IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  HandboekHandboek  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  Kaart  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  FAQFAQ  ZoekenZoeken  KalenderKalender  

Welkom op Serigala!

Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.

Wolf van de maand

Account switch

Gebruikersnaam:

Wachtwoord:

Het team

Kai

Seizoen

Het is lente en dat betekent dat de temperaturen weer omhoog gaan en dat het overgrote gedeelte aan sneeuw verdwenen is. Toch lijkt er iets vreemds aan de hand, want waar er vorig jaar nog een overvloed aan voedsel was, lijken veel prooidieren nu in aantallen zijn afgenomen. Komt dit door de strenge winter of is er iets anders aan de hand?

credtis

Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl


Deel | 
 

 The Ashes on the Ground | Open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Polaris

avatar

Berichten : 167
Pawprints (₱) : 59
Roedel : They're all gone now
Leeftijd : 7 Solstices
Partner : To the ends of the earth would you follow me? There's a world that was meant for our eyes to see. To the ends of the earth would you follow me? If you won't I must say my goodbyes to thee.

BerichtOnderwerp: The Ashes on the Ground | Open   di nov 01, 2016 8:05 pm


Hij had niet door dat hij het bewustzijn had verloren totdat hij zijn omgeving langzamerhand weer begin waar te nemen. Enkele keren knipperde hij met zijn ogen om de waas in zijn zicht weg te krijgen en de duisternis naar de hoeken te werken. De wolf snoof een paar keer diep en nam daarbij allerlei geuren mee zijn neus binnen. Hoefdieren, water, bomen- niet heel veel verschillende soorten bomen, dennenbomen? Ja, voornamelijk dennenbomen. Hij was in een naaldbos, of deze was in ieder geval niet ver weg. Maar er was nog iets anders... Nogmaals haalde hij adem door zijn neus en sloeg zich toen mentaal voor de kop. Hoe had hij zo’n dominantie geur kunnen missen?! Zand! Er was overal zand! En rotsen. Waarom was er overal zand en steen? De wolf spande zijn spieren aan om te kunnen bewegen, maar in plaats van makkelijke, vloeiende bewegingen, voelde hij alleen maar beursheid en pijn. Alsof zijn spieren in brand stonden - nee, meer alsof al die dennenbomen hem aan het steken waren met hun kleine, dunne, naaldachtige bladeren. Het was geen pretje. Toch zette hij door en hees zijn bovenlichaam overeind om deze op zijn ellebogen te laten rusten. Zijn kop schudde hij iets wilder dan goed voor hem was, in de hoop de piep die zijn oren teisterde te verminderen en de geluiden van zangvogels beter te kunnen horen; het klonk allemaal zo wazig en ver weg. Voor deze actie kreeg hij echter een fikse hoofdpijn terug en hij kneep zijn ogen stijf dicht. Meestal hielp dat wel een beetje tegen het gebonk in zijn kop. Dit maal leek het weinig nut te hebben. Nou ja, dan maar even door het rottende vlees bijten. En dat was nu eenmaal niet fijn - of lekker, wat dat betreft.
De wolf schoof zijn benen onder zijn lichaam en tilde zijn gewicht met een kreet op, ondanks zijn spieren die onder de inspanning zeurde en pijnprikkels vanuit een van zijn achterbenen zijn hersenen in stuurde. Hij trok zijn lippen op in een snauw en wankelde een recordpoging van twee passen voor hij weer de grond van dichtbij kon gaan bekijken. Zijn linkerachterpoot deed ontzettend veel pijn. Waarom deed het pijn? Verdwaasd keek hij om zich heen. Wat was er gebeurd? Waarom kon hij niet gewoon lopen zoals normaal? Hij was geen klunzige pup meer! Oké, wel klunzig.. maar geen pup! Zijn blik viel op de rotsen en de grote hoeveelheid zand en stof dat door de lucht dwarrelde. Toen begon het weer een beetje te dagen. Een aardverschuiving. Hij was beland in een aardverschuiving. Of eigenlijk had hij het veroorzaakt toen hij over een smalle bergpas liep, tot de grond onder zijn poten plots verdween. Met een verraste piep was hij omlaag gedonderd. ”Oh come on. Not again!” zuchtte hij geërgerd en blies een paar stofwolkjes de lucht in. Hij probeerde zijn aandacht een beetje weg te krijgen bij de pijn door naar de donkere nachtlucht en de vele sterren te staren, maar erg veel hielp het niet.

_________________

"We are all connected; to each other, biologically. To the Earth, chemically.
To the universe, atomically."


Theme

Polaris, Loki, Darayvian, Siegmund, Caerwyn | Sucic, Aedan, Fenris
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Demyn

avatar

Berichten : 53
Pawprints (₱) : 40
Roedel : I move in all directions
Leeftijd : 3 years
Partner : You showed me what love is like, to take it all away again

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   di nov 01, 2016 8:59 pm

The Ashes on the Ground
Polaris
Vanuit de vallei had ze haar weg gevonden richting de bergen. Voor haar lagen meerdere bergtoppen die kilometers boven de grond uit torenden, maar voor nu bevond ze zich nog even op een wat kleinere berg. Alhoewel klein eigenlijk een understatement was, want helemaal naar de top komen was niet echt een makkelijk klusje. Een ijskoude windvlaag sneed langs haar lichaam heen. Waarom was ze nou weer hier beland? Het uitzicht was prachtig, maar het was jammer dat het in het holst van de nacht was. Het enige wat hier te zien was waren de sterren, maar daarvoor moest je omhoog kijken. Bleek dat nou net niet zo handig te zijn als je door de bergen liep en moest uitkijken waar je liep. Voor de zoveelste keer hoorde ze ergens rotsblokken naar beneden vallen. Dit was zeer zeker geen gebied zonder gevaren. Opeens hoorde ze weer wat geluid, maar deze keer was het een stem. Toen ze iets dichter bij de bron van het geluid probeerde te komen zag ze dat het een soortgenootje in de problemen was. Een aantal wolflengtes onder haar lag hij. ”Alles goed?” Nee, natuurlijk was alles niet goed. Hij was net van een berg gekukeld en had wel dood kunnen zijn. Ze keek even om zich heen om te zien wat ze voor hem kon betekenen, want naar hem toe gaan was vanaf dit punt geen optie. Dat zou haar eigen dood misschien wel kunnen betekenen. Iets verderop werd de afdaling al iets minder steil. ”Ik ga je proberen te helpen,” deelde ze mee waarna ze richting het ‘onsteile’ stuk liep. Al snel kwam ze erachter dat dit ook geen makkie geen worden.

_________________


Laatst aangepast door Demyn op ma nov 07, 2016 3:11 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Polaris

avatar

Berichten : 167
Pawprints (₱) : 59
Roedel : They're all gone now
Leeftijd : 7 Solstices
Partner : To the ends of the earth would you follow me? There's a world that was meant for our eyes to see. To the ends of the earth would you follow me? If you won't I must say my goodbyes to thee.

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   do nov 03, 2016 11:41 am


De wolf had nooit moeite gehad met navigeren en als hij wilde, wist hij altijd waar hij heen moest gaan, maar daar kon hij niet veel avontuur in vinden dus negeerde hij alle tekens in de natuur die hem de weg wezen. De hemel was echter één ding dat hij nooit de rug toe kon keren. Zijn aller eerste herinneringen hadden iets te doen met de sterren en iedere keer dat hij opkeek, voelde hij een zekere kalmte die hem terugbracht naar de tijd dat alles nog goed was. Dat hij zijn familie nog had en er nooit iets ergs met ze zou gebeuren. Dat gevoel wist hem altijd te kalmeren, in wat voor een situatie hij zich ook bevond. Zijn eerste instinct was nu dan ook om omhoog te turen naar de prachtig heldere hemel en de vele sterren die erin te vinden waren. Toch wist de pijn in zijn hoofd en achterpoot nog altijd grip te houden in zijn achterhoofd.
"Alles goed?" hoorde hij een vrouwelijke stem plots vragen. Hij keek om zich heen, opzoek naar de wolvin die zojuist had gesproken. Waar was ze? Hij vond haar nergens. Het enige wat hij zag waren de rotsen waar hij op lag, en de boomtoppen verder weg onder hem. Zijn hart maakte een sprongetje in zijn borstkas en hij slikte kort. Hij was op een richel beland. Een aardig brede richel, wel te verstaan, maar hoe dan ook een richel. Waarom wist hij zich altijd weer in de meest benarde situaties te krijgen?
Met zijn voorpoten zette hij zich ietwat af en rolde op zijn andere zij. Hij siste tussen zijn tanden door toen zijn linker achterpoot de grond iets harder raakte dan geplant. "Definieer goed," antwoordde hij, terwijl hij zijn blik naar boven liet glijden. De stem had daar vandaan moeten komen. Tenzij de wolvin in dezelfde puree zat als hij, maar daar ging hij niet vanuit. In zijn ooghoeken zag hij een lichte schim bewegen en toen hij zich erop focuste, bleek het de wolvin te zijn. Het was een witte wolvin. Hij had eerder compleet witte wolven gezien, maar elke keer verbaasde het hem toch hoe wit hun vacht echt kon zijn. Zeker in de winter periodes. Stiekem was hij er jaloers op - oké niet stiekem. Hij had meerdere keren al duidelijk gemaakt dat hij ook zo'n vacht wilde hebben. Jammer genoeg was dat niet voor hem weggelegd, maar dat betekende alleen dat hij de aparte kleur meer kon waarderen. Hij glimlachte iets. "Ik ga je proberen te helpen," zei ze voor ze uit het zicht verdween. De wolf liet zijn hoofd weer op de koude rotsen onder hem rusten, de glimlach nog altijd rond zijn smoel. Ze was behulpzaam. "Bedankt! Oh, en als je toch bezig bent, neem een konijn mee!" Hij had wel zin in een konijn. Het waren lekkere snacks, zeker als je trek had.

_________________

"We are all connected; to each other, biologically. To the Earth, chemically.
To the universe, atomically."


Theme

Polaris, Loki, Darayvian, Siegmund, Caerwyn | Sucic, Aedan, Fenris
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Demyn

avatar

Berichten : 53
Pawprints (₱) : 40
Roedel : I move in all directions
Leeftijd : 3 years
Partner : You showed me what love is like, to take it all away again

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   ma nov 07, 2016 9:41 pm

The Ashes on the Ground
Polaris
Ze had geen idee hoe ze dit ging aanpakken, maar ze wilde de reu niet aan zijn lot overlaten. Ze moest wel iets doen om hem te helpen. Voorzichtig probeerde ze van de steile helling naar beneden te komen, maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Ze moest hier ook duidelijk de tijd voor nemen. Iets wat de reu nu niet echt kon gebruiken. ”Bedankt! Oh, en als je toch bezig bent, neem een konijn mee!” hoorde ze ergens van beneden. Hij had in ieder geval nog praatjes, dus zo slecht ging het niet. ”Ik kan je niets beloven,” kreeg ze er nog net uit voordat ze uitgleed over een losliggende steen en haar balans verloor. Ze voelde hoe ze de grip verloor onder haar poten en naar beneden gleed. Even later kwam ze met een flinke dreun tegen de grond aan. Auw! Gelukkig was er verder niets ergs aan de hand, maar een paar schrammen zou ze wel hebben opgelopen. Achja, haar dikke vacht zou die wel weten te maskeren. Wat onhandig stond ze op en krabbelde in de richting van de reu. ”Moet ik je helpen met opstaan?” Waarom stelde ze altijd van die domme vragen?   stuk liep. Al snel kwam ze erachter dat dit ook geen makkie geen worden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Polaris

avatar

Berichten : 167
Pawprints (₱) : 59
Roedel : They're all gone now
Leeftijd : 7 Solstices
Partner : To the ends of the earth would you follow me? There's a world that was meant for our eyes to see. To the ends of the earth would you follow me? If you won't I must say my goodbyes to thee.

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   di nov 15, 2016 8:56 pm


"Ik kan niets beloven," hoorde hij ergens achter de rotsen vandaan komen, het geluid vaag door de objecten die in de weg stonden. Dat was nou jammer. Hij had best trek; al een tijdje niet gegeten met al het lopen en rennen. Misschien kon hij er zelf nog wel eentje vangen als hij eenmaal weer overeind stond, maar zijn kansen zag hij niet erg schoon in, met al die pijn in zijn achterpoot. Kort bewoog hij de ledemaat als test hoeveel hij er nog mee kon doen en wat de schade precies was. Het leek niet gebroken; moest wel verstuit zijn dan. Dat kon hem de komende dagen wel mank laten lopen. Jagen ging een mooi probleem worden dus. Stom dat hij gisteren had besloten door te lopen in plaats van het spoor van een zieke ree te volgen. Het zou een makkelijk doelwit zijn geweest, ondanks dat hij alleen was, en voor de komende dagen zijn maag gevuld houden, maar nee, hij moest weer eigenwijs zijn.
Kletterende stenen en kiezels trokken hem abrupt uit zijn gedachten en hij keek op voor zover dat mogelijk was. Het geluid was uit de richting gekomen waar hij verwachtte dat de wolvin nu zo ongeveer moest zijn. "Alles in orde?" riep hij uit. De wolf zou het vreselijk vinden als de teef iets overkwam omdat ze hem probeerde te helpen, maar tot zijn opluchting kwam ze toch tevoorschijn, min of meer ongeschonden, met wat stof in haar witte vacht. Uit de kleine details in haar houding en manier van lopen kon hij echter toch zien dat ze niet helemaal oké was na (wat hij vermoedde) een kleine valpartij was geweest. "Moet ik je helpen met opstaan?" Hij glimlachte kort en begon al aanstalten te maken overeind te komen, terwijl hij zei: "Nou, ik denk - of moet - wel overeind kunnen komen nu ik weet wat er aan de hand is. En ik zou er van balen als we samen die klif omlaag knikkeren..." Kort hield hij zijn mond om zijn gewicht met enige moeite omhoog te kunnen tillen en het te balanceren op de drie nog bruikbare poten. Voor één prachtige seconden leek het goed te gaan, tot ineens de wereld om hem heen begon te zwemmen en de simpele concepten van omhoog, omlaag en rechts en links niet meer duidelijk waren. Hij wankelde op zijn poten; deed zijn best zich weg te duwen van de vloer die aan de ene kant dichterbij kwam, maar met een kleine inspanning van zijn spieren vervolgens aan de andere kant weer dichterbij dreigde te komen. Dit zou hij niet lang vol kunnen houden. De symptomen waren voor hem niet onbekend, maar dat betekende niet dat hij er nu wat aan kon doen. Hij zakte weer door zijn benen.

_________________

"We are all connected; to each other, biologically. To the Earth, chemically.
To the universe, atomically."


Theme

Polaris, Loki, Darayvian, Siegmund, Caerwyn | Sucic, Aedan, Fenris
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Demyn

avatar

Berichten : 53
Pawprints (₱) : 40
Roedel : I move in all directions
Leeftijd : 3 years
Partner : You showed me what love is like, to take it all away again

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   wo nov 16, 2016 2:20 pm

The Ashes on the Ground
Polaris
De reu had ook gemerkt dat het niet zo lekker was gegaan met haar afdaling en vroeg of alles nog in orde was. Waarom moest dit haar altijd overkomen? Toch was het haar uiteindelijk wel gelukt om bij de reu aan te komen. Ze had geen idee hoe ze er nu bij liep. Een ding was zeker; haar sneeuwwitte vacht was naar alle waarschijnlijkheid niet meer sneeuwwit. ”Nou, ik denk - of moet - wel overeind kunnen komen nu ik weet wat er aan de hand is. En ik zou er van balen als we samen die klif omlaag knikkeren...” Daar zat zij inderdaad ook niet op te wachten. Zo vond het prima om hem te helpen, maar ze wilde zelf niet ook nog de dupe worden. Bovendien kende ze de reu niet eens. Wie weet was het wel helemaal niet zo’n vriendelijk en sympathieke reu en zou hij niet eens de moeite nemen om haar te bedanken. Ondertussen had de reu een dappere poging gedaan om op te staan, maar dat leek niet echt te lukken. Voordat ze er erg in had liet hij zich weer door zijn poten zakken en waren ze weer terug bij af. ”Ik denk dat je toch wel wat hulp kan gebruiken,” merkte ze wat droogjes op. Ze keek even om zich heen of ze een plekje kon vinden waar ze wat stabieler en veiliger kon staan en tegelijkertijd dichtbij de reu was zodat ze hem kon helpen. Gelukkig was er een stuk wat redelijk vlak was en waar de kans was om verder naar beneden af te dalen vrij klein was. ”Zeg maar hoe ik je kan helpen,” zei ze toen ze eenmaal naast de reu was komen te staan.  

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Polaris

avatar

Berichten : 167
Pawprints (₱) : 59
Roedel : They're all gone now
Leeftijd : 7 Solstices
Partner : To the ends of the earth would you follow me? There's a world that was meant for our eyes to see. To the ends of the earth would you follow me? If you won't I must say my goodbyes to thee.

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   zo nov 27, 2016 5:05 pm


En hij was weer terug bij af. Op de koude, stenen vloer. Ah, die vloer toch ook. Mooie plek om te overnachten, hoewel niet erg comfortabel voor een lange tijd. Toch besloot hij zich maar terug op zijn zij te rollen. Dat lag in ieder geval comfortabeler dan.. op welke manier hij ook lag. "Ik denk dat je toch wat hulp kan gebruiken," concludeerde de teef wat droogjes. De reu keek op naar haar, recht in de twee grijzige ogen- of waren ze blauwig? Het was lastig te zien in dit licht, of het had te maken met de situatie waar hij in verkeerde. Om de een of andere manier had hij moeite zijn zicht te focussen en scherp te stellen. Maar hoe dan ook, hij keek op naar haar met wat hij wist dat een frons was op zijn gezicht. "Hulp? Hoe bedoel je hulp? Ik ben helemaal in orde! Oké, bijna helemaal," reageerde hij, maar de witte wolvin was ondertussen al meer bezig met het scannen van de directe omgeving, voor ze uiteindelijk naast hem kwam staan. Oh, gezellig zo saampjes op een richel met een zeker dood op een pas afstand. "Zeg maar hoe ik je kan helpen," sprak ze vervolgens. "Okay, well, if you insist. Zorg er eerst maar voor dat je niet die klif omlaag kukelt met een plotse windvlaag - dat zou zonde zijn - en stel me dan wat vragen. Ik heb je nodig om me wat vragen te stellen, alledaagse vragen die iedere wolf zou moeten weten. Vragen zoals 'wat is de helderste ster in de nachtelijke hemel?' Niet die vraag natuurlijk want daar weet ik het antwoord nu al op. It's Sirius, by the way." Hij sprak ontzettend snel en eindigde met een glimlachje rond zijn smoel toen hij zijn eigen vraag beantwoorde. Het verzoek was echter niet zo nutteloos als het misschien voor een vreemde kon klinken en zou hem wel degelijk helpen. Hij moest weten tot hoeverre hij zich dingen kon herinneren, hoe goed hij zich kon concentreren op de vragen en diens antwoord. Aan de hand daarvan kon hij wel zeggen hoe erg zijn situatie werkelijk was en wat de volgende stap zou worden. Maar daarvoor had hij vragen nodig die hij niet zag aankomen en al bij voorbaat het antwoord op wist.

_________________

"We are all connected; to each other, biologically. To the Earth, chemically.
To the universe, atomically."


Theme

Polaris, Loki, Darayvian, Siegmund, Caerwyn | Sucic, Aedan, Fenris
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Demyn

avatar

Berichten : 53
Pawprints (₱) : 40
Roedel : I move in all directions
Leeftijd : 3 years
Partner : You showed me what love is like, to take it all away again

BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   zo dec 04, 2016 1:42 pm

The Ashes on the Ground
Polaris
De reu meende dat hij helemaal in orde was, maar gezien de afstand tussen hem en de cliff leek het haar dat hij een behoorlijke smakkerd had gemaakt. Geen enkele wolf kwam daar volledig ongedeerd uit. Er was vast wel ergens een schrammetje te vinden.  ”Okay, well, if you insist. Zorg er eerst maar voor dat je niet die klif omlaag kukelt met een plotse windvlaag. Dat zou zonde zijn.” Demyn zou ook zeker haar uiterste best doen om op vier poten te blijven staan en haar evenwicht niet nogmaals te verliezen. ”En stel me dan wat vragen. Ik heb je nodig om me wat vragen te stellen, alledaagse vragen die iedere wolf zou moeten weten.” Wacht. Waar had deze reu het in vredesnaam nou opeens over. Ze was hier om hem te helpen omhoog te komen en niet om vragen te stellen of whatsoever. ”Vragen zoals ‘wat is de helderste ster in de nachtelijke hemel?’ Niet die vraag natuurlijk want daar weet ik het antwoord nu al op. It’s Sirius by the way.” Met een nogal vragende blik keek ze de reu aan. Ze begreep niet echt helemaal waar hij naar toe wilde. Moest zij hem nou vragen stellen over de sterren? Niet echt iets waar ze zich dagelijks mee bezighield. Natuurlijk keek ze zo nu en dan wel eens omhoog naar de sterrenhemel, maar ze had geen verstand ervan. ”Uhm, okay dan. Wat is de dichtstbijzijnde ster?” vroeg ze de reu uiteindelijk. Ze had zelf geen idee, maar zoals de reu gesproken had kon hij nog wel eens een kenner zijn.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The Ashes on the Ground | Open   

Terug naar boven Go down
 
The Ashes on the Ground | Open
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}
» | Open || So why care for these petty obsessions? |

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Serigala :: High North :: Acrine Mountains-
Ga naar: