IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  Kaart  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  FAQFAQ  ZoekenZoeken  KalenderKalender  
Welkom op Serigala
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.

Voor optimaal gebruik van Serigala raden wij je aan om het font 'Trajan Pro' te installeren.
Updates
17/11
Vanaf heden heerst er een virus in Serigala. Voor meer info check het topic!

09/12
De nieuwe WotM is bekend en deze maand is het Polaris!

Wolf of the Month
Switch Accounts
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:

Het team
Kai
Seizoen
Het is winter in Serigala en dat betekent sneeuw! Zelfs de vallei is nu geheel bedekt door een flinke deken sneeuw. Voor de echte koukleumen zijn er gelukkig altijd nog de Lowlands en Seaside, waar de temperaturen grotendeels net boven het kwik uitkomen. Voor wie liever uitdaging zoekt en een beetje (boel) sneeuw niet vreest is daar nog de High North, waar je nu wel kunt spreken van extreem koud weer.
Credits
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Rebecca Verwoert. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel | 
 

 Rock Bottom

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Shawn



Berichten : 59
Pawprints (₱) : 61
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 4,8 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...

BerichtOnderwerp: Rock Bottom   wo sep 14, 2016 1:00 pm

 
Op een plaats als deze was de zilverkleurige reu nog nooit geweest – hij snapte er dan ook weinig van, de stenen waren onnatuurlijk, dat had hij al lang bekeken. Echter vroeg hij zich af, wat de betekenis en wat het doel was, al twijfelde hij of het wel verstandig was om te weten. De plek nam iets deprimerend met zich mee, wat voor hem gold dat het wel een verdrietige betekenis zou moeten hebben. Op dit moment stond de reu bij één van de half afgebroken grafstenen, er was wat tekst op te zien, al kon hij niet begrijpen wat er stond, wist hij dat het iets moest betekenen. De plek was overduidelijk bewoond geweest door de hooglopers, dat was niet alleen door de stenen te zien, maar ook door de afbrokkelende toren een eindje verderop. Dat bracht gelijk de volgende vragen met zich mee, Shawn had dan ook wel enige belangstelling voor de wezens die hier eerder leefden en dat ondanks hij wist dat ze niet echt vredelevend waren. De reu schudde even zijn kop, besefte zich dat hij al te lang staarde en draaide zich vervolgens om. Het was tijd om verder te gaan, in een niet al te snel tempo, vervolgde hij sloffend zijn weg tussen de stenen.

Zich bedenkend waar hij zich nu naar heen bracht, keek hij nogmaals rond. De omgeving voldeed aan al zijn eisen; het was genoeg te ontdekken, bracht weinig bezoek en most of all, er was schuilmogelijkheid. Als hij honger ging krijgen, zou hij doortrekken naar de vallei, maar voor nu, zou hij zich hier even vestigen. Een gaap ontsnapte zijn bek, de zilverkleurige reu had zichzelf dan ook weinig tot geen rust gegeven. Misschien dat hij zich een plekje op zocht om te slapen, al had hij toch nog weinig zin. Shawn wist dan ook dat hij amper een oog dicht zou doen, daar had hij nou net weer iets te veel energie voor. Zijn oog viel hem op een groter steen, enkele wolf lengtes van hem af. Voor een moment stopte hij, wiebelde iets met zijn oren, voordat hij zich weer voorwaarts slofte. Bij de steen, wat eeuwenoud leek, stond er rondom een sierlijk verroest hek. Het zag er wat belangrijker uit dan de anderen, waardoor reu er nog wat meer werd door aangetrokken. Voor het graf, zakte hij voorzichtig door zijn achterpoten, sloeg zijn staart rond zijn voorpoten en wachtte af. Al wist hij niet precies waarom, misschien dat de tijd het hem zou vertellen.

Daar zittend, kreeg de zilvergrijze wolf ineens wat in de gaten; een geur drong zijn neus binnen, een teken dat hij niet langer alleen zou zijn. Als natuurlijke reactie, spande hij meteen zijn spieren iets aan al wist hij nog niet precies wie er op zijn pad kwam. Ondanks hij een enige nieuwsgierigheid bezat, besloot hij er niet op af te lopen; hij zat dan ook niet echt op gezelschap te wachten. Wie weet zou zijn medesoortgenoot alsnog wel doorlopen.

[Met Piece]

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Pierce



Berichten : 72
Pawprints (₱) : 48
Roedel : Don't cross the line
Leeftijd : 6 Years
Partner : Before you play with fire, do think twice. And if you get burned, well baby, don't you be surprised.

BerichtOnderwerp: Re: Rock Bottom   do sep 15, 2016 3:23 am

Ruw had Pierce zijn kop opgeheven en tuurde met voorstaande oren en knipperende ogen naar buiten. Een Schel  geluid had hem uit zijn slaap gewekt. Maar hij kon het net niet plaatsen of het geluid  van zijn droom of in zijn omgeving afkomstig was geweest. Toen hij geconcentreerd de geluiden van zijn omgeving op zich had genomen, vermoede hij dat niet zijn omgeving, maar zijn eigen droom hem had gewekt. Hij geeuwde zijn overige slaap uit zijn kop weg,  waarbij een rij blinkende scherpe tanden in zicht kwamen. Zijn bek hing onder het zand, omdat hij de vorige dag te lui was geweest zijn bek te ontdoen van het overtollige konijnenbloed, die gisteren gunstig was geweest voor zijn honger te stillen. Een beetje na smetsend en nog opgerold in zijn nest,  liet hij zijn ogen op het gemak aan de inkomende zonnestralen wennen, die nu al behoorlijk wat warmte met zich meebrachten. Toen Pierce's ogen waren hersteld van de wazige beelden, besloot hij maar om zijn hol te verlaten en verder te trekken. Met een sluiphouding worstelde hij zichzelf uit het veel te krappe vossenhol, die hij gisteren nog had uitgegraven. Zijn botten voelde stijf en pijnlijk aan door het feit dat hij te weinig plek had gehad, hij had zijn lichaam op een forcerende manier bij elkaar gekruld gehad. En nu moest hij daar de gevolgen van dragen. Even wankelde hij op zijn poten toen hij probeerde recht op te staan. Toen het duizelende gevoel merendeels was verdwenen, nam hij nog de tijd om zijn eigen flink uit te rekken. De pik zwarte reu had geen zin om de hele dag zo stijf rond te lopen als een oude das  die op punt stond te sterven.  Agja, hij werd dan toch ook dagje ouder. Hij bevool zijn poten onder zich om hem in beweging te zetten. Op terug naar het land waar hij nog eens een serieus woordje zou moeten hebben met zijn Alpha, wat hem eigenlijk tegensloeg.

Eenmaal aangekomen in Serigala had de zwarte reu  zijn route al ingepland richting de bossen waar zijn roedel zich had gevestigd. Onmiddellijk zou hij de conversatie met Kai aangaan, het had toch geen zin om het uit te stellen.  Het was hem die haar opzocht, of zij die hem opzocht. En misschien was het erger als Kai hem vond, dan omgekeerd. De vraag was alleen wat hij kon verklaren? Hij had geen reden gehad om zijn kop niet meer te laten zien. Of juist wel, maar dat ging Kai gewoonweg niet aan. Het was de laatste keer geweest dat de best arrogante reu (zo zou hij nu wel overkomen tov Kai) zo’n lange tijd de roedel zou verlaten. Al betwijfelde Pierce dat hij nog welkom zou zijn. Kai was niet echt....liefdesgezind tegenover hem....en al zeker niet vergevingsgezind. Maareuh...Had hij Kai niet ingelicht gehad dat hij weer voor een poosje zou weggaan? Had hij dat gesprek nou gehad met haar? Of niet? Al snel zou Pierce er achter komen moest ze haar te lijf lopen. Een uitbrander was hoogst waarschijnlijk een feit, al had Kai wel momenten dat je met haar kon praten zonder dat ze je oren van je kop scheurden...dat was natuurlijk wel heel erg uitzonderlijk. Pierce fronste bij die gedachten zijn wenkbrauwen, en had een betwijfelende grijns op zijn smoel getoverd. Nah, hij moest redelijk blijven...De zwarte reu zou zijn oren verliezen.

De sfeer werd opeens wat duisterder in zijn kop wanneer hij de plaats van de ‘Rechtstenen’ bereikte. Het zou voor hem een aangenaam gevoel te boven moeten brengen, maar dit keer had de zwarte reu het gebied willen vermijden. Er was iets niet oké, en ook al vreesde hij weinig, zijn gevoel zat gewoon niet goed. Plots kwam een gevoel van verbijstering naar boven. Was het nou echt zo, dat hij bang had van omhoog staande stenen, en wat krabbelwerk? Een lage grom kwam uit Pierce’s bek, merendeels uit frustratie dat hij zomaar had toegegeven aan dit gevoel. De zwarte reu kon zich niet bedenken waarom zo’n gevoel zijn lichaam had binnengedrongen. Toch was het allemaal best logisch. De stenen hadden een verbintenis met de rechtoplopers, en die wezens konden echt wel eens de dood betekenen. Instinctief zou de zwarte reu het nooit tegen een rechtoplopers opnemen, toch niet wanneer hij de keus had om te vluchten. Maar ergens verschool er ook enige nieuwsgierigheid naar de wezens toe. Pierce had het opgenomen tegen verschillende wolven, had gevochten tegen wezens twee keer zo groot als hem, zelfs tegen een beer...Die rechtoplopers zouden normaal geen schijn van kans mogen hebben, toch forceerde ze het altijd om een wolf te doden zonder nog maar in de buurt te komen.  Raar.  Wat konden zij meer dan de rest van de beesten? Toen Pierce zijn gedachten liet varen, kreeg hij pas door dat hij zich had neergezet voor zo’n rechtsteen en dat hij de hele tijd had staan staren naar de vreemde krassen op het gesteente. Met zijn kont op het zanderige gedeelte en zijn twee poten op het steengedeelte. De reu kreeg een rilling van kou door zijn poten heen. Hmmm, naah, toch niet echt zijn droomplek hier. Pierce lifte zijn kont op, en volgde de weg dat naar de donkere bossen zou leiden.  Wat verderop doemde er een gedaante op, maar Pierce besloot er weinig aandacht aan te besteden. Er bestonden echter wel wolven die interesse toonden in deze onnatuurlijke situaties. Zolang ze hem maar niet in de weg liepen, liet hij de wolf maar voor wat het was. Het was alleen dat elke stap die hij naar de wolf toe zette, hij de wolf meer begon te herkennen. Eerst leek het maar een vage gedaante die hij vast ooit eens een keer was tegengekomen, die gedachten verdwenen toen hij een twee tal hertenlengtes van hem vandaan stond. “Ze zeggen wel eens dat onkruid niet vergaat, maar verdommen seg...” Mompelde Pierce droogjes tussen zijn tanden door, net luid genoeg om de wolf het te laten verstaan... Ongelooflijk hoeveel levens die kerel wel niet had. Genoeg om een goede roedelleider te zijn, als hij het niet had verbrod tenminste.
Het is toch niet zo flut als ik dacht.:p
Misschien wel wat foutjes, maar ben best wel moe

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shawn



Berichten : 59
Pawprints (₱) : 61
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 4,8 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...

BerichtOnderwerp: Re: Rock Bottom   zo sep 18, 2016 11:32 pm

 
De mentaliteit van de zilverkleurige reu was helemaal veranderd. Normaal gesproken, uitgaand van zijn normale levenswijze was hij van zijn plaats gegaan en op de ander wolf in zijn buurt afgestapt, maar sinds zijn vlucht was hij juist eerder op de vlucht geslagen of proberend ieder ander wolf te gaan vermeiden. Nu, juist in tegenstelling, bleef hij rustig zitten, al wist hij dat er elk moment en dat hoefde niet eens nu per se te zijn, de verkeerde wolf tegen het lijf kon lopen. Want zoals eerlijk gezegd, de reu wist niet precies wat hij met zijn leven aan moest. Er was te veel twijfel voor hem om er conclusies uit te kunnen trekken, want er was geen rode draad in zijn leven meer die vertelde waar hij heen ging en wat hij moest doen. Het enige wat hij wel werkelijk bezat was een doel, al wist de reu niet hoeveel hij er nog aan zou moeten doen, hoelang het duurde en of hij het al gehaald had. Hij was dan ook opzoek naar aanwijspunten wat hem enig sinds zouden helpen, maar zelfs dit was onmogelijk om te vinden. Al met al; zag zijn toekomst er maar twijfelachtig uit.  

Toch, ondanks alle stres wat alles met zich mee had gebracht, was de reu goed hersteld sinds zijn komst  in zijn komst bij Wolf Story en zijn doorsteek naar Serigala. Hij had een aantal wonden opgelopen sinds zijn vlucht maar had er in het heden weinig last van. Oke, hij zag er niet al te florissant meer uit door de littekens onder zijn vacht en de zichtbare schaafwonden op zijn knieën, maar zijn uiterlijk was wel het laatste waar hij om gaf. Voor nu had hij zijn kont bij de grafstenen van de hooglopers geparkeerd, zich bedenkend wat hij zou doen met zijn leven en hoe hij een zo stabiel mogelijke situatie voor zichzelf kon creëren. Zijn ogen waren gesloten, waarbij je zou zeggen dat hij er wel erg rustig uit zag; maar niets was minder waar, hoewel hij wel wat was veranderd, bleef het instinct in hem zitten. De reu had zijn spieren gespannen, zijn oren draaiden ook wat onrustig heen en weer. Iets wat grommend dwaalde hij van zijn gewilde gedachtes af, zijn aandacht werd dan ook getrokken door de wolf in zijn omgeving. Terwijl de geur sterker en sterker werd, wat hem verklaarde dat het op hem af kwam, wist hij het al gouw te herkennen. Niet iets waar hij op te wachten stond, want diegene waarvan het afkomstig was, was immers een vijand. Hij had er dagen na gezocht, maar nu opeens was het dichtbij gekomen. En dat terwijl de reu had gedacht dat hij er eindelijk van verlost was, bijna had hij zich voorbereid op een eigen leven, maar dat kon hem niet baten. Het was alsof het een virus was waarvan je maar niet af kwam, het bleef zich herhalen, wat je ook zou doen. Shawn vroeg zich af hoe hij er een einde aan kon maken, al wist hij antwoord al. Het zou één van de twee moeten worden, maar dat zou geen makkelijk gevecht worden.  

Met een gefrustreerde blik in zijn ogen, opende hij zijn oogleden waarna hij zijn kop omdraaide. Een eindje bij hem vandaan stond hij daar dan; de ravenzwarte reu met oranje kleurige ogen. Het was al weer een poos geleden dat ze elkaar hadden ontmoet, maar aan zijn uiterlijk was niets veranderd. "Ze zeggen wel eens dat onkruid niet vergaat, maar verdomme zeg," hoorde hij Pierce zachtjes mompelend zeggen. Was dat nou een teleurstellende stem? Enig sinds was de zilverkleurige reu ook wel erg trots op zichzelf, welke ander reu zou het immers halen om maanden lang opgejaagd te worden door je eigen roedel met daarbij ook nog eens je aartsvijanden tegen te komen. Hij had zich daarnaast ook nog eens prima hersteld en stond er klaar voor om ook eens terug te pakken. Aangezien hij met de rug naar de wolf toestond, besloot hij op te staan, zich om te draaien en vervolgens weer te zitten. "Well, well," begon hij. "Wie hebben we daar," zijn woorden kwamen nuchter uit zijn bek, zolang Pierce zich geen houding aan nam om aan te vallen, hoefde hij zich geen zorgen te maken. "Heb je je princess gevonden?" Ja ja, hoewel hij heus wel door had gehad dat de zwarte reu hem bespioneerd, had hij ook heus niet stil gezeten. Hij had heus wel meegekregen dat Pierce een tijdje terug een crush had gehad op één van zijn alfa's. Foei.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Pierce



Berichten : 72
Pawprints (₱) : 48
Roedel : Don't cross the line
Leeftijd : 6 Years
Partner : Before you play with fire, do think twice. And if you get burned, well baby, don't you be surprised.

BerichtOnderwerp: Re: Rock Bottom   wo sep 21, 2016 10:11 pm

Bijna in slow motion draaide de grijze reu zijn eigen  om, om daarna weer meteen zijn gat tegen de grond te plakken. Hoe lui kon je wel niet zijn? Een binnenvaller van een vraag kwam uit de bek van Shawn. Hij vroeg of Pierce zijn prinsesje al had gevonden. Een spottende grinnik kwam zijn bek uit, licht zijn kop schuddend. Pierce had kunnen weten dat de steengrijze reu hem ook stalkte, net zoals Pierce hem in de tijd ook int oog hield. Grijnzend draaide de zwarte reu zijn ogen tot de hemel om hen na een paar seconden op de grijze reu te richten. “Ik zou niet weten waarover je het hebt.” Bracht hij er fronsend uit. “Ben je zeker dat je geen spoken ziet?” Kaatste hij terug. Op het moment had Pierce nog geen drang gecrieërt om Shawn te lijf te schieten, eerder wel om eens een ‘gezellig’  babbeltje met hem te slaan. Jaja, zo’n situaties bestonden ook. Twee aartsvijanden die het ook gewoon eens onder woorden wouden houden...tot één van de twee dan weer te veel woorden uit wisselde...dan kon het wel eens wat anders aflopen. Laat ons zeggen, dat was wel meestal het geval. Toch had Pierce besloten om eerder wat met Shawn te ‘spelen’, dan hem te vermoorden, tot het hem wat te saai werd natuurlijk. Op het moment was Shawn zijn enige uitlaatklep waar hij zijn eigen niet in hoefde te houden. Zo’n gevechten brachten natuurlijk altijd het risico mee dat één van de twee , zowel bewust als onbewust, zou sneuvelen. Pierce hield er wel rekening mee met het feit dat Shawn hem waarschijnlijk gewoon dood wou hebben. Dus was hij er wel altijd op voorbereid om ook Shawn het leven af te nemen moest hij merken dat anders zijn leven hem afgenomen werd.  Al zou de ravenzwarte reu het zonden vinden als die tijd te snel zou komen, hij zou er misschien bijna zelfs om rauwe .  Niet om Shawn zelf natuurlijk. Maar hoeveel tijd zou erover gaan dat een andere wolf dezelfde wraakgevoelens bij hem naar boven zou brengen? Pierce schudde zijn vacht uit, stapte wat dreigend naar Shawn toe, om dan een staartlengte van hem af zijn eigen kont tegen de vlakte te drukken. Een uitdagende geeuw ontsnapte zijn bek waarna hij recht in de ogen van Shawn keek.  

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Shawn



Berichten : 59
Pawprints (₱) : 61
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 4,8 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...

BerichtOnderwerp: Re: Rock Bottom   ma okt 03, 2016 9:25 pm

 
Om heel eerlijk te zijn; de zilverkleurige reu vond het niet heel erg om zijn aartsvijand weer te spreken en te zien. Om heel eerlijk te zijn; zijn gemoedstoestand werd iets rustiger, bijna opgelucht zelfs. Er werd wel eens gezegd dat je je vijanden het beste close kon houden. En hoewel hij het in zijn vroegere jaren maar bullshit had gevonden, wist hij dat de oudere wolven van zijn vorige roedel gelijk hadden gehad – Het was dan ook altijd handig om je vijandige vrienden in de buurt te houden. Zo wist je waar de ander uitspookt en het allerbelangrijkste wat ze van plan waren, om zo te kunnen voorkomen dat je werd gepakt. Dat was ook waar hij zich de afgelopen maanden mee bezig had gehouden, zowel het vermeiden van de wolven waarvan hij zou moeten vrezen als het opzoeken van. Dit had hem nog wat opgeleverd ook nog, zo wist hij dat Pierce al een enige tijd van zijn roedel was verwijderd. Waar de zwarte reu precies allemaal had uitgespookt wist hij dan weer niet. Bijna had het hem wat argwanende gedachtes opgeweld dat de zwarte reu weer was gaan samenwerken met Zyer, maar daar had hij destijds geen bewijzen van kunnen vinden. Niet dat hij dat achter zich had gelaten, ergens achterin zijn kop zat nog steeds de gedachte dat Pierce contact had met zijn familie. En hoewel hij zich daar van binnen nog steeds een tikkeltje bezorgd over voelde, - wat raar zou zijn als hij dat niet voelde- was hij toch wat vrijer gaan leven. De zilverkleurige reu had zich voorgenomen dat ze hem vroeg of laat toch wel zouden vinden en wat er dan zou gebeuren, god knows. Hij zou zich er niet langer druk om moeten maken, anders zou hij zijn ziel helemaal geen rust kunnen vinden. Het beste was om gewoon verder te gaan met zijn leven, het weer op rails maken en doen wat hem gelukkig maakte. Dit was ook wat hij van plan was, alleen was het bij hem nog allemaal wat waziger. Zijn instinkt vertelde hem dan ook, dat hij het eerst tot de bodem zou moeten uitzoeken, om daarna van het luie leventje te kunnen genieten. Maar daar had hij zich nog niet op voorbereid en zoals het er nu uit zag, wist ie dat Pierce er op dit moment ook niet in staat voor was. Het begon er op te lijken dat dit gewoon een dreigend babbeltje tussen twee oude vrienden zou worden.

De zwarte reu tegenover hem, grinnikte op zijn vragende opmerking, waardoor er bij hem zelf ook een kleine grijns tevoorschijn kwam. Pierce had het goed begrepen, ondanks dat hij opgejaagd was of werd, was hij zijn trainingen nog niet vergeten. Hij had een sterke wil om te overleven en zou ook alles uit de kast halen om zijn doel te behalen. Het zou naïef van Pierce zijn om te denken dat hij het opgegeven zou hebben. Natuurlijk ontkende de reu zijn vraag, niet dat hij een serieus antwoord verwachtte hoor; samen wisten ze ziezo wel beter. “Bet je zeker dat je geen spoken ziet?” Dit keer was het zijn buurt om zachtjes met zijn kop te schudden. “Ik ben heel zeker van mijn zaak,” Antwoordde hij al had hij daar niet echt een bedoeling mee. Even zijn kop schuin houdend, keek hij toe hoe de reu in beweging kwam en een stuk dichterbij kwam waarna hij ook nog eens zijn achterhand op de grond plaatste. Automatisch spande hij zijn rugspieren iets, hij kon het nooit erg waarderen als een vijandige wolf te dicht in zijn ruimte kwam. Om niet als eerste toe te happen, liet hij het maar gebeuren, maar tilde iets zijn bovenlip op om te weten dat hij het niet erg waardeerde. Aan Pierce’s gaap, viel te zien dat hij subtiel werd uitgedaagd. Maar wat de zwarte reu vergat, was dat hij niet zo zeer de enige was die in de problemen kon zitten. Tijdens het uitje van de zwarte reu, was hij diegene die het genoegen had gekregen om met de Shadow alfa te praten. Zo wist hij dan ook, dat hij niet de enige was die zich afvroeg waar de reu zich mee bezig had gehouden tijdens zijn vertrek van Serigala. “Je moet trouwens weten, dat je niet de enige was die opzoek was.”


_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Rock Bottom   

Terug naar boven Go down
 
Rock Bottom
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Serigala :: Low lands :: Ashen Oak Cemetery-
Ga naar: