WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Wherever We Go

op za sep 03, 2016 9:41 pm
 
Het had haar slapeloze nachten en een aantal momenten van doodsangsten gekost, maar uiteindelijk hadden ze het alle vier veilig en wel kunnen verlaten. Het geboorte nest, waar Sean en Cinder waren geboren was inmiddels geclaimd gebied door de beruchte Shadows, de komst van de ‘slechte’ roedel maakte het voor hun dan ook onmogelijk om nog langer te blijven. Ze hadden zich goed kunnen verstoppen, hadden zo weinig mogelijk bemoeid met de leden die daar rondliepen om vervolgens zo snel mogelijk weg te kunnen. Het was het wachten op Sean en Cinder wat het allemaal zo lang liet duren. Vamp had er dan ook aan getwijfeld of ze wel zo’n eind konden lopen. Ze hadden als pups de tijd nodig gehad om te kunnen groeien, voordat ze een grote verandering in hun leven kregen.

En nu waren ze daar, vanuit het duisterste deel van Serigala, in de vallei te vinden.  Om precies te zijn; ze waren op de open velden. Het stond er in dit seizoen schitterend bij, bloemen waren nog in bloei, ondanks de langste dagen al waren geweest, daarnaast was er veel zonlicht wat het er allemaal erg vredig uit liet zien. Een prettig gebied, al zei ze het zelf. Vol trots gingen haar ogen naar hun pups, beide waren enorm in de groei, zowel mentaal en fysiek werden ze elke dag sterker. Maar daar waren echter ook de nadelen van te ondervinden, beide pups waren nieuwsgierig naar de buitenwereld, wouden alles ontdekken en ondervinden. Aan Khuolema en haar dan ook de taak om het zooitje ongeregeld bij elkaar te houden en dat liep zo nu en dan ook wat uit de hand.. Vamp die door de reis toch wel wat moe was geworden, liet haar gewicht wat naar achteren zakken, waardoor haar voorpoten gestrekt voor haar kwamen te staan. Haar bek geeuwde open waarbij ze voor een paar seconden haar ogen sloot. Naar dat ze zich had uitgestrekt, schudde ze haar dikke pels uit, waarnaar haar blik tevreden om haar heen ging. De wolvin was opgelucht om hier te zijn, eindelijk hoefde ze zich geen zorgen te maken, ze waren niet op vijandelijk gebied. En wie weet welke richting ze nu op gingen? Al gingen ze naar het koudere noorden of juist verder de vallei in, voor haar zou het niet uitmaken, als ze met z’n vieren maar veilig waren. Al hoopte ze toch ergens toch wel stiekem, dat ze richting Amatariseu – en haar wilde roedel ideeën - gingen. De nieuwsgierigheid of de teef er iets van gebrouwen had, was toch wel aanwezig. Daarnaast, als ze Khuo nog eens zo ver zou krijgen om vrede te maken met Ama, hadden ze misschien ook een verblijfplaats.

[Met Khuolema, Cinder en Sean
& e.v.t. open voor andere wolf(PB) ]


_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 107
Pawprints (₱) : 84
Roedel : I don't think about this sh*t.
Leeftijd : 4 years on Fire.
Partner : When I meet you, the world is nice and warm. When i leave you, the world is hard and cold. {Vamp}
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 04, 2016 9:27 am
Wherever we go.

Het had Khuo een hoop zorgen en stress gekost, maar het was gelukt - ze waren er. Hij had het liefste bij hun oude plek gebleven, maar beide wisten ze dat dat pure zelfmoord zou zijn. Als Sean hetzelfde bleef doen kon dat nog wel eens verkeerd uitlopen - misschien namen die rottige Shadow's dan de kans om hel te ontvoeren of te manipuleren. Zijn kopzorgen waren dan ook Sean en Cinder geweest. Punt nummer één - er voor opletten dat Sean niet wegliep door achter een vlindertje aan te gaan - punt nummer twee, er voor zorgen dat Cinder niet te veel stemmen in haar hoofd had. De gespierde zwarte reu had geen idee wat er allemaal in dat koppie van de kleine pup rondging, maar het leek niet heel positief. Hij zou het er nog eens met haar over hebben. Khuolema wierp een blik naar de jonkies, en hoopte voor hen dat ze niet te uitgeput waren. Hij in iedergeval wel. Bemoedigend drukte de grote reu zijn snuit in Cinders en daarna ook in Seans vacht, en keek naar Vamp. Ze rekte zich uit; dat moest wel betekenen dat dit een geschikte plek moest zijn voor haar. Khuolema keek om zich heen en bromde tevreden terwijl hij naast haar ging staan en haar een liefkozende lik over haar oor gaf voordat hij haar blik volgde. Ja, dit was een prima plek. Tevreden schudde hij zijn vacht, strekte zijn achertpoot en plofte toen neer op zijn buik.

_________________
avatar
Berichten : 95
Pawprints (₱) : 107
Roedel : No. Never.
Leeftijd : 10 moons
Partner : Will it stop the pain..?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 04, 2016 11:55 am
. Wherever We Go .
Haar poten bonkten, haar kop klopte en haar adem sneed in haar keel. Maar, voor het eerst sinds manen voelde ze zich beter. Cinder stak haar hoekige kopje omhoog, en snoof met gesloten ogen de frisse lucht op. Het was zo stil hier. Ze hoorde alleen de vermoeide stemmen van haar vader, moeder en broertje, maar voor de rest was het zo stil. Dankzij hun vermoeidheid was het schreeuwen ook gedempt. Heerlijk. Zo hield ze ervan. Langzaam opende de magere jong-Wolf haar ogen, en ze keek kalm het gezin rond. Iedereen zag er zo moe uit. Zo moe, maar zo rustig. Zo stil. Cinder's mondhoekjes krulde omhoog, en vormde een zeldzame glimlach. Ze was blij. Ze had een nieuwe manier gevonden om het geschreeuw te dempen! Iemand gewoon doodmoe maken! Geen pijn, alleen vermoeidheid! Met een lege blik in haar ogen zakte de schriele zwarte teef door haar pootjes, en ze schoof naast haar vader in het geurige gras. De sprieten waren warm en droog, maar waren toch een heerlijk kussen. Cinder probeerde haar vader in zijn ogen te kijken. Papa praatte heel anders met haar dan mama deed. Soms was dat wel leuk, maar soms vond ze dat vervelend. Zoals eigenlijk iedereen begreep hij niet wat ze 'hoorde'. Dat was best eng af en toe. Iedereen zij dat je ouders je altijd konden helpen, maar het was duidelijk dat niemand haar kon helpen met haar probleem.


Laatst aangepast door Cinder op zo sep 11, 2016 4:40 pm; in totaal 1 keer bewerkt

_________________
Garnaal: Al een Garnaaltastische RPG'er sinds 2014
Honest Age:
PitaPata Dog tickers
avatar
Berichten : 82
Pawprints (₱) : 121
Roedel : x
Leeftijd : 10 Moons
Partner : How do you know if she's the one?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 04, 2016 1:32 pm

Sean hijgde. Waarom wilden zijn ouders ook alweer vertrekken? De jonge welp vond het plekje waar hij geboren was prima. Het was er stil, mooi én er viel genoeg te ontdekken. Zijn vader had het over gevaarlijke wolven gehad, maar de twee die Sean had ontmoet waren toch niet zo dreigend? Nee, hij vond ze alleen maar grappig.
Het ergste was nog dat hij zijn Rolbol achter had gelaten! Zijn speeltje lag nog altijd bij het menselijke bouwsel op hem te wachten. Tijd om hem op te halen had hij niet. Nu moest hij helemaal opnieuw iets vinden om mee te spelen. Hij zuchtte even, en liep weer verder.
Toch moest hij toegeven dat het ontzettend mooi was in de velden. De kleine pup keek zijn ogen uit. De heuvels leken zich eindeloos uit te strekken, tot aan de horizon. Fleurige bloemen groeiden overal, hun geuren kietelden in zijn neus. Zou dit zijn nieuwe thuis worden?
Zijn vader duwde bemoedigend zijn snuit in Seans vacht. Dat gaf hem weer meer energie om nog een eindje door te lopen. Kort keek hij naar Cinder, die in haar eigen wereld leek te zijn. Zijn zusje had ergens last van, en hij vond het bloedirritant dat hij er nog niet achter was wát het precies was.
Mama ging zitten, papa volgde al gauw. Op zijn korte pootjes rende hij op hen af en viel languit in het gras. Opgelucht wachtte hij tot zijn ademhaling weer normaal werd. Waren ze er dan eindelijk? Sean krabbelde weer overeind en klom op zijn vader. Speels probeerde hij in zijn oor te bijten. Was hij maar wat groter, dan kon hij er beter bij!
avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 11, 2016 1:57 pm
 
Haar smaragd groene ogen waren van het prachtige, bebloemde landschap gegaan naar het ultieme geluk – haar familie. Het deed haargoed om te zien hoe Khuolema de pups een ondersteunende door gewoon simpel weg zijn neus even tegen hun aan te drukken. Een kleine glimlach werd dan ook zichtbaar, alles ging zo gemoedelijk tussen hun vieren dat ze amper dacht aan hun onzeker toekomst. Want waar gingen ze zich nu vestigen en hoe gingen ze de problemen die Cinder had oplossen.. De wolvin had werkelijk geen idee en genoot daarom extra van dit moment van rust en vrede. Met een tevreden blik in haar ogen had ze Khuo’s kant op gekeken toen de reu naast haar was komen te staan en haar een lik over haar oor gaf. “We made it,” stamelde ze, waarna ze hem een lik over zijn snuit gaf en met haar neus voor een moment in zijn kraag drukte. Ze was niet de enige die toch enig sinds uitgeput was van de reis. Zo had Khuo besloten dat hij zich toch beter neer kon laten ploffen om wat uit te rusten. Zelfs de pups waren rustig, zo had ze bij Cinder zelfs een glimlachje gezien, wat haar alleen maar vrolijker maakte. Het maakte duidelijk dat hun meisje zich een stukje beter voelde. De verhuizing, leek er op dat het geen slechte keuze was geweest. Niet alleen door het gevaar wat zich daar schuilde, maar misschien kon het ook wel zeer positief uitpakken voor Cinder. Dat hoopte ze maar. Haar blik ging van Cinder, naar hun andere pup Sean. Het vrolijke reutje, kwam al rennend op hun af maar kwam voor hun ter val. “Oh, Sean..” Haar moederinstinct kwam meteen wat naar boven, had hun zoontje zich zeer gedaan? Ze buikte zich iets, hield haar snuit even tegen Sean aan. “Heb je je pijn gedaan?” Op antwoord had ze niet hoeven wachten, voordat ze het wist, stond de pup al weer op om enthousiast op Khuo te springen. Grinnikend keek ze toe hoe de pup zich aan Khoulema’s oren waagde en er in probeerde te bijten. Als vader had Khuo het zwaar te voordeuren..

_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 107
Pawprints (₱) : 84
Roedel : I don't think about this sh*t.
Leeftijd : 4 years on Fire.
Partner : When I meet you, the world is nice and warm. When i leave you, the world is hard and cold. {Vamp}
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 11, 2016 3:07 pm
Wherever we go.

"We made it," stamelde Vamp naast hem, waardoor hij even een glimlach over zijn lippen liet krullen. Met zijn gifgroene blik keek hij als een fiere vader en partner over zijn gezin heen. Zijn gezin. Zijn familie. Van het ene tot het andere moment voelde hij zich een tikje emotioneel worden van het gevoel van verantwoordelijkheid en trots. Voelde hij... Voelde hij zijn ogen vochtig worden, of kwam dat gewoon door een stofje dat per ongeluk in zijn gezicht was gevlogen?  Ugh, verman je, Khu, hield de grote reu zichzelf voor toen hij liefkozend het likje van Vamp in ontvangst nam. "Natuurlijk," het kwam er trots uit, maar zelfs hij wist dat hij zich groter hield dan hij was. "Ik heb nooit een seconde gedacht dat we het niet zouden halen." Dat was waar, zijn gezin had zich sterk gehouden en bijna nooit geklaagd. Khuolema's blik dwaalde af naar Cinder, die hem met een vage glimlach aankeek. Vriendelijk glimlachte hij terug naar zijn dochter, alhoewel hij niet volledig zeker was wat er allemaal in haar koppie omging. Daar zou hij haar later nog eens over ondervragen. Vervolgens kwam Sean aantrippelen, enthousiast en opgewekt zoals altijd, maar net iets te opgewekt om op zijn pootjes te blijven staan. Hij viel languit op z'n smoel, maar krabbelde al snel overeind, wat genoeg was voor de ravenzwarte grote reu om te weten dat hij oké was. Vamps moederinstinct kwam echter naar boven en ze wilde nog eens nagaan of alles goed was met hem , toen hij naar voren spurtte en zijn oor aanviel.

Natuurlijk ging het niet niet zoals gepland, want Sean was nog een klein beetje te klein om het stevig beet te pakken. Khuolema ging echter helemaal in op in zijn rol en liet zijn kop op de grond ploffen, zijn ogen gesloten en zijn tong uit zijn bek. "Mwah," mompelde hij tussen zijn tong door. "Sean, de dapperste krijger van het land, heeft het gruwelijke monster Khuolema verslagen." Hij moest zich bedwingen niet te grijnzen toen hij deed alsof er een laatste stuiptrekking door zijn lijf ging voordat hij slap lag. De gespierde reu bekrachtigde zijn act  met een reeks gorgel- en kreungeluiden.

_________________
avatar
Berichten : 95
Pawprints (₱) : 107
Roedel : No. Never.
Leeftijd : 10 moons
Partner : Will it stop the pain..?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 11, 2016 4:49 pm
. Wherever We Go .
Papa glimlachte terug, en dat maakte de dag voor de kleine teef. Met een piepend giechelgeluid rolde het teefje op haar rug, en ze staarde naar de lucht boven hen. Het magere lijfje met de duidelijk uitstekende ribben rees en daalde kalm tijdens het ademen, maar diep vanbinnen voelde Cinder zich allesbehalve kalm. Het was zó stil. Niet normaal stil. Eng stil. Hier was het zo ontzettend veel stiller dan in het bos. Op de achtergrond hoorde ze Sean worstelen met hun papa. 'Sean, de dapperste krijger van het land, heeft het gruwelijke monster Khuolema verslagen.' Was papa een monster? Verbaasd rolde het schriele teefje op haar zij, en ze keek naar papa, die met zijn tong uit zijn bek op de grond lag. Hij lag stil, maar hij maakte vreemde keelgeluiden. Ineens trok hij met zijn lijf en lag hij stil. Nee! Papa mocht niet dood gaan!! 'Niet doen! Je doet papa pijn!' piepte Cinder boos. Ze kwam woest aantrippelen, en stuiterde boven op haar broertje. Haar dunne melktanden prikte in Sean's huid, maar het kleine teefje had niet genoeg kracht om door te bijten.

_________________
Garnaal: Al een Garnaaltastische RPG'er sinds 2014
Honest Age:
PitaPata Dog tickers
avatar
Berichten : 82
Pawprints (₱) : 121
Roedel : x
Leeftijd : 10 Moons
Partner : How do you know if she's the one?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op do sep 15, 2016 7:33 pm

Heldhaftig stortte hij zich op zijn vader en kreeg het voor elkaar om hem op de grond te krijgen. Met een klap belandde de kop van zijn vader in het gras. 'Mwah,' mompelde hij, ogen gesloten en tong uit zijn bek. 'Sean, de dapperste krijger van het land, heeft het gruwelijke monster Khuolema verslagen.' De kleine welp joelde. Hij had de grote wolf overmeesterd!
Plotseling voelde hij kleine scherpe tanden in zijn lichaam. 'Niet doen! Je doet papa pijn!' gilde Cinder in zijn oor. Sean deed zijn best om niet door zijn korte pootjes te zakken door haar gewicht. Hij schudde zich uit en probeerde zijn zus van zijn rug te krijgen. Waarom deed ze nou zo?
'Ik doe hem geen pijn hoor!' gromde hij verontwaardigd. 'Toch, papa?' Hij hapte naar een van de voorpoten van Cinder, zo hoopte hij haar van zich af te trekken. Snel deed hij een uitval naar de kant die ze niet goed kon zien. Daar moest hij zijn voordeel uit halen.
avatar
Berichten : 188
Pawprints (₱) : 171
Roedel : ex-Hero
Leeftijd : 3,5y
Partner : Together we can face any challenges as deep as the ocean and as high as the sky [Khuolema]
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op zo sep 18, 2016 10:38 pm
 
Zichzelf geruststellend, keek ze glimlachend toe hoe Sean, hun zoontje het speels probeerde op te nemen tegen Khuolema. De pup probeerde op zijn vader te klimmen en aan diens oren te trekken. Hoewel dat iets lastiger werd, dan dat hij dacht; Sean was nog niet zo groot om er goed bij te kunnen. Dat maakte alles met elkaar nog leuker en schattiger om te zien, al zou ze het natuurlijk niet te veel laten merken, wie weet kon de pup zich ook nog enig sinds beledigd voelen. Laat dat nou net niet de bedoeling zijn. Ze begon zachtjes te grinniken, toen Khuo zich wat meer in zijn rol begon te voelen en meespeelde met Seans fantasieën. Zo kwam de kop van de reu op de grond te liggen met zijn oogleden gesloten waarbij ook nog eens zijn tong uit zijn bek rolde. "Sean, de dapperste krijger van het land, heeft het gruwelijke monster Khuolema verslagen!" Een hope rare geluiden kwamen daarna uit Khuo's mond waarnaar Sean hard begon te juichen. Automatisch werd Vamp's glimlach alleen maar breder, het was fantastisch om te zien hoe de pup blonk van zelfvertrouwen en vrolijkheid. Echter keerde de sfeer daarna al snel om naar wat anders. Cinder dacht dat het echt was en werd daarna boos op Sean, die zojuist de overwinning had gemaakt. Vamp schrok even, maar besloot al gouw om in te grijpen. Het was niet de bedoeling dat die twee gingen ruziën. "Rustig..," Ze kwam met haar neus dichterbij de pups en pakte daarna Cinder op bij haar nek vel om haar wat bij Sean uit de buurt weer neer te zetten. "Het is gewoon een spel Cinder," zei ze geruststellend tegen de pup om duidelijk te maken dat Khuolema niet echt gewond was geraakt.

_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 95
Pawprints (₱) : 107
Roedel : No. Never.
Leeftijd : 10 moons
Partner : Will it stop the pain..?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op ma sep 19, 2016 8:17 am
. Wherever We Go .
Sean deed zijn best om op zijn pootjes te blijven te staan. 'Ik doe hem geen pijn hoor! Toch papa?' klonk Sean's stemmetje verontwaardigd. Cinder voelde zijn tandjes in haar poot prikken, maar omdat de pijngrens bij een pup best laag lag piepte ze het meteen uit en rolde ze boos sissend van haar broertje af. Ze hoorde meteen poten op het gras. Daar was mama. 'Rustig..' Mama's neus kwam heel dicht bij Cinder, en de kleine pup haalde mokkend uit met haar zachte, roze tongetje. Ze voelde mama's grote tanden in haar nekvel grijpen, waardoor ze zich meteen voelde verstarren en ze dus rustig weggevoerd kon worden. 'Het is gewoon een spel Cinder,' klonk het geruststellend toen het schriele teefje weer neer werd gezet. Ooh. Had papa dan geen echte pijn? 'Ooh,' klonk Cinder afwezig. Ze luisterde nog steeds aandachtig, maar hoorde geen andere schreeuwen dan die van papa, mama en Sean. 'Sowwy Sean.'

_________________
Garnaal: Al een Garnaaltastische RPG'er sinds 2014
Honest Age:
PitaPata Dog tickers
avatar
Berichten : 82
Pawprints (₱) : 121
Roedel : x
Leeftijd : 10 Moons
Partner : How do you know if she's the one?
Profiel bekijken

Re: Wherever We Go

op di sep 20, 2016 5:15 pm

Cinder blies al snel de aftocht toen hij in haar poot beet. Net goed. Gelukkig kwam mama al snel tussenbeide, en trok zijn zusje aan haar nekvel bij hem vandaan. De welp zweefde door de lucht en werd een stukje verderop weer neergezet. 'Het is gewoon een spel, Cinder,' zei mama. Sean knikte.
'Ooh,' reageerde ze. 'Sowwy Sean.' Goedmoedig liep Sean op haar af en gaf haar een lik over haar neus.
'Het is alweer goed hoor,' glimlachte hij. 'Wil je een spelletje doen?' Tikkertje, daar had hij zin in! Of verstoppertje. Of met mama's staart spelen. Of aan papa's oren knagen. Zoveel leuke dingen om te doen! Binnenkort moest hij zijn nieuwe wereld maar eens gaan verkennen. Wie wist wat er allemaal te beleven en te ontdekken viel! Wel miste hij zijn Rolbol. Misschien kon hij na een poosje de reis terug maken en zijn speeltje opzoeken?
Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum