WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 77
Pawprints (₱) : 48
Roedel : The Wilderness Pack R.I.P I will NEVER forget this family, EVER.
Leeftijd : 3
Partner : I still miss you, but i will find you, no matter what it takes! {Youmei}
Profiel bekijken

Some place for peace. {Vanilla}

op zo jan 22, 2017 11:06 am
Caden liep langs de steile kanten van de kliffen, het was gevaarlijk dus voorzichtig zette hij zijn stappen. Hij was nooit zo goed in klimmen. Klimmen hoefde vroeger nooit in zijn roedel, maar nu was hij alleen, en op een andere plek. Hij zuchtte. Zijn mooie herinneringen konden nooit meer waar komen, ze waren verwoest, ze waren pijnlijk geworden. Caden werd plots wakker geschud van zijn gedachten en zette een misstap. Hij kon zich nog net opvangen met zijn voorpoten maar dat werd zwaarder. Daar hing hij dan. Hij keek naar beneden en een trilling ontstond in zijn lichaam. Holy.. Wat zat hij hoog. Viel hij hier van af, was zijn leven voorbij, en dat wou hij niet. Hij zette al zijn kracht in zijn voorpoten en kwam nog net omhoog. Hij zuchtte van geluk. Iets minder spieren en hij was er geweest. Hij liep weer verder alleen nu oplettend. Ugh, finally, het steile stuk was over. Hij stopte en zuchtte even maar liep toen weer verder. Het laagje sneeuw onder zijn poten kraakte bij elke stap. Hij was op zoek naar een grot, of een plek waar hij even kon zitten en rusten. Na een tijdje was hij aangekomen bij een grot en hij liep erop af. Hij maakt zich knus in de grot en ging liggen. Waarom was hij ook zo alleen. Als de virus in zijn roedel gewoon nooit was geweest had hij nog super veel vrienden, maar waren die nu? Waarschijnlijk rustig in vrede boven de wereld. Het enige wat hij had was vijanden en Youmei. Hij zuchtte. Waarom kon hij alleen maar vijanden maken in plaats van vrienden. Hij zuchtte en keek naar het uitzicht wat hij had in de grot.
{Vanilla}

_________________
avatar
Berichten : 49
Pawprints (₱) : 9
Roedel : I'm on my own for now
Leeftijd : 2
Partner : Wise men say, only fools rush in, but i can't help falling in love with you
Profiel bekijken

Re: Some place for peace. {Vanilla}

op zo jan 22, 2017 3:07 pm
De sneeuw was glibberig onder haar poten en de koude wind sneed door haar vacht, ervoor zorgende dat de kou tot op haar botten doordrong. Toch bleef ze het steile pad met volle moed beklimmen, er zeker van dat ze uiteindelijk de top zou bereiken. Waarom ze vandaag had besloten om dit avontuur aan te gaan wist Vanilla niet, en al zeker niet met de donkere wolken die de hemel op het moment domineerde. Toch had ze besloten dat ze vandaag de berg zou beklimmen die over Serigala towerde. Er was gewoon iets dat haar naar de berg toetrok. Misschien was het omdat hij zo groot was, misschien was het haar snak naar avontuur, of misschien was het het feit dat ze toch niets te doen had en zich dood verveelde. Sinds het moment dat ze hier was aangekomen een paar dagen geleden was er niets gebeurd. Natuurlijk verwachte Vanilla niet direct een parade van wolven die door heel het gebied zou trekken om in het rond te feesten, maar het zo fijn zijn geweest om ten minste de geur van een andere wolf op te vangen. Meer moest het niet zijn, gewoon iets dat zou tonen dat ze niet helemaal alleen was hier. En ja, de logische kant van haar brein wist wel dat ze hier niet alleen kon zijn, ze had namelijk al twee wolven ontmoet de dag dat ze in Serigala was aangekomen. Maar de eenzame gevoelens in haar konden niet anders dan de logica in twijfel brengen. Waren er hier wel andere wolven? De verhalen die ze had gehoord waren namelijk wel al van een tijdje geleden, misschien waren de andere wolven voor één of andere reden uit het gebied getrokken. Misschien was ze wel helemaal alleen. Een gedachte dat haar hart voor een seconde pijn deed doen en ene kleine frons op haar gezicht liet verschijnen.  Echter kwam logica dan vrij snel weer terug en werden haar eenzame gedachten verbannen  naar de achterkant van haar hoofd. Ze was hier nog maar net. Daarnaast had ze nog niet bepaald veel plekken gezien, amper enige plekken om eerlijk te zijn. Er waren waarschijnlijk vele andere wolven in de buurt, ze was gewoon nog niet naar de juiste plekken gegaan. Waarschijnlijk zou ze snel genoeg iemand tegenkomen. Dat was de laatste gedachte die door Vanilla haar hoofd zweefde voordat ze haar kop leeg schudde en weer honderd procent naar het heden kwam. Dat was dan ook wanneer ze zich realiseerde dat ze bijna voorbij het steile gedeelte was. Met nieuwe energie dat vanuit het niets bleek te komen  versnelde de wolf haar stap totdat ze op een drafje door de sneeuw aan het trekken was. Dit ging goed voor een tijdje totdat natuurlijk haar onhandigheid weer eens aan het spel kwam. Voordat de witte wolf volledig door had wat er aan de hand was gleed één van haar poten vanonder haar uit en belande ze muzzle first in een hoopje sneeuw. Haar lichaam volgde snel en voordat je het wist vloog er een dunne laag van sneeuwwitte poeder in de lucht en was er een zachte ‘oef’ te horen van waar haar snuit in de sneeuw was begraven.

Ooc; ik hoop dat dit een beetje oke is, ik heb al lang niet meer gepost, moet er weer wat in komen.

_________________

Awesome setje door de allerbeste kip ter wereld gemaakt <3333
avatar
Berichten : 77
Pawprints (₱) : 48
Roedel : The Wilderness Pack R.I.P I will NEVER forget this family, EVER.
Leeftijd : 3
Partner : I still miss you, but i will find you, no matter what it takes! {Youmei}
Profiel bekijken

Re: Some place for peace. {Vanilla}

op zo jan 22, 2017 4:50 pm
Zo, die had heerlijk geslapen. Hij gaapte even en strekte zich uit. Hij ging weer zitten en lag nog even half te slapen, tot hij een zachte ‘oef’ hoorde bij de plek waar hij al voorbij was gegaan, het steile stuk. Was er iemand gevallen? Hij schudde zich even uit om wakker te worden en ging richting de plek waar hij het geluid hoorde. Hij rook een geur van een andere wolf, een onbekende, maar een wolf. Toen hij bij het steile stuk aankwam zag hij niets, maar rook dat hij dichtbij was bij de andere wolf. Was de wolf gevallen?! Hij keek naar beneden en zag een klein stuk klif waar een wolf in een hoopje sneeuw lag, het was een teef die waarschijnlijk nog niet helemaal door had waar ze was. e kon nergens heen. Gelukkig was ze niet gevallen bij het stuk waar Caden bijna onderuit ging. Mmmh… Hij kon haar helpen, maar dat was nogal een geklummel en het was een risico die hij ging nemen. ‘’Blijf daar, beweeg niet.’’ Waarschuwde hij haar. Hij had te veel wolven om het leven gebracht en kon deze dus niet ook al daar laten rotten zonder voedsel en water. Caden ging met zijn voorpoten voorzichtig naar beneden. Jeez.. Dit ging nooit lukken, maar het was de moeite waard. De teef was ongeveer een jaar jonger dan hem dus hij…. Ugh! Het lukte toch niet.
Een idee kwam Caden binnen. ‘’Spring zo hoog je kan.’’ Zei hij. Zodra zij sprong kon hij misschien haar misschien opvangen met zijn bek omhoog trekken. Hij zuchtte onopgemerkt en hoopte dat het ging lukken, want als het niet lukte en ze viel, viel het hele stuk waar ze op lag misschien en had hij eigenlijk nog eens een wolf onder het leven gebracht. Het enige wat de teef moest doen, was hem vertrouwen, maar deed ze dat wel.

{Hij is goed hoor! Beter dan deze xd^^}

_________________
avatar
Berichten : 49
Pawprints (₱) : 9
Roedel : I'm on my own for now
Leeftijd : 2
Partner : Wise men say, only fools rush in, but i can't help falling in love with you
Profiel bekijken

Re: Some place for peace. {Vanilla}

op zo jan 22, 2017 6:28 pm
Een harde val was het niet geweest, maar het had Vanilla zeker van haar stuk gebracht. Het was alsof haar brein ineens in slow motion aan het werken was, alsof iemand op een knop had gedrukt die ervoor zorgde dat haar brein op 0.25 snelheid werkte. Al dat ze echt wist was dat haar snuit, en vooral haar neus koud was. Haar ogen waren dicht geknepen en haar lichaam lag slapjes in de sneeuw, net een wit lapje fluffy stof dat bijna helemaal samen blende met de sneeuw om haar heen. Pas toen een stem haar oren bereikte begon haar brein eindelijk te verwerken wat er was gebeurd. Ze was op een drafje aan het lopen door de sneeuw. Haar poot was van onder haar uit geschoven. Ze was gevallen. Versuft trok de witte wolf haar snuit uit het koude hoopje sneeuw en keek ze op, zoekend naar de plek waar het geluid vandaan kwam. Het duurde even maar al snel vonden haar ogen de bron van het geluid. Boven haar was een bruine wolf die op haar neer keek en even leek het alsof hij naar haar toe probeerde te komen. Dit bleek echter niet te lukken want al snel zei de wolf nog iets anders tegen haar. Pas toen de onbekende reu voor de tweede keer sprak leek de sufheid weg te gaan. Vanilla knipperde een paar keer terwijl haar brein up to speed kwam, en al snel kwam de normale glinster van leven terug in haar ogen Ze was er weer helemaal bij en het eerste dat ze deed was haar hoofd schudden om de extra sneeuw die nog op haar snuit lag eraf te krijgen. Vervolgens begon ze voorzichtig op te staan, lettend waar haar poten terecht kwamen en of ze stevig op de grond kwamen te staan. Vanilla had namelijk geen zin op nog eens op haar snuit te vallen. Zodra ze met vier poten stevig op de grond stond keek ze weer in het rond, nu beter bewust van haar omgeving dan tevoren. Nu pas zag ze in wat voor situatie ze was, and let me tell you, een goede was het niet. Te veel en niet erg voorzichtige bewegingen en ze zou van dit stukje uitstekende klif glijden, maar niets doen kon ook niet want dan zou ze hier vast zitten en sterven aan hongersnood of dehydratie. Alweer keek ze op naar de wolf en voor het eerst dacht ze na over de woorden die hij had gezegd. Springen, hij wou dat ze sprong, specifieker, hij wou dat ze naar hem toe sprong. Als ze dat deed, wat zou er dan gebeuren? Zou hij haar opvangen? Kon hij haar wel opvangen? En wat dan, zou hij haar optrekken? Has hij de kracht daarvoor? Vanilla wist dat ze niet bepaald een grote nor zware wolf was, al verborg haar lange vacht hoe mager ze eigenlijk wel niet was. Toch, kon deze wolf haar wel optrekken? Ze zou hem erop moeten vertrouwen dat hij haar wel kan opvangen en optrekken, een andere keuze had ze niet echt. Met een ongewone hoeveelheid kalmte en zekerheid oogde en inspecteerde ze de grond en vervolgens de hoogte die ze zou moeten springen. In de plaats van onzekerheid en angst was ze kalm, en met deze kalme ogen keek ze uiteindelijk op naar de onbekende wolf. “Oke”, is al ze zei voordat ze zich klaarzette, haar achterbenen stevig op de grond. Ze wachtte een paar seconden totdat ze zeker was dat de wolf klaar was en nam toen een letterlijke leap of fate.

Ooc; bedankt ^-^ en dat was een goede post hoor ^-^

_________________

Awesome setje door de allerbeste kip ter wereld gemaakt <3333
avatar
Berichten : 77
Pawprints (₱) : 48
Roedel : The Wilderness Pack R.I.P I will NEVER forget this family, EVER.
Leeftijd : 3
Partner : I still miss you, but i will find you, no matter what it takes! {Youmei}
Profiel bekijken

Re: Some place for peace. {Vanilla}

op zo jan 22, 2017 7:02 pm
De witte teef kwam er uiteindelijk achter in wat voor situatie ze zat en stond voorzichtig op. De onbekende tee wist niet wat ze moest antwoorden of doen? Caden snapte dat ze twijfelde, het was niet alsof deze wolven een elkaar al eerder hadden gezien. Caden wist dat hij veel van haar vroeg, maar hij moest het wel kunnen, toch? “Oke” Zei ze en ze ging haar klaarmaken om hoog te springen. Oke Caden, focus. Dit is je kans om je te laten als iemand die je ooit wou zijn, maar niet kon zijn. Caden kon zich opnieuw laten zien, niet als moordenaar die je even kon inhuren, nee, maar als iemand die andere wolven hielp in dit soort situaties. De bruine wolf wist dat het moeilijk was aangezien een paar van zijn vijanden hier rondliepen, in het gebied waar hij de naam nog niet eens van wist. Hij was, en bleef hier voor Youmei, en wou een nieuwe start maken, met vrienden en misschien.. Een familie, die hij opnieuw kon opbouwen met Youmei. Maar hij moest Youmei haar vertrouwen eerst terugkrijgen en eerst kijken hoe de relatie verder ging, en het was natuurlijk veel te vroeg om zomaar weer vrolijk verder te gaan met zijn leven, hij had een moeilijk verleden en kon het niet zomaar als troep achterlaten, dat was teveel voor hem. Oke, terug naar het heden, hij was hier nu op het punt iemand te redden, hij moest haar redden want anders kon hij zijn leven echt niet meer volhouden. Iemand hoop geven en nog eens omleggen. Nee, hij ging haar redden, no matter what! Hij zette zijn voorpoten weer eens op het steile vlak en stond klaar om haar op te vangen. ''Trust me.'' Zei hij nog even voordat ze ging springen.

_________________
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum