WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Promised Land {Open}

op zo feb 07, 2016 9:38 am
Mistakes are only mistakes if you decide too not learn about it.
And thats exactly what i'm doing.

Een sneeuwwitte vlek sjokte over de besneeuwde mosvlakte, waar soms plekken zaten waar de sneeuw gesmolten was. Haar ogen staken blauw en ijskoud af tegen haar witte pels, het ijs kraakte bij elke stap onder haar slanke poten en haar snuit droop van het smeltwater. Kova keek om zich heen, en bevestigde dat dit inderdaad Sergalia was. Ze was er.
Kova liet een diepe, uitgeputte zucht horen, en sjokte weer voor. Ze was hier niet alleen omdat de sneeuwstorm van zo-even haar weg had gejaagd uit haar slaapplek, maar met een reden; om haar gruwelijke, bloederige verleden achter zich te laten.
Met een emotieloze blik sleurde Kova zichzelf weer verder over de sneeuw, terwijl haar half-lange vacht nat langs haar lijf hing. Desondanks ze wit als ijs was, was de teef uit haar element; haar witte pels was niet waterafstotend en het zou niet lang duren voordat ze kou zou vatten. Kova schudde haar pels, maar het water bleef in haar vacht zitten.
Een plotseling gekraak van sneeuw deed de witte teef zich ruw omdraaien. Hetgeen wat ze het meeste haatte, was wanneer iemand haar van achteren benaderde; gelukkig was alleen haar neus door de sneeuw nutteloos, maar haar gehoor werkte nog prima. Met een ijskoude, kalme blik staarde ze de vreemde wolf aan, bereid om een eventuele aanval op te vangen.

But whatever, what would help it?
My heart is forever frozen, and nothing can help it.
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 1:03 pm
Zelfs met zijn witte vacht viel de wolf op in de sneeuw, dat omdat de vacht niet wit te noemen was. Op veel plekken zag het vooral grijs of bijna zwart doordat hij het niet verzorgde. Enkel zijn poten waren mooi wit, maar enkel doordat de sneeuw ervoor zorgde dat ze schoon werden. Echt een verschijning waarvoor je zou wegsmelten was Tristan niet en wilde hij niet zijn.
Wat doelloos was de wolf die dag aan het rond lopen. Hij zocht niks speciaal, had niks te doen en had dus ook geen doel. Het enige dat hij deed was hopen iets tegen te komen waarmee hij zich bezig kon houden en verder niets. En geluk had hij.
Tristan had de witte wolvin opgemerkt die iets verder had gewandeld. Het was toevallig dat hij haar gezien had, maar het was genoeg om hem van richting te doen wandelen, recht naar haar toe. Eenmaal dat hij wat dichter in de buurt was, werd hij opgemerkt, maar de reu deed alsof hij enkel toevallig voorbij kwam. ‘Daag, daag,’ sprak Tristan kalm en met een knikje naar de andere witte wolf wanneer hij voorbij kwam. Hij schonk geen enkele aandacht aan de houding noch de blik van de wolvin. In de plaats daarvan trippelde hij een klein stukje verder tot dat hij daar weer tot stilstand kwam en om zich heen keek. Een denkende en duidelijke ‘hm’ verliet zijn keel en zijn tong ging daarbij even over zijn lippen. Het nadenkende geluid herhaalde hij nogmaals, om zeker de aandacht te trekken.

_________________


avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 2:02 pm
Am i a freak?
Thats a difficile question.

Op zijn dooie gemak kwam er een grijze reu aangewandeld, niet afgeschrikt door Kova’s houding en vijandige, ijskoude blik. De sneeuwwitte teef keek afwachtend toe, met een scherpe glans in haar felblauwe ogen, maar de reu leek har gewoon compleet te negeren. Nu hij dichterbij was, kon Kova zien dat zijn poten in tegenstelling tot zijn grijze lijf sneeuwwit waren, en een wenkbrauw op haar witte gezicht ging even heel langzaam omhoog. Was hij werkelijk zo lui om zijn lichaam niet te onderhouden waardoor zijn vacht grijs werd?
Met een alerte blik volgde Kova elke beweging die hij maakte, zelfs toen hij haar een kort knikje schonk. Ze gaf echter geen knikje terug, maar bleef hem zwijgend met strakke ogen aanstaren. Eerst kijken wat voor vlees ze in de kuip had. ’Daag, daag,’ sprak de grijze - hum, witte - reu kalmpjes en wandelde voorbij alsof ze lucht was. De teef trok opnieuw haar wenkbrauw op en keek de vreemdeling met een ietwat verbaasde, onzekere en verwarde blik na. Haar mond was een klein stukje open gezakt en even bleef ze zo staan. Wat voor arrogant, zelfingenomen stuk bont was dit, en hoe- Nee, Kova, niet voor nu.
De sneeuwwitte teef schudde haar kop om haar gedachten te verdrijven en wandelde hem rustig achterna. De reu humde wat en was ondertussen blijven staan, kijkend naar links en rechts. Kova besloot gewoon door te wandelen, en stapte op haar beurt langs hem heen met een ietwat hooghartige blik in haar ogen, maar toen ze voor de vreemdeling stond, gaf ze hem een harde tik met haar witte, volle staart tegen zijn snuit. Een grijnsje kon ze nog maar net onderdrukken toen ze hooghartig voort stapte. Yep, zou hem leren.

I think what you know what i am now, right?

_________________

Theme || Voice
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 2:25 pm
Tristan hield van alle aandacht die hij kon krijgen op welke manier dan ook. Zijn oren draaiden dan ook naar achter wanneer hij de sneeuw hoorden kraken. De manier waarop hij de wolvin had benaderd en voorbij was gewandeld had een reactie uitgelokt. Perfect. De grijns op zijn lippen verbreed alleen maar en zijn tong liet hij uit zijn bek hangen. In afwachting tot de teef in zijn buurt was bleef hij kalm zitten, tot hij een staart tegen zijn snuit kreeg. Bij de aanraking ging zijn kop automatisch naar achter en schudde hij die enkele tellen hevig. Achteraf bewoog hij zijn neus nog even om het kriebelende gevoel weg te krijgen.
Iemand anders was misschien kwaad geworden, maar Tristan niet. Hoe kon je ook kwaad zijn als je precies kreeg wat je wou bereiken? Niet dat hij zozeer een staart in zijn snuit had verwacht. ‘Maar schoonheid toch, als je aandacht wilt kan je het ook gewoon zeggen,’ sprak Tristan met de eeuwige grijns op zijn bek. Hij was blij, meer kon hij zich niet voelen. Door niet teveel aandacht te schenken aan de teef, had hij toch haar aandacht gekregen.
Snel sprong hij weer op zijn vier poten en aan een korte looppas haalde hij haar terug in. In het voorbij komen zorgde Tristan ervoor dat hij dicht genoeg bij de teef kwam, om dan met zijn lange roze tong over haar kaak te likken. Hij had verder geen bedoelingen met het gebaar. Ze had maar gewoon haar staart bij moeten houden. Het was zo simpel als dat.

_________________


avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 3:23 pm
Don’t say that i’m a bitch.

Vanuit haar ooghoek kreeg Kova door de de reu alleen even greens. Hm. Plan mislukt, maar ze was teminste van die verschrikkelijk vervelende vreemdeling af... Dacht ze. Nope, de reu kwam vrolijk naar haar toegehupt als een lief jong konijntje en sprak haar toe. Nog voor hij begon te spreken kon de sneeuwwitte teef het niet laten om afkeurend haar oren in haar nek te leggen. Poedelverdomme, kon die stalker haar niet eens met rust laten?
’Maar schoonheid toch, als je aandacht wilt kan je het ook gewoon zeggen,’ zei de witte reu blij en Kova bedwong zichzelf niet te rollen met haar ogen. Nee, deze types wilden enkel aandacht, dat mocht je ze niet geven. 'Ten eerste, noem me niet 'schoonheid’ als je die mooie oortjes van je wilt behouden,’ sprak ze koel met een emotieloze ondertoon. 'Ten tweede hoef ik geen aandacht van vieze, vergrijsde vachtballen,’ ging ze onverstoorbaar door terwijl ze een stevige pas inzette. Hoe sneller ze van deze reu af was, hoe liever.
Maar toen kreeg de sneeuwwitte teef een tong in haar gezicht van de wolf, die hij met een o zo grote grijns uitdeelde. Verafschuwd zette ze een stap opzij, en kreeg een idee. Kova plaatste een poot op zijn grijzige kop en duwde zijn kop hard in een hoopje koude sneeuw. ’Wil meneer zo vriendelijk zijn om zijn poten thuis te houden,’ verklaarde ze terwijl ze hem nog een extra hard duwtje op zijn kop gaf en verder liep. Man, wat konden reuen haar toch mateloos irriteren.

Only i say that i’m a bitch.

{Neem deze post niet te serieus Cx}
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 4:58 pm

De reu was blij met het gezelschap dat hij gevonden had, al helemaal omdat hij reactie uit haar kreeg. Meer wilde hij niet, enkel dat zodat hij zich kon vermaken.
Tristan wiebelde met zijn oren wanneer ze over begon en keek best trots. Hij ging er wel vanuit dat ze het niet meenden, maar dat maakten niet uit. Zijn trotse ook niet bij de belediging die nadien op hem af werd gegooid. Wat was het met iedereen die schoon wilde zijn? ‘Iemand ging het wassen, maar op het laatste moment veranderde ze haar gedachten,’ wilde Tristan nog even melden voor dat zijn kop ineens in de sneeuw belanden.
De sneeuw was koud tegen zijn neus en kop waarvan de vacht sowieso al dunner was. Hij mompelde wat, maar het was alles behalve verstaanbaar. Na haar woorden werd zijn kop nog dieper geduwd, maar nadien werd hij los gelaten. Snel trok hij zijn kop uit het ijs en zetten hij wat stappen naar achter te zetten. Zijn kop schudde hij ondertussen hard op de sneeuw weg te krijgen.
Een schrille lach kwam vervolgens onverwacht uit de bek van de wolf. Zijn kop gooide hij in zijn nek en de lach was duidelijk hoorbaar. ‘Goed actie,’ prees hij de wolvin voordat hij terug achter haar aan trippelde. ‘Helaas heb ik mijn poten thuis gehouden, dus snap ik niet waar de opmerking vandaan kwam,’ ging hij lachend verder.
Ja. Tristan gaf toe, hij was niet helemaal in orde in zijn hoofd, maar wie was dat wel? Niemand was perfect.
T    R    I    S    T    A    N

_________________


avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 5:36 pm
I think i need too deal with a freak now.

Kova wenste met heel haar bevroren hart dat dit geval z’n boeltje zou nemen en weg zou gaan, tevergeefs. Uit haar ooghoek zag ze de grijze reu schril lachen en zijn kop in zijn nek gooien. Blijkbaar amuseerde hij zich mateloos, iets waarbij de sneeuwwitte teef even haar wenkbrauw opnieuw moest optrekken. ’Goede actie,’ zei de wolf, maar Kova keek niet om - en hoorde ze nu prijzing in zijn stem? Bah. ’Helaas heb ik mijn poten thuis gehouden, dus snap ik niet waar de opmerking vandaan kwam,’ vervolgde hij nog steeds lachend terwijl hij naar haar toe draafde.
De witte wolvin fronste kort haar voorhoofd. Deze reu had minstens twee hoeken af z’n prachtige koppie. Kova besloot verder niet te reageren, hoewel zijn gestalk haar wel irriteerde. C’mon, gromde ze binnensmonds maar nauwelijks verstaanbaar. Deze zak kan me toch niet eeuwig blijven volgen? voegde ze er in gedachten aan toe.
'Waarom zoveel interesse in me, wolf?' vroeg ze lichtjes ijzig toen ze merkte dat de reu weer achter haar aan draafde als een tweebenerhond. Waarom was hij hier? Kon-ie even niet de andere kant op gaan?

Whatever, we’re al freaks?

_________________

Theme || Voice
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op di feb 09, 2016 6:25 pm

Tristan kon met zekerheid zeggen dat je kop in de sneeuw hebben niet fijn was, maar hij liet zich niet wegjagen daardoor. Hij herstelde zich snel en waaide het met een lach weg. Dat was gewoon zijn manier om overal mee om te gaan. Daarbij wist hij met zo een reactie dat hij een ander nooit gaf wat die wilde bereiken. Sowieso dat de teef hem niet wilde vermaken, maar toch deed ze dat.
Rustig volgde hij haar wanneer dat ze verder wandelden en lang duurde het niet voor er weer een opmerking kwam. ‘Dé naam is Tristan,’ stelde hij zich eerst voor. ‘En een heel goede vraag,’ was het eerste wat dat Tristan zei. Hij schraapten zijn keel waardoor het leek alsof hij iets heel belangrijk ging vertellen. Hij zweeg zelfs voor een tijd om het nog ‘spannender’ te maken. ‘Zo vermaak ik mij en de tijd gaat dan sneller vooruit,’ vertelde hij op een toon die een leerkracht gebruikten om zijn leerlingen wat bij te leren. Hij bleef ondertussen ook heel de tijd zeer serieus, maar dat hield Tristan niet lang vol. ‘Besides,’ begon hij dan weer veel vrolijker en minder serieus. ‘Wat moet een eenzame wolf als mij anders doen?’ Het was niet dat Tristan iets te doen had of dat er iemand op hem wachten. Als hij dan iemand tegen kwam greep hij zijn kans om die te ontmoeten.
T    R    I    S    T    A    N

_________________


avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op wo feb 10, 2016 9:22 am
I think I need too deal with a freak now.

De reu stelde zich voor als Tristan, en Kova draaide haar oor even naar hem toe, maar bewoog het al snel weer naar zijn gewone plaats. Haar naam vertelde ze echter niet, want een echte goede reden zag ze er niet om haar naam aan deze zekere Tristan te vertellen. 'Een heel goede vraag,' was zijn reactie op Kova's vraag, en de witte reu schraapte zijn keel, alsof hij een O zo belangrijke mededeling had te vertellen. De sneeuwwitte teef keek echter nog steeds voor zich uit terwijl ze voorwaarts beende in een stevig tempo, alsof ze zich op een bepaald punt van de horizon concentreerde en er zo snel mogelijk naar wilde.
'Zo vermaak ik mij en de tijd gaat dan sneller vooruit,' had Tristan nog te zeggen. 'Besides,' vervolgde hij op een vrolijkere, totaal onserieuze toon, 'wat moet een eenzame wolf als mij anders doen?'
Op die vraag had Kova wél een antwoord klaar. Ze draaide zich ruw om, naar hem toe, en keek hem streng met haar ijzige, blauwe blik aan. 'Andere eenzame wolven met rust laten?' sugeerde ze koeltjes en draaide zich opnieuw om, terwijl ze bars door een hoopje sneeuw liep. Wanneer ging het deze ouwe doordringen dat hij niet welkom was?

No problem, i'm a freak too.

{ Lol, Neem deze ook niet te persoonlijk op... Razz}

_________________

Theme || Voice
avatar
Berichten : 23
Pawprints (₱) : 30
Roedel : Maybe...someday...who knows~
Leeftijd : 4
Partner : I love me, myself and I.
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op wo feb 10, 2016 12:24 pm

De wolvin verhoogde haar tempo en zo ook Tristan. Zolang dat hij zijn plezier van de dag kon hebben zou hij het niet opgeven. Met andere woorden liet hij haar pas met rust als hij zichzelf begon te vervelen. Tot zij hem begon te vervelen. Jammer voor de ander, dat kon wel eens lang duren.
Hij moest nel reageren en tot stilstand komen om niet tegen de wolvin aan te lopen wanneer die plots tot stilstand kwam. Nadenkend hief Tristan zijn neus in de lucht. ‘Andere eenzame met rust laten,’ herhaalde hij op een mompelende toon haar zin. Hij begreep wel waarom dat ze dat zei want hij was geen goed gezelschap. Dat wist hij zelf ook, maar hij probeerde dan ook niet om leuk te zijn. Hij dacht altijd eerst aan zichzelf. Zolang hij plezier had was het goed, als de andere ondertussen ook plezier had was dat goed voor die anderen.
Uiteindelijk liet Tristan zijn kop dan ook terug zakken om zijn hoofd te schudden. ‘Nee sorry, dat lijkt me niets voor mij,’ zei hij wat lachend en hij volgde de wolvin terug die weer verder ging. ‘Andere opties?’ en hij keek haar kant op waardoor dat hij niet aan het letten was op waar hij liep.

OOC: Natuurlijk niet en Tris neemt het ook niet persoonlijk :'p
T    R    I    S    T    A    N

_________________


avatar
Berichten : 881
Pawprints (₱) : 392
Roedel : The Shadows.
Leeftijd : 2,5 winters
Partner : Now there's a lot of people in the crowd, but only you can dance with me. [Aissar]
Profiel bekijken

Re: Promised Land {Open}

op wo feb 10, 2016 1:41 pm
I was wondering of this wolf had a brain.

De sneeuwwitte teef merkte dat de reu iets mompelde, maar ze deed de moeite niet om ze te begrijpen. Ze draaide haar oren naar voren en probeerde hem te ontlopen door een soort van snel-wandel-sprintje. Het zag er nogal belachelijk uit, maar goed. ’Nee, sorry, dat lijkt me niets voor mij,’ was Tristans lachende reactie, en nu kon Kova geen zucht meer onderdrukken. De wolvin slaakte een diepe, geïrriteerde zucht en rolde met haar ijsblauwe ogen toen hij nog reageerde: 'Andere opties?'
Kova’s aandacht was ergens anders op gevestigd dan Tristan’s praatjes; een groep bruine vlekken op het ijs. Toen ze wat beter keek, ondekte ze lange poten, een ruige vacht en een gewei; rendieren. Een kleine kudde was het, misschien vier of vijf dieren. Toch schudde Kova haar kop, waarbij een klein litteken vlakbij haar slaap tevoorschijn kwam door de vacht die naar de andere kant viel. Die had ze van zo’n beest gekregen tijdens de jacht, en sindsdien had ze nooit meer op grotere dieren zoals kariboe’s en herten gejaagd.
De witte wolvin stapte terug door, maar met een grote boog van de rendieren. Ze had geen idee of Tristan haar nog volgde, maar dat deerde haar ook niet; misschien was-ie al weg gegaan, maar daar twijfelde Kova aan.

I’m still waiting for an answer.

_________________

Theme || Voice
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum