WELKOM
Serigala is een Nederlandstalige wolven RPG. Maak je eigen karakter aan, bepaal zijn uiterlijk en verken het eindeloze gebied van Serigala. Ontwikkel jezelf met behulp van de punten die je kunt verzamelen en ontwikkel op die manier je karakter verder. Ontmoet nieuwe spelers in de Off-Game zone en maak nieuwe vrienden! Alles ligt in jouw handen.
WOLF OF THE MONTH
TEAM
ACCOUNT SWITCH




SEIZOEN
15ºC - 28ºC
Z O M E R
Het is eindelijk zomer in Serigala. De kudde's trekken weer aan, overal groeit gras en bloemen en het land ziet er weer prachtig uit. Tot nu toe heeft de warmte voor weinig problemen gezorgd en brengt het alleen maar lekkere dagen, maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in?
CREDITS
Serigala staat onder leiding van het team en wordt ondersteund met Actieforum. De banner is gemaakt door Kadar. Alle code's (uitzonderingen daargelaten) behoren toe tot Kadar en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden. Alle teksten, afbeeldingen en karakters behoren toe aan hun rechtmatige eigenaars.

Serigala is geregistreerd bij: RpgSites.nl

Deel
Vorige onderwerpGo downVolgende onderwerp
avatar
Berichten : 64
Pawprints (₱) : 68
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 6,2 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...
Profiel bekijken

My live is a hell

op zo maa 06, 2016 9:18 pm
 
De  reu zag er rampzalig uit, overal op zijn lichaam waren wonden te vinden, zowel oude wonden als een aantal verse wonden, sommige waren zelfs wat gaan ontsteken. Zijn middelmatig lange haren waren gaan klitten, zijn eigen vachtkleur was zelfs amper herkenbaar. Zijn vacht was bedekt met opgedroogd donkere modder, wat beige vlekken door het liggen op geel zand en wat bloedsporen zowel van hem zelf als van prooi of zelfs andere wolven. Aan zijn uiterlijk was te zien dat de reu geen aandacht besteedde aan zijn uiterlijk. Wat voor zin zou het ook hebben? Zijn looks was niet het enige wat dramatisch achteruit was gegaan, zo ook zijn conditie. De eens zo sterke reu was kwa spieren achteruit gegaan, hij was mager geworden, enkele ribben waren dan ook te zien. Jagen deed hij amper, merendeels omdat hij de puf er niet voor had en hij zichzelf er geen tijd voor gunde. De weinige voedingstoffen die hij binnenkreeg nam hij ook al minder op door de stress die zijn leven beheerste.

Zijn leven was één grote puinhoop.  Er werd op hem gejaagd en hij had het gevoel dat het niet meer lang zou duren dat er echt een einde aan zijn vlucht kwam. Hij kon de aanwezigheid van zijn aardsvijand gewoon voelen.  Maar dat had hij al een langere tijd gehad, misschien lieten zijn zintuigen hem ook wel gewoon in de steek. Zijn vertrouwen was al zo danig beschadigd dat hij zichzelf op sommige vlakken iet eens meer vertrouwde. Je kon dan ook wel zeggen dat hij door de gehele situatie in zijn leven gebroken was. Van de eens zo gevreesde imago die hij had opgebouwd was weinig meer over. Enkel was zijn naam bekend. Hij schaamde zich er zelfs voor hoe hij zich  nu vertoonde. Zijn ijzersterke karakter commandeerde hem dan ook om snel weer aan te sterken. Hij had sterke vijanden dat wist hij ook, maar een reu als hem liet zich niet zo makkelijk pakken. Dat had hij natuurlijk al laten zien door zijn lange vlucht, want zeg nou zelf, meer dan een halfjaar zo leven, dat zou een normale wolf simpelweg niet volhouden. Hij had zichzelf bewezen, maar het was de zilverkleurige reu nog niet genoeg. Het was Shawns plan om zich van zijn goede kant te laten zien, de eigenschappen die hij had nog een keer van pas te laten komen. De eigenschappen die hij van Zyer had gekregen. Grimmig schoot de gedachte nogmaals door zijn hoofd om een gevecht aan te gaan met zijn oude alfa. Een gevecht met de zoon van de alfa zat er sowieso aan te komen. Het gevecht met Pierce was nog lang niet klaar, daar waren beide partijen over eens..  

Met die gedachte over zijn vijanden bedacht hij zich dat hij geeneens wist waar diegene uithingen. Ook zat hij met nóg een probleem. Een sneeuwwitte teef die duidelijk haar haatgevoelens aan hem had laten zien. De zilverkleurige reu had haar al een tijdje niet meer gezien. Gelukkig maar. Maar hij bedacht zich zo dat het wel niet meer lang kon duren dat ook haar verschijning voor zou neus zou komen te staan. De dood van haar ouders lag haar namelijk nogal hoog. En hij moest toegeven, hij snapte het wel. Niet dat hij zich daar aan zou overgeven, de dood van haar ouders had hij dan wel op zijn geweten, maar het was niet dat hij ze expres dood wou. Het was slechts een opdracht geweest net zoals vele anderen. De schuldgevoelens daarover liet hij dan ook altijd varen.  

De ijskoude noordelijke wind liet hem de gedachtes wegvaren. De reu was zo een heel gebied door gelopen en zo weer in iets nieuws beland. Hij vroeg zich af waar hij dan ook daadwerkelijk was beland. Het enigste wat hij wist, was dat het hem niet bepaald beviel. Door de kou die over dit gebied heerste moest hij extra energie steken in het warmhouden van zijn lichaam. Energie die hij simpelweg niet meer had. Toch gaf hij niet op. Shawn sjokte langzaam vooruit. Zijn ogen waren tot spleetjes samengeknepen, de fijne sneeuwvlokjes zorgden ervoor dat er amper wat te zien was. Opeens viel hem één ding op; hij was niet alleen. Door de sneeuw wat zijn zicht behoorlijk vervaagde zag hij een donkere schim, niet eens zo gek ver bij hem vandaan. De eerste gedacht wat hem ter binnen schoot was dat het wel een vijand moest zijn.. Een harde grom verliet zijn bek. Zou dit zijn einde betekenen?  

]open voor volwassen wolven]

avatar
Berichten : 22
Pawprints (₱) : 14
Roedel : -
Leeftijd : 4.5 Years
Partner : Save yourself from a life full of lies and a heart full of pain and sorrow
Profiel bekijken

Re: My live is a hell

op ma maa 07, 2016 8:51 pm

[Hello. It's me.]

De ijzige wind sneed door haar vacht een. Sneeuw klonterde samen rond haar poten en hing in plukken van haar haren. De teef kneep haar ogen samen om scherp te kunnen zien. Poot voor poot beklom ze de berghelling. Ze hijgde als een karrenpaard, maar opgeven was ondenkbaar. Shawn. Hij was in de buurt. Zijn geursporen waren vers. Maanden achtereen was ze zijn spoor gevolgd, ze had WolfStory verlaten, was door onbekend terrein gekruist, had mensen gezien, was bejaagd, achtervolgd door roedels die hun territorium verdedigden, maar ze was non-stop in beweging gebleven. Af en toe gunde ze zichzelf een korte rustpauze van een uur of twee. Die tijd besteedde ze dan aan jagen op kleine prooien - vogels, knaagdieren - of aan haar slaaptekort inhalen. Ze was magerder geworden, haar spiermassa was geslonken. Onder haar dikke wintervacht waren haar ribben te tellen. Maar in haar oranje ogen gloeide nog steeds het vuur van wraakzucht. Ze zou hem krijgen, de moordenaar van haar ouders. En hij zou lijden, haar smeken om zijn dood. Toch zou ze genietend toekijken hoe hij spartelde, hoe het leven langzaam uit hem weglekte. Hoe zijn ogen glazig werden, hoe hij zijn laatste adem uitblies.
Maar eerst moest ze hem te pakken zien te krijgen. Het had even geduurd, maar Scylla was er zeker van dat ze hem bijna had. Drie keer was ze zijn spoor kwijt geweest, drie keer had ze moeten gokken welke kant hij opgegaan was. Of ze had rondgevraagd, naar anderen die de zilveren reu misschien voorbij hadden zien komen. Want hoezeer hij ook zijn best deed om ongezien te blijven, ooit moest hij tegen de lamp lopen. Het was enkel een kwestie van afwachten tot dat moment, en dan zou ze erbij zijn. Eigenlijk maakte het haar niet eens zo heel veel uit hoe de reu aan zijn einde zou komen. Voor haar part werd hij overreden door een voertuig van de mensen en voor dood aan de kant van de weg achtergelaten. Zolang hij maar flink wat pijn leed vond ze alles goed.
Een koude rilling trok door haar vermoeide lichaam heen. Het was wel erg koud, hier op deze hoogte. Wat Shawn hier te zoeken had wist ze niet, maar ze zou hem blijven volgen. Al zou hij door de hel gaan wandelen. Toch zou ze het wel waarderen als de moordenaar binnenkort een lagergelegen gebied zou bezoeken, bij voorkeur eentje waar veel prooi te vinden was. Het was de hoogste tijd dat ze weer een fatsoenlijk maaltje binnen zou krijgen. Dat zou haar goeddoen, want het vlees vulde niet alleen haar energie aan, het gaf haar ook meteen weer een boost om door te zetten.

Met haar neus tegen het ijskoude goedje aangedrukt zette Scylla haar reis over de bergtop voort. De sneeuw maakte het lastig om ver vooruit te zien. Toch vertelde haar instinct haar dat er een aanwezigheid was, op de helling vlak boven haar. Ze hield stil. Haar vurige blik gleed omhoog en vond al snel een vlek die afstak tegen de witte achtergrond. Een gedempte grom vulde haar oren. Ze stuurde er eentje terug. Ze was nou toch al gezien. Er was geen twijfel over mogelijk. Dit was hem. Dit was Shawn. Toch bleef ze een moment afwachten. Hij was in het voordeel, hij stond namelijk boven haar. Ze bracht nog net zoveel geduld op om tactisch af te wachten. Maar het zou niet lang meer duren. Ze had haar aartsvijand in het vizier.

_________________
J U S     D R E I N     J U S     D A U N


Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

avatar
Berichten : 64
Pawprints (₱) : 68
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 6,2 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...
Profiel bekijken

Re: My live is a hell

op vr maa 18, 2016 10:17 pm
 
Het zou niet de eerste keer zijn dat zilverkleurige reu te maken had met een (aards)- vijand. De laatste tijd bleken er steeds meer en meer hem gevonden te hebben of ze waren ineens zo standvastig om hem zeker te willen pesten of beter gezegd, pogingen om hem de das om te leggen. In alle pogingen was dit niet gelukt maar ook dat had de reu niet zo veel beter gedaan. Zijn gedachtegang was langzamerhand steeds krankzinniger geworden, steeds onbetrouwbaarder. Hij moest snel weer wat rust pakken anders ging het nog de verkeerde kant op met hem. Dat wist hij zelf ook wel, maar de uitvoering was nog een ander verhaal. Dat bleek als een situatie als nu wel weer. Shawn concentreerde zich volledig op de donkere schim, wat in eerste instantie er nog erg wazig uitzag door het sneeuw wat telkens zijn zicht verdoezelde.

Zijn hart stopte een moment met kloppen, hij wist precies wie daar stond! De geur, de felle kijkers die nog steeds afstaken ondanks de omstandigheden en oja, de stevige bouw niet te vergeten. Het was de teef die hij in Wolf Story had ontmoet. Net zo krankzinnig als hijzelf met een enige vorm van wraakgevoelens tegenover hem. Dít was absoluut niet goed. Hij vroeg zich af wat de wolvin hier te zoeken had, maar dat antwoord wist hij eigenlijk al lang; ze was hem achtervolgd. Eindelijk kreeg hij antwoord op zijn lang vermoede gevoelens; de gedachtes dat iemand hem volgde waren dan tóch waar! Enigszins was hij daar ook wel opgelucht door, hij wist nu eindelijk wie het was. Niet dat het daardoor beter was geworden, de wolvin was een sterke tegenstander voor de zilverkleurige reu. Helemaal nu zijn conditie niet meer je van ‘het’ was. Evenwel, zelfs hij kon zien dat hij niet de enige was die onder zijn vlucht had geleden. De witte wolvin had een dikke vacht maar hij had daar onder kunnen zien dat ook zij wel een aantal kilo’s had verloren, evenals haar spieren. In dat geval was hij niet meer zo ‘zwakker’ als zijn tegenstander te noemen.

Terwijl hij wat naar voren liep en zijn blik op de teef gericht hield, zag hij dat ze gespannen af wachtte. Haar ogen waren nog geen moment van hem afgeweken en ook hij was niet van plan om dat te doen. De eerste die afweek was vaak zwakker, dat was tenminste wat hem geleerd was. Het gebrom wat hij zojuist had geproduceerd was ook de wolvin niet vergaan. Hij kreeg dan ook antwoord, hetzelfde kwade gebrom. Het viel hem op dat de wolvin zo zelf beheerst was, maar misschien kwam dat enkel omdat hij iets hoger stond. Voor een moment bleef hij staan, genoot stiekem toch wel een beetje van het feit dat hij hoger stond. Ook al maakte hij daar niet écht gebruik van. “Jij hier?” Zijn stem klonk schor, hij had het dan ook al een lange tijd niet meer gebruikt. De reu zou zo boven op haar kunnen springen, maar dat deed hij niet. Tegenstelling, hij nam een klein sprongetje en kwam zo naast haar terecht. Langzaam liep hij een rondje om haar heen.. “Je weet ook maar van geen ophouden hé?” Normaal gesproken was hij niet zo spraakzaam. Hij hield niet zo van het voorspel van een gevecht, vooral de sarcastische woorden waren niet zijn ding. “Tragisch, dat ik zo veel tijd voor je kost.” Zijn oren lagen in zijn nek, hij was alles behalve blij in deze situatie. “Of eigenlijk die van Zyer, is het niet?” Doordringend liet hij de naam van zijn aardsvijand doordringen. Hij moest weten of deze teef echt gestuurd was door zijn oude roedelleider. De wolvin moest trouwens van iemand weten wie haar ouders had vermoord, dat was ook het lokaas geweest om haar in zijn diens te krijgen gokte hij. Nu was het wachten op antwoord..

avatar
Berichten : 22
Pawprints (₱) : 14
Roedel : -
Leeftijd : 4.5 Years
Partner : Save yourself from a life full of lies and a heart full of pain and sorrow
Profiel bekijken

Re: My live is a hell

op wo apr 06, 2016 4:23 pm
[Sorry voor de latigheid]
Een plotselinge windvlaag sneed door haar vacht heen. Haar haren waaiden op, onwillig rende er een rilling over haar rug. Dat was het moment waarop Shawn besloot zijn bek open te doen.
'Jij hier?' sprak hij. Zijn stem was ruig, alsof hij lange tijd geen woord had gezegd. Scylla zweeg, knikte kort. Dat was wel duidelijk, of niet soms. 'Je weet ook maar van geen ophouden, hé?' vervolgde de zilveren reu. Hij begon aan een inspectieronde om haar heen, net zoals de vorige keer dat ze elkaar zagen. 'Tragisch, dat ik zo veel tijd voor je kost.' Ze snoof even. Dat was het allemaal meer dan waard. Hij had haar ouders vermoord, ervoor gezorgd dat ze zich een jaar lang depressief had gevoeld. Nee, het minste wat ze kon doen was wraak nemen, de moordenaar zelf ombrengen. Dat was momenteel het grootste doel in haar leven; langzaam het leven uit Shawn zien verdwijnen.
De grote teef wilde net reageren, op het moment dat hij zijn zin corrigeerde. 'Of eigenlijk die van Zyer, is het niet?' De nadruk die hij op die ene naam legde was niet te missen. Een woedende grauw verliet haar bek, sneed door de ijle lucht. Natuurlijk herkende ze die naam, Zyer was de wolf die haar had verteld wat er van haar ouders geworden was. Ze was hem tegengekomen tijdens haar zwerftochten door niemandsland. Het gesprek in het maanlicht stond nog vers in haar geheugen gegrift. Dat ene moment waarop ze besloot het roer om te gooien zou ze nooit vergeten. Maar wat de relatie tussen hem en Shawn was, wist ze niet. En het leek haar niet logisch dat de wolf het haar zou vertellen.
Ze draaide haar kop naar de wolf toe, wiens oren in zijn nek lagen. Hij was blijkbaar ook niet tevreden met de situatie. Net goed, zo hoorde het te zijn ook. Laat hem maar lekker zweten.
'Mijn motivaties doen er niet toe. Ik vraag jou ook niet waarom je het nodig vond mijn ouders te vermoorden,' snauwde ze, stem krakend van de kou, waarna ze haar neus voor hem ophaalde. Ze mocht zich niet laten verblinden door haar woede, dat kon gevaarlijk zijn. Zo had ze zelf immers veel gevechten gewonnen, haar tegenstander uitdagend tot die een fatale fout maakte. Het was niet de bedoeling om in haar eigen val te trappen. Dat was dom, en bovendien naïef. Niet echt eigenschappen die bij haar pasten.

Nu was het haar beurt om in beweging te komen. Scylla schudde haar dikke vacht uit en zette een pas in zijn richting. Ze stonden haast neus aan neus. Haar staart zwiepte kwaad heen en weer. In haar hoofd was ze al een tactiek aan het bedenken. Toch kwam de vraag wat Shawn met Zyer te maken had telkens in haar op. Want hoe kende hij hem? De kans zat er dik in dat ze familie waren, of roedelgenoten.
'Toch vraag ik me af wat je allemaal nog meer op je geweten hebt. Ik ben niet de enige die je graag de strot afbijt, namelijk. Mijn ouders vermoorden is vast niet de enige misdaad die je bent begaan.' Nieuwsgierigheid kreeg grip op haar. Eigenlijk had ze er nog nooit eerder bij nagedacht wat Shawn allemaal uitgevreten kon hebben. Natuurlijk wist ze dat hij een gevreesde moordenaar was, maar wat hij precies had gedaan om zoveel andere wolven tegen zich in het harnas te jagen? Daar kon ze alleen maar naar gissen.

Ze wenkte haar blik af, keek uit over het dal onder haar. Vanuit haar ooghoek hield ze hem in de gaten, zijn snuit, om geen enkele gezichtsuitdrukking te missen. Iedere emotie kon een verhaal vertellen. Ook zijn lichaamshouding ontging haar niet. Zodra die ook maar enigszins dreigend zou worden, als hij ook maar een greintje agressie uitstraalde, zou ze tot de aanval overgaan. Zoveel praten was niet haar gewoonte. Meestal ging ze meteen over tot vechten. Dat was veel leuker en kostte ook minder tijd. Een duivelse grijns trok over haar snuit. Scylla trok haar lippen deels op. Ja, ze zou Shawn vermoorden en er nog van genieten ook. Zijn lichaam zou ze zo verminken dat zijn lijk onherkenbaar was. Daarna zou ze hem achterlaten als voer voor aaseters - coyotes, poema's, beren - en dan... Dan zou ze wel verder zien. Eerst haar grootste doel maar eens bereiken.

_________________
J U S     D R E I N     J U S     D A U N


Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

avatar
Berichten : 64
Pawprints (₱) : 68
Roedel : On the other side of fear lies freedom
Leeftijd : 6,2 yearo's
Partner : I held it in but now it seems you've set it running free; Screaming in the dark, I howl when we're apart; drag my teeth across your chest to taste your beating heart...
Profiel bekijken

Re: My live is a hell

op vr apr 15, 2016 10:20 pm
[Je kunt wel merken dat ik weer wat in moest komen]
 
Er hing een hoop spanning in de lucht. Alsof er duizenden geladen elektrodeeltjes in de lucht tussen de twee wolven in zweefden. Elk moment konden de deeltjes tegen elkaar aanbotsen waarna er een explosie zou plaatsvinden. Het was gewoon voelbaar dat er een spannend gevecht tussen de twee wolven zou uitbarsten. Net alsof de weergoden de situatie aanvoelden, speelde de ijskoude wind op het kille gebied Acrine Mountains ook nog eens op. Lange vacht haren dwarrelden heen en weer, fijne sneeuwvlokken vlogen het zichtvlak door en het voelde alsof de tempratuur net weer 15 graden was gedaald. Het doorzettingsvermogen van de wolven zouden op proef worden gesteld.

De zilverkleurige reu hield zijn lichtbruine ogen strak op de witte wolvin gericht. Telkens was hij opzoek naar de kleine details, zoals het zenuwachtig knipperen met haar oogleden, het spannen van een bepaalde spier of een aanwijzing wat in de ogen te zien was. Hij moest toegeven de teef liet weinig of niks van zichzelf los. Ze had zichzelf helemaal in controle. Terwijl hij rond haar heen liep, kijkend naar een aanwijzing, gromde hij grimmig. Hij kon het moeilijk hebben dat zijn tegenstander (bijna) net zo sterk als hem was. Hoewel het niet echt op de kracht zou gaan; Shawn en zijn tegenstander waren beide niet in hun optimale conditie. Het zou meer op de wilskracht, skills, uithoudingsvermogen en ervaring uitgaan. Dit besefte Shawn zelf ook maar al te goed, hij had al heel wat moeten doorstaan om in dit nieuwe land te komen, een poging om eindelijk vrij te kunnen zijn. Een gevecht met deze wolvin kon zowel zijn einde zijn, of met een beetje geluk een opluchting om zijn paranoïde gedachtes wat achter zich te kunnen laten.

Om dat uiteindelijk te kunnen doen moest hij weten wat de oorzaken waren dat hij opgescheept zat met een wraak op hem hebbende gek. Shawn wist dat hij vijanden genoeg had, maar eerlijk gezegd had hij er niet zo lang last van gehad. Vaak waren de wolven al bang voor hem zodra ze hem in hun blikveld kregen, een gevecht met hem werd dan ook vaak vermeden. Mede door de wolven die destijds achter hem stonden. Nu was hij echter alleen. Het was hem dan ook opgevallen dat dat zijn vijanden uitnodigden om hem op te zoeken. Zo ook deze, al had hij haar nog nooit eerder ontmoet voordat ze wraak wou nemen. Enkel wat hij herinnerde aan deze teef waren de felle oogkleuren die te maken hadden gehad met een opdracht. Het was maar goed dat ze zelf had geantwoord dat het om haar ouders ging. Shawn trok zich er weinig van haar reden aan, dit omdat hij zich emotioneel niet introk met zijn daden. De levens die hij nam, waren dan ook nooit persoonlijk geweest. De teef bracht dat anders in kaart, volgens haar zou het wel zijn schuld moeten zijn. Een verontschuldiging kon ze niet van hem verwachten. De daden die hij deed kon hij niet meer goedpraten dat wist hij zelf ook wel.  

Zijn houding was alsof hij klaar was om aan te vallen. Niet dat hij er zo gehappig voor stond, nee, dat zou veel te enthousiast overkomen. Hij wist precies hoe hij zelf kon beheersen. Zijn spieren stonden gespannen, oren lagen zo dicht tegen zijn schedel dat hij zijn vacht plette, zijn staart volgde zachtjes zijn bewegingen terwijl hij standvastig om haar heen liep. Voor een moment ging zelfs één oor even naar voren, de teef had antwoord gegeven. Niet direct ,maar de grom bij het horen van Zyer’s naam maakte veel duidelijk. Het liet hem weten dat ze wist wie de wolf was en dat was al een teken dat zijn vermoedens klopten. Een wolf als Zyer ontmoette niet zomaar een buitenstaander van de roedel, meestal was dat wel met een reden. “Mijn motivaties doen er niet toe. Ik vraag jou ook niet waarom je het nodig vond mijn ouders te vermoorden,” De felheid waarmee ze de woorden had uitgesproken waren te zien in haar ogen, alsof er vuurvlammen in waren te zien.

Zijn ronde om haar heen was afgelopen. Shawn stond daar maar, kijkend wanneer de wolvin in beweging zou komen. Dit gebeurde al snel, hoewel het voor hem een eeuwigheid leek te duren. Elke stap nam hij waar. De wolvin schudde zelfs voor ze bewoog haar vacht nog even uit. Ijdeltuit, was Shawns gedachte dan ook. Als ze zich maar niet al te comfortabel gaat voelen. Zijn vijand kwam zo dichtbij dat ze elkaars adem zachtjes konden voelen.  “Toch vraag ik me af wat je allemaal nog meer op je geweten hebt. Ik ben niet de enige die je graag de strot afbijt, namelijk. Mijn ouders vermoorden is vast niet de enige misdaad die je bent begaan.” Tot Shawn’s verbazing was de wolvin zelfs nieuwsgierig geworden naar zijn levensverhaal. Hij zelf was niet zo’n opschepper, meestal hield hij zich dan ook stil over zijn daden. Toch deed het hem wel iets, het betekende dat de teef wel wat van hem verwachtte. Ze was niet zo naïef, ze wist wie ze uitdaagde. In eerste instantie zei hij niks, alsof hij een mooi verhaaltje aan haar zou vertellen over zijn ervaring, daar had hij niet zo veel belangstelling in.

Starend naar de wolvin, kijken naar een reactie, in zijn hoofd bedenkend naar een juiste aanval, wende de wolvin zojuist haar ogen van hem af. Aan haar houding was te zien dat ze elk moment een aanval kon verwachten. Dit deed Shawn niet. Zo geduldig als hij kon zijn, wachtte hij af.. “Laten we maar zeggen dat ik je motivaties niet groter wil maken.”


_________________

Status: inactief
avatar
Berichten : 22
Pawprints (₱) : 14
Roedel : -
Leeftijd : 4.5 Years
Partner : Save yourself from a life full of lies and a heart full of pain and sorrow
Profiel bekijken

Re: My live is a hell

op vr jun 10, 2016 8:39 pm


Scylla stond zo gespannen als een boog, klaar om iedere onverwachte aanval op te vangen. Tot haar grootste verbazing bleef die uit. Alsof hij alle tijd van de wereld had, gaf hij nog antwoord ook. 'Laten we maar zeggen dat ik je motivaties niet groter wil maken,' sprak hij kalm. Een minzaam glimlachje ontstond rond haar lippen. Dat leek haar inderdaad niet verstandig. Zeker niet in de situatie waarin Shawn zich bevond; verzwakt, op onbekend terrein en met een wraakzuchtige wolvin op zijn hielen. Toch vergat ze niet dat zijzelf er ook niet al te best voor stond. Ze was vermagerd en hongerig. De witte teef besefte maar al te goed dat ze minstens een kwart van haar vroegere kracht was verloren. Het was eigenlijk beter om aan te sterken, maar ze was te koppig om haar prooi te laten ontsnappen.
'Dat lijkt me inderdaad maar beter van niet,' reageerde ze op Shawns eerdere woorden. Ze nam hem geringschattend op. Ze had niet verwacht dat hij zo veel geduld op kon brengen. Stiekem zat ze erop te wachten dat hij bovenop haar zou springen en haar probeerde te vloeren. Dat was namelijk wat zij zou doen als ze hem was.

Nu ze dat had bedacht leek het Scylla maar beter om hem voor te zijn. Dus zette ze rustig haar ene poot voor de andere en liep een stukje omhoog de berg op. De ijzige wind was nog steeds niet gaan liggen. Wel zorgde ze ervoor dat ze haar aartsvijand in de gaten hield, geen moment liet ze haar aandacht ontsnappen. Zou ze dat wel doen, kon dat rampzalige gevolgen hebben, waar ze liever niet aan dacht. Het was wel erg gênant om je tijd te verspillen door achter een moordenaar aan te jagen om dan bij de eerste botsing meteen al zelf de pijp uit te gaan.
Ze snoof. Nee, dat was niet de bedoeling. Ze zou Shawn vermoorden, al zou ze er zelf daarna ten onder aan gaan. Hij verdiende niet anders dan de hel. Gevoelloze moordenaar dat hij was.
Met haar vurige ogen op de zilveren reu gericht wachtte ze af. Ze zou niet de eerste zijn die aan zou vallen. Dus bleef ze opmerkzaam en alert zijn lichaamshouding in de gaten houden. Bij de eerste de beste indicatie dat hij haar aan zou vallen, was ze er klaar voor.

[Kort en flut, maar ik krijg het even niet beter...]

_________________
J U S     D R E I N     J U S     D A U N


Syren // Khyvan // Domenico // Hamilton // Sean // Scylla

Vorige onderwerpTerug naar bovenVolgende onderwerp
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum