doen klinken. "Het doet er niet toe. Geen enkele reden is goed. Je had me niet moeten doen schrikken, teef." Hij rechtte zijn rug en hief zijn staart op, terwijl hij zichzelf dwong om haar weer recht in de ogen te kijken. Het deed hem pijn om die blik van haar te zien, in een mum van tijd zag hij zijn moeder weer lijden. Het zette hem tot nadenken; waarom was hij zo gemeen tegen anderen? Waarom vertrouwde hij anderen niet? Waarom gedroeg hij zich, ook nu, zonder reden zo tegenover iemand die hem niks had misdaan? Maar het antwoord was steeds hetzelfde, en hier dacht hij dag en nacht aan terug.

_________________
Wat minder actief tem 11/08 door vakantiejob

zoekt topics! Meer info, klik
.:.:


The Woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep...

avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op di apr 04, 2017 7:38 pm
 

In ogenblik had ze zich plotseling heel klein gevoeld. Zo bracht de onbekende wolf bij haar een onbehagelijk, angstig gevoel naar boven wat haar in elkaar liet krimpen. Zijn ijzige stem, de houding die hij uitstraalde, liet haar weten dat ze beter niet al te veel kon zeggen. Wie weet, zou hij zijn tanden nog wel eens kunnen gebruiken. Daarbij had ze liever geen gevecht en hield ze zich dus onderdanig. Haar soortgenoot bracht een naar onderbuiks-gevoel bij haar naar boven, zo erg dat ze zich het liefste was omgekeerd om haar weg naar beneden weer te vervolgen. Toch deed ze dit echter niet, wat misschien ook wel weer een stommiteit van haar kant was.

Een tijd lang was het stil, kon ze niets uit-stamelen waarbij ze zich nog steeds even ongemakkelijk voelde. Voor een moment had ze nog wel even oogcontact met de reu gehad - al durfde ze dat amper-, wat haar wellicht overhield om te blijven. Ze meende een enige teken van spijt te herkennen, al kon ze niet goed raden wat voor gedachten er in zijn kop omgingen. Dit bracht bij haar, naast de spanning, ook enige risicovolle nieuwsgierigheid op. Haar vraag had de reu helemaal van zijn stuk gebracht, zo begon hij haar angstige blik te ontwijken en zakte zijn dominante houding iets. “Ik had hier niet moeten komen.” Hoorde ze zijn zacht fluisterende stem, waardoor het dit keer haar beurt was om verbaast te kijken. Haar witte oortjes draaiden naar voren, bijna  had ze dan ook het gevoel dat zijn vijandige gedrag was verdwenen. Helemaal vertrouwde ze het nog niet, zijn acute stemmingswisseling bracht dan ook een hoop onzekerheid bij haar, waardoor ze de wolf onbewust nog minder vertrouwde dan voorheen - al was dat al nihil.

Aangezien het leek alsof de woede bij de ander al wat was gezakt, stapte ze voorzichtig wat naar voren. Aan de rand van de helling staan was dan ook niet een erg fijne positie waar ze zich bevond. Dit bleek niet de slimste zet van haar, zo herstelde de reu zijn gedrag door zich wat groter te maken. “Het doet er niet toe. Geen enkele reden is goed. Je had me niet moeten schrikken, teef.” Bracht de reu uit, met dezelfde harde stem als waarmee hij voorheen sprak.

Dit liet haar dit keer niet nogmaals in elkaar duiken of achteruit stappen. Ze stond aan de grond als bevroren, haarzelf stimulerend niet te doen wijken voor de reu. Ze had immers een teken van zwakte bij hem gezien en wist daardoor dat hij niet snel zou uithalen. Blaffende honden, bijten niet. Daarbij  kon ze een enige verdriet bij hem voelen, waardoor ze zelfs wat medelijden begon te krijgen. Er was iets aan de hand met de grijzige reu, al wist ze niet precies wat. Haar instinct vertelde dat hij het helemaal niet zo bot bedoelde, dat haar op een of andere manier trok door te blijven, al had ze nog zo veel redenen om te kunnen gaan. Was er dan toch een vriendschap in zicht?

“Noem mij maar gewoon Vamp.” Antwoordde ze, iets wat geïrriteerd door de neerhalende woord ‘teef’’. Het was tijd geworden dat ze zich wat zekerder liet zien. Haar voorzichtige en onduidelijke houding hield haar op afstand van de reu en liet hem zo voelen dat hij hoger dan haar stond. In wezen wist ze dat ze niets te vrezen had, ze was dan ook al bijna twee keer zo oud als hem. “Sorry van daarnet.” Sprak ze verontschuldigend, al vond ze het toch wel moeilijk om de woorden uit te spreken. In haar ogen had ze dan ook niets verkeerds gedaan, maar blijkbaar had de ander het toch daadwerkelijk als een probleem ondervonden. “Waar kom je vandaan?” Haar zelfvertrouwen was
weer duidelijk gestegen, zo durfde ze nu ook eindelijk wat te zeggen in plaats van fluisteren.

_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 69
Roedel : I only hunt with the moon
Leeftijd : II winters
Partner : What are feelings anyway?
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op di apr 04, 2017 11:42 pm
Aralon

Iedere kleine beweging die ook maar ietwat verdacht kon zijn werd in de gaten gehouden. Ook al was het duidelijk dat dit een pussy moest zijn, ze was erin geslaagd om hem te doen schrikken, dus nam hij aan dat ze ook wel zou kunnen vechten. De reu wiebelde met zijn oren toen ze zijn opmerking scheen te negeren. "Noem mij maar gewoon Vamp," zei ze met een ietwat zelfzekere houding. Dat stond de wolf niet echt aan, maar hij reageerde er ook niet op. Er was iets aan haar dat hem intrigeerde; het waren niet alleen haar ogen, maar nog iets anders. Misschien was het wel die zachte, kalme stem van haar. Of die innerlijke rust die ze uitstraalde. Aralon schudde zijn kop snel even en dacht er niet meer aan. Je hebt maar één taak hier. Houd je daaraan en denk niet aan andere dingen, zei hij streng tegen zichzelf. Hierna excuseerde ze zichzelf voor haar dwaze daad en dit fleurde hem opnieuw op. Aha, ze kende nog steeds haar plaats, maar deed zich beter voor dan ze was. Ook goed. Een vals lachje verscheen op zijn gezicht. Hij werd wel degelijk hierdoor verrast. Soms mocht hij ook wel pit in de reactie van een bang welpje. De houding van de reu veranderde weer even naar die van leedvermaak.
"Waar kom je vandaan?" even bleef het stil. Ook deze reactie van de wolvin zag hij niet aankomen. Moest hij haar dit wel vertellen? Wie was zij om zomaar zijn vertrouwen te kunnen winnen? Ze doet je denken aan iemand, hielp hij zichzelf even herinneren. Nee. Nee, stóp. Hier werd hij gek van, dit kon niet en dit mocht niet. Hij slaakte een zucht en keek achter zich, de kant op vanwaar hij gekomen was. Even liet hij zijn gedachtenstroom, die teveel in overvloed was, terug op orde komen. "Van een heel erg ver land, vele manen lopen van hier," antwoordde hij dan maar. "Maar eigenlijk zijn het je zaken niet, mevrouw," hij benadrukte even dat laatste woord en rechtte zijn rug wat meer, "hartelijk bedankt voor de interesse." Hij knikte even om duidelijk te maken dat hij klaar was met praten en dwong zichzelf niet in die verdomde ogen te kijken. In plaats daarvan staarde hij naar ergens achter haar in de verte. "Mijn naam is Aralon," waarom hij dit zei, wist hij niet precies. Iets aan haar maakte hem week. Iets aan haar deed hem dingen doen die hij niet gewend was te doen. Het deed hem denken dat hij misschien toch beter in Wolf Story was gebleven.
♦.♦

_________________
Wat minder actief tem 11/08 door vakantiejob

zoekt topics! Meer info, klik
.:.:


The Woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep...

avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op zo apr 23, 2017 12:46 pm
 

Wat haar ommekeer in gedrag had laten gebeuren wist ze niet precies, maar wel dat het daadwerkelijk wat resultaat had opgeleverd. De reu tegenover haar liet zijn dominante, bazige houding zakken, al voelde ze nog steeds een wantrouwen bij hem vandaan. Logisch natuurlijk, immers waren ze totale vreemden voor elkaar. Toch begon haar eigen vertrouwen wel te groeien, wat concludeerde in misschien wat onhandige vragen. Ze was nieuwsgierig naar de reu geworden, wat ze eigenlijk wel bij elke vreemdeling had. Toch had hij iets bijzonders. Ze meende  te zien dat hij een last met zich meedroeg, wat misschien wel te maken had met zijn verleden. Zo goed aardig als ze was, was ze niet alleen nieuwsgierig, maar voelde ze de drang om hem te helpen. Wacht… Was dat wel handig?

De grijze reu hield zich stil naar haar vraag, zo opvallend stil dat ze de spanning iets omhoog voelde gaan. Ze begon zich dan ook af te vragen of ze daarmee juist een gevoelige snaar had geraakt. De vreemdeling zuchtte eens diep wat haar de indruk gaf dat hij haar vraag haar vergaf. Hij wenkte met zijn kop in de richting waar hij weg kwam, al maakte het haar dat nog steeds niet veel wijzer. “Van een heel erg ver land, vele manen lopen van hier.” voegde hij toe, maar nog steeds zei dat haar niets. Zo’n goed richtingsgevoel had ze dan ook niet. Wel had ze zichtbaar bewondering voor zijn komst hier, zo te horen had hij  een lange reis moeten maken om hier te komen. Dit bracht wel een paar extra vragen bij haar, al durfde ze die niet direct te vragen. “Maar eigenlijk zijn het je zaken niet, mevrouw.” Kijk hij, leerde het al. Zijn neerhalende woord ‘teef’ had hij al veranderd. Dit deed haar toch wel zwakjes glimlachen.

“Hartelijk bedankt voor de interesse.” sloot hij af, wat haar gelijk de indruk gaf dat hij er niet verder over wilde praten. Dit was prima voor Vamp, immers wilde ze hem alsnog niet boos maken. Het feit dat hij om haar heen liet te kijken, bracht haar weer wat vragen op. Alsof ze nog niet genoeg vragen voor hem had verzameld. Ze knikte maar naar hem, als teken dat ze niet verdere vragen zou stellen.

Niet verwacht, stelde hij zichzelf voor. De naam van de grijze reu bleek Aralon te zijn, een naam die ze dan ook wel zou onthouden. “Nou Aralon, welkom in Serigala.” Besloten niet naar zijn verleden te vragen, had ze zich gericht op de toekomst. "Ben je van plan hier langer te verblijven?"

_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 81
Pawprints (₱) : 69
Roedel : I only hunt with the moon
Leeftijd : II winters
Partner : What are feelings anyway?
Profiel bekijken

Re: [Open] The long way home

op do mei 04, 2017 8:45 pm
Aralon

Doordat ze zo rustig onder zijn onbeleefde gedrag bleef raakte hij geïrriteerd. Bovendien stond het hem niet aan dat ze hem zo bleef aanstaren; bij ieder woord dat hij uitsprak, leek haar interesse te worden vergroot, waarmee zijn gedoe dus blijkbaar averechts werkte. Hij voelde haar nieuwsgierigheid branden tot bij hem en ook stelde ze geen verdere irritante vragen; dit vermoeide Aralon mogelijks nog meer. Waarom ging ze niet gewoon weg? Had ze niks beters te doen? Hij in ieder geval wel. De reu keek om zich heen om te zien of hij al een duister gebied zag dat van de Shads zou kunnen zijn...
Toen heette ze hem, tot overmaat van ramp, hier welkom. Argh. Die uitgesproken vriendelijkheid, hij kon er niet tegen. De zachtheid in haar stem deed zijn evenwichtigheid - voor zover hij die nog had tenminste - geen goed. Maar hetgeen wat hem nog het allermeest stoorde van allemaal, was dat hij het op den duur niet eens meer erg leek te vinden. Integendeel; Aralon merkte bij zichzelf dat hij van haar vriendelijkheid begon te genieten. Je moeder was ook zo,zei een stemmetje in zijn kop spottend tegen hem. Grrrr. "Ben je van plan hier langer te blijven?" vroeg ze tenslotte. "Zo lang als nodig," reageerde hij kortaf. "En jij, ga je hier nog lang blijven staan of wat is je plan?" De reu wist absoluut niet waarom hij zo tegen haar deed. Nu ja, na verloop van tijd was de wolf vanzelf zo geworden. Maar ze deed toch niks verkeerd? Er was geen enkele reden om zo tegen haar te doen. "Mijn excuses," mompelde hij, niet zo geweldig tevreden over zijn eigen plotse vriendelijkheid. Het was een vicieuze cirkel; hij wilde andere wolven niet vertrouwen, dus deed hij onvriendelijk, maar dit was zijn bedoeling niet, dus verontschuldigde hij zich hiervoor, maar hij vond het vervelend om zich te excuseren want dan deed hij vriendelijk. De hele situatie was ingewikkeld. Zijn hele leven was ingewikkeld. Wederom maakten zijn gedachten hem moe. "Ik suggereer dat het misschien beter is om je evenwel voor te stellen? Of zal ik u bij gebrek aan beter mevrouw blijven noemen?" het klonk alweer wat chagrijnig, maar innerlijk merkte hij dat hij in betere tijden om zichzelf zou kunnen lachen.
Misschien deed het hem teveel pijn om het goede in een wolf te zien. Misschien raakte hij diep vanbinnen wel geëmotioneerd door haar.
♦.♦

_________________
Wat minder actief tem 11/08 door vakantiejob

zoekt topics! Meer info, klik
.:.:


The Woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep...

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum